Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Από το δουλεμπόριο στο Black Lives Matter: Αυτό το κίνημα είναι δική μας υπόθεση

26/6, Αντιρατσιστική διαδήλωση στην Αθήνα

Αντιρατσιστική διαδήλωση στις ΗΠΑ 

 

To BLM είναι ένα από τα πιο συγκλονιστικά κινήματα αυτή τη στιγμή στον πλανήτη και μάλιστα στην καρδιά του παγκόσμιου καπιταλισμού.  Εκατομμύρια ξεσηκώθηκαν μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόυντ, σε ένα κίνημα που έχει είκοσι νεκρούς και πάνω από 20.000 συλληφθέντες στις διαδηλώσεις σε πάνω από 800 πόλεις σε όλη τη χώρα. Είναι μια εξέγερση που πιάνει το νήμα του προηγούμενου κύματος αντίστασης στις φυλετικές διακρίσεις μέσα στην Αμερική τη δεκαετία του ’60 και του 1968. Μια μεγάλη μορφή εκείνου του κινήματος, η Άντζελα Ντέιβις, κάνει τη σύγκριση με τότε και λέει πως σήμερα συμμετέχουν λευκοί, ένα τεράστιο κομμάτι νεολαίας, γυναίκες, όλη η δύναμη της εργατικής τάξης στις ΗΠΑ.

Η εξέγερση είναι αποτέλεσμα άμεσων αιτιών αλλά και πιο βαθιών. Στις πρώτες βρίσκεται το πώς χτύπησε η πανδημία. Όπως λέει η Ντέηβις, ένας στους 2000 Αφροαμερικανούς έχει ήδη πεθάνει. Μπορεί ο μαύρος πληθυσμός να μην είναι πλειοψηφία, αλλά οι νεκροί του είναι δυσανάλογα πολλοί, τα στοιχεία μιλούν για δεκάδες χιλιάδες θύματα. Σε μια Αμερική χωρίς κράτος πρόνοιας και με τεράστιες ταξικές ανισότητες, η πανδημία έφτασε να εξοντώνει κυριολεκτικά το μαύρο πληθυσμό. Οι δολοφόνοι του Τζορτζ Φλόυντ είναι ένα ολόκληρο σύστημα ρατσισμού, στημένο από πολλά χρόνια. Ο Τζο Μπάιντεν που τώρα είναι ο υποψήφιος των Δημοκρατικών ήταν ο αρχιτέκτονας της πολιτικής των μαζικών φυλακίσεων και της ποινικοποίησης των μαύρων. Ακόμα και μέσα στην πανδημία η αστυνομία συνελάμβανε τους μαύρους που δεν είχαν μια μάσκα, αλλά στις συνοικίες των λευκών τις μοίραζε η ίδια.

Στις δεύτερες αιτίες βρίσκεται η σύγκρουση με την κληρονομιά του ρατσισμού, μια σύγκρουση που δεν ξεκινά τώρα. Μετά τη δουλεία και το δουλεμπόριο, ο ρατσισμός στις ΗΠΑ είχε θεσμική μορφή. Οι διακρίσεις για το που μένουν οι μαύροι, οι αποκλεισμοί στην εκπαίδευση, στο δικαίωμα στην ψήφο, ακόμα και στις θέσεις στο λεωφορείο ήταν κατοχυρωμένες με νόμους. Και χρειάστηκε μια ολόκληρη δεκαετία, η προηγούμενη μεγάλη έκρηξη του '60, για να σπάσουν. 

Τότε το κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ δέθηκε με τις συνθήκες ζωής σε μια τεράστια έκρηξη. Τα πανεπιστήμια βρέθηκαν εξεγερμένα. Η πάλη ενάντια στο ρατσισμό ήταν στο κέντρο. Ήταν η εποχή του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και της μη βίαιης σύγκρουσης για να αναπτυχθεί πολύ γρήγορα σε ένα τεράστιο κίνημα και να περάσει στον Μάλκολμ Χ. Έναν άνθρωπο που ξεκίνησε με το να υπερασπίζεται τις ιδέες του μαύρου εθνικισμού και έφτασε στο ότι ο καπιταλισμός είναι το πρόβλημα, ότι η λύση είναι στην ενότητα μαύρων-λευκών και στην ανατροπή «by any means necessary».

Είναι εντυπωσιακά τα προχωρήματα που έχουν γίνει σήμερα. Η εργατική τάξη συμμετέχει πιο έντονα στο σημερινό κίνημα. Μπορεί οι κεντρικές συνδικαλιστικές ηγεσίες να παραμένουν αδρανείς, αλλά είδαμε συνδικάτα όπως οι Τήμστερς και μεγάλα κομμάτια της τάξης όπως οι εκπαιδευτικοί ή οι ντελιβεράδες που έμειναν έξω εκτεθειμένοι στην πανδημία, να  μπαίνουν στη σύγκρουση. Μια σύγκρουση που δεν έχει τελειώσει. Στις 20 Ιούλη υπάρχει «Απεργία Black Lives Matter» στις ΗΠΑ. Τη σκυτάλη από τις διαδηλώσεις και το δρόμο παίρνουν οργανωμένα κομμάτια της εργατικής τάξης. Γι' αυτό φτάνει το 2020 ο Τραμπ να είναι κολλημένος στον τοίχο.

