Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Συστηματικό κουκούλωμα της αστυνομικής βίας

Ατιμωρησία της αστυνομικής βίας, στημένες καταθέσεις μπάτσων, επίσημη απόκρυψη ή και δικαιολόγηση της βίας, των αυθαιρεσιών και του ρατσισμού των αστυνομικών οργάνων. Αυτά είναι κάποια από τα βασικά συμπεράσματα της Επιτροπής για τη διερεύνηση της αστυνομικής βίας που είχε συσταθεί τον Νοέμβρη του 2019 υπό τον καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου Νίκο Αλιβιζάτο. Δεν είναι να απορεί κανείς που ο Χρυσοχοϊδης κρατούσε το πόρισμα