Το πραγματικό σκάνδαλο είναι ότι το φάρμακο αποτελεί πεδίο ισχυρού οικονομικού ανταγωνισμού μεταξύ των πολυεθνικών φαρμακευτικών ομίλων, από την διαδικασία της παραγωγής μέχρι και την κυκλοφορία του.

Από το Μάιο του 2004, με την εφαρμογή της ευρωπαϊκής οδηγίας για την εναρμόνιση των κανονισμών και της δημιουργίας κοινού ρυθμιστικού πλαισίου για την διεξαγωγή των κλινικών δοκιμών σε όλες τις χώρες μέλη της Ε.Ε, οι φαρμακοβιομηχανίες πατήσανε γερά μέσα στα δημόσια νοσοκομεία υπογράφοντας συμβάσεις διεξαγωγής φαρμακευτικών πρωτοκόλλων με τις διοικήσεις των νοσοκομείων. Με λίγα λόγια οι φαρμακοβιομηχανίες σε συνεργασία με τις διοικήσεις κάνουν τις κλινικές δοκιμές των φαρμάκων στα δημόσια νοσοκομεία. Στις συμβάσεις αυτές υπογράφουν η φαρμακευτική εταιρία “ως χορηγός”, το νοσοκομείο, κάποιος γιατρός ως “επιστημονικός υπεύθυνος” κι ο ΕΛΚΕ. 

«Πρωτοπόρα» νοσοκομεία στον τομέα αυτό κατά την εκτίμηση του Συνδέσμου Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδας είναι τα νοσοκομεία Αγ. Αναργύρων, Πανεπιστημιακά Πατρών, Λάρισας, Ηρακλείου, το Παπαγεωργίου κ.α.

Αυτό που προβάλλεται ως επιχειρηματολογία από Υπουργείο και φαρμακοβιομηχάνους είναι ότι έτσι διατίθεται το νέο φάρμακο δωρεάν στους ασθενείς τουλάχιστον στο στάδιο έρευνας, δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας και εισρέουν κεφάλαια από τις φαρμακοβιομηχανίες στα δημόσια νοσοκομεία.

Κερδοφορία

Η αλήθεια όμως είναι ότι με αυτόν τον τρόπο οι πολυεθνικές στο φάρμακο εκμεταλλευόμενες το δημόσιο σύστημα Υγείας και τις δυνατότητες που παρέχει, παράγουν τα νέα φάρμακα με ελάχιστο κόστος, τα οποία διαθέτουν στην αγορά στο πολλαπλάσιο της τιμής τους αυξάνοντας κατακόρυφα την κερδοφορία τους. 

Την ίδια στιγμή τα δημόσια νοσοκομεία έναντι ενός μικρού αντίτιμου παραχωρούν την υλικοτεχνική τους υποδομή υπενοικιάζοντας εν’ αγνοία του το προσωπικό του νοσοκομείου στον κάθε φαρμακοβιομήχανο, προκειμένου να διεξαχθούν οι μελέτες που αφορούν την αποτελεσματικότητα του νέου φαρμάκου.

Οι φαρμακοβιομήχανοι χρησιμοποιούν ως επιχείρημα το παράδειγμα του Βελγίου, το οποίο χρηματοδοτεί όλο το νοσοκομειακό του σύστημα μέσω των οικονομικών ανταλλαγμάτων που λαμβάνει από φαρμακευτικές εταιρείες για κλινικές μελέτες. Το παράδειγμα αυτό μόνο με εφιάλτη μπορεί να συγκριθεί αφού οδηγεί αναμφίβολα στο συμπέρασμα ότι ο στόχος τους είναι ένα σύστημα Υγείας απόλυτα εναρμονισμένο με τα συμφέροντα των μονοπωλίων στο φάρμακο, καθυποταγμένο στους όρους της αγοράς, μακριά και πέρα από τις λαϊκές ανάγκες.

Η λύση για το σπάσιμο του δεσμού αυτού και των σκανδάλων που επιφέρει, είναι η ίδρυση κρατικής φαρμακοβιομηχανίας που θα διασφαλίζει φθηνό και ποιοτικό φάρμακο και όπου ο τομέας της έρευνας και της παραγωγής φαρμάκου θα είναι μακριά και πέρα από τα συμφέροντα επιχειρήσεων και βιομηχάνων.

Κατερίνα Αγγέλη
εργαζόμενη Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πατρών