Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν εκατέρωθεν οι κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Δημοκρατίας της Μακεδονίας σχετικά με τη συμφωνία των Πρεσπών τονίζουν ότι η ενδεχόμενη ένταξη της δεύτερης στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ είναι ένα βήμα που αφενός «μας φέρνει πιο κοντά» και αφετέρου θα καλυτερέψει την κατάσταση στη γείτονα χώρα. Πρόκειται για ένα ψέμα όσον αφορά και στα δύο σκέλη.
Η Ελλάδα και η Τουρκία είναι χώρες του ΝΑΤΟ και αυτό δεν τις εμπόδισε να έρθουν σε πόλεμο μεταξύ τους. Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ και την ευρωζώνη δεν εμπόδισε τις υπόλοιπες χώρες-μέλη να της επιβάλουν καθεστώς επιτροπείας και σκληρής λιτότητας και να την εκβιάσουν με τον χειρότερο τρόπο τον Ιούλιο 2015.
Για την εργατική τάξη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας η συμμετοχή της στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ θα σημάνει ό,τι σήμανε αντίστοιχα και για την ελληνική: εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών σκληρής λιτότητας από τη μια. Στρατιωτικές βάσεις και σπατάλες για εξοπλισμούς προκειμένου να πιάνουν τον νατοϊκό όρο του 2%, από την άλλη. Θα σημάνει επιπλέον ατελείωτες προϋποθέσεις, όρους και εκβιασμούς – που έχουν ξεκινήσει ήδη πριν από την ένταξή της.
Όροι
Πριν από μια βδομάδα, ο γ.γ του ΝΑΤΟ Στόλτενμπεργκ επανέλαβε ότι η Δημοκρατία της Μακεδονίας θα γίνει πλήρες μέλος του ΝΑΤΟ, μόνο εάν επικυρώσει τη συμφωνία του ονόματος αλλά και εάν υπερισχύσει το «Ναι» στο προσεχές δημοψήφισμα. Δηλαδή, αν επικυρώσει τους όρους που έθεσε στις Πρέσπες το ελληνικό κράτος, που με τη βάση της Σούδας και όχι μόνο, αποτελεί στρατηγικό στήριγμα του ΝΑΤΟ στην περιοχή. Οι όροι της Ουάσιγκτον περνάνε μέσα από την Αθήνα και τούμπαλιν.
Στην απόφαση της Συνόδου των Βρυξελλών, «το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υποστηρίζει θερμά τη συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας και της Ελλάδας…». Όμως πίσω από τους χαιρετισμούς εντείνεται, μάλιστα μέσα σε ένα έντονα ανταγωνιστικό περιβάλλον, το παρασκήνιο όρων και προθεσμιών.
Μερικές μέρες πριν τη Σύνοδο των Βρυξελλών, στο Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων της ΕΕ, η Δανία, η Γαλλία και η Ολλανδία είχαν προτείνει την πλήρη αναβολή της έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων Αλβανίας και Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Αυτές οι κυβερνήσεις κινούνται πάνω στη γραμμή της «εμβάθυνσης» της συνεργασίας (όσον αφορά χρηματοδότηση, χρέη κλπ) των χωρών της ΕΕ και όχι της «διεύρυνσης» που μεγαλώνει την «αυλή» της Γερμανίας.
Τελικά, τη δεύτερη μέρα της Συνόδου των Βρυξελλών, οι ηγέτες της ΕΕ συμφώνησαν για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Δημοκρατία της Μακεδονίας και την Αλβανία το τέλος του 2019, με τον όρο όμως ότι μέχρι τότε και οι δύο χώρες θα εμφανίσουν αρκετή «πρόοδο» σε μια σειρά από «μεταρρυθμίσεις» που τους ζητάνε. Αυτές θα εξεταστούν τον Ιούνιο 2019 και μόνο αν περάσουν τον έλεγχο, θα αρχίσουν συνομιλίες στο τέλος του έτους.
Σε αυτούς τους όρους και τις προϋποθέσεις θα πρέπει να προσθέσει κανείς τις πιέσεις προς την Αλβανία και τη Δημοκρατία της Μακεδονίας να γίνουν οι τρίτες χώρες εκτός ΕΕ που θα ανοίξουν στρατόπεδα «υποδοχής» για τους πρόσφυγες, με την πρώτη να έχει ήδη αρνηθεί δημόσια την πρόταση. Ο δρόμος της «ένταξης» είναι στρωμένος με αγκάθια και συρματοπλέγματα.