Εξέγερση

 Οι επιθέσεις του Τραμπ -το ρατσιστικό τείχος με το Μεξικό, ο χωρισμός των οικογενειών των προσφύγων και μεταναστών, η ισλαμοφοβία και η απαγόρευση εισόδου στους μουσουλμάνους, συνδυασμένα με το σεξισμό και τις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών- ήταν αέρας στα πανιά της ακροδεξιάς και των φασιστών παντού. Κι όμως, αυτό που ήρθε είναι η εξέγερση ενάντια στην ατζέντα «νόμος, τάξη και ρατσισμός».

Οι εξελίξεις στις ΗΠΑ επηρεάζουν και ξεσηκώνουν την Ευρώπη. Το ότι φτάνει ένα κομμάτι της νέας αριστεράς σήμερα να παίρνει πρωτοβουλίες για τις δολοφονίες των μαύρων και να ξεσηκώνει κομμάτια της εργατικής τάξης, είναι φοβερή εξέλιξη. Ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς τι συνέβη στη Γαλλία πριν κάποια χρόνια με τις ρατσιστικές δολοφονίες της αστυνομίας. Η εξέγερση στα προάστια στο Παρίσι έμεινε απομονωμένη με ευθύνη τμημάτων της αριστεράς που δεν είχαν σαν προτεραιότητα την κόντρα με το ρατσισμό και την ισλαμοφοβία.

Ο ρατσισμός βρίσκεται στην καρδιά της ΕΕ. Οι πνιγμοί στη Μεσόγειο είναι ακριβώς το ίδιο έγκλημα με αυτό της εποχής του δουλεμπόριου που οι μαύροι πνίγονταν στο ταξίδι από την Αφρική στις ΗΠΑ. Το ίδιο οι φράχτες, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι έλεγχοι των μεταναστών χωρίς χαρτιά.

Απέναντι σε αυτά οργανώνουμε τον ξεσηκωμό εδώ, όπως στις ΗΠΑ. Η κινητοποίηση στις 26 Ιούνη με σύνθημα «Black Lives Matter – Refugee Lives Matter» είχε φοβερή ανταπόκριση από πρόσφυγες και μετανάστες και δείχνει τη δυναμική. Από την ώρα που το κίνημα έβαλε χέρι στον μεγαλύτερο τραμπούκο παγκόσμια, η τύχη των μικρότερων τραμπούκων χρειάζεται να είναι ανάλογη. Δεν είναι αυτόματο. Για να αισθάνεται δυνατή και με αυτοπεποίθηση η εργατική τάξη να παλεύει και να σπάει τα επιχειρήματα ότι «θα σου φάει τη δουλειά ο μετανάστης», έχει μεγάλη σημασία η επαναστατική αριστερά να έχει στο κέντρο της την πάλη ενάντια στο ρατσισμό.

Το ΣΕΚ την έχει σε όλη την ιστορία του. Τη δεκαετία του ’90 ένα εκατομμύριο μετανάστες ήρθαν σε αυτή τη χώρα, κατά κύριο λόγο από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Τότε είχαμε την κυβέρνηση του πατέρα Μητσοτάκη να ψηφίζει τον πρώτο ρατσιστικό νόμο. Σαν ΟΣΕ οργανώσαμε συλλαλητήρια και κινητοποιήσεις ζητώντας νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και ανοιχτά σύνορα, ένταξη στα συνδικάτα. Είναι μάχες που δεν πρέπει να ξεχνάμε γιατί έχουν διαμορφώσει την πορεία του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα. Έτσι έφτασαν οι νοσοκομειακοί γιατροί να έχουν μια τεράστια παράδοση για ανοιχτά νοσοκομεία, έτσι έφτασαν Εργατικά Κέντρα και συνδικάτα να παλεύουν στο πλευρό των μεταναστών και να κερδίζονται κατακτήσεις.

Μετά το 2000, αυτή η μάχη ήταν δεμένη με το αντιπολεμικό κίνημα, ενάντια στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» και την ισλαμοφοβία του Μπους. Σαν ΣΕΚ συγκροτήσαμε τη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο και ταυτόχρονα υπερασπιστήκαμε τους μετανάστες. Δεν ξεχνάμε τις απαγωγές των Πακιστανών. Από τότε κυνηγάνε τον Τζαβέντ Ασλάμ. Μαζί αποκαλύψαμε το σκάνδαλο. Στη Μανωλάδα στη συνέχεια, όπου χιλιάδες μετανάστες εργάτες χωρίς χαρτιά δέχτηκαν δολοφονικές επιθέσεις από τα αφεντικά ήμασταν εκεί οργανώνοντας τη μεγαλύτερη απεργία μεταναστών. Όσοι τη ζήσαμε, δεν είχαμε ξαναδεί να ξεκινάμε 500 άτομα και να γινόμαστε 5000 προς το αστυνομικό τμήμα. Έτσι μπορούμε τώρα να λέμε ότι θα ξηλώσουμε τον Μητσοτάκη, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους φράχτες του, ότι θα ανοίξουμε τα σύνορα, τις πόλεις, τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τις γειτονιές μας με χαρτιά και δουλειά για όλους και όλες. Η λύση είναι ο κοινός αγώνας εργατών, προσφύγων και μεταναστών με την επαναστατική αριστερά μπροστά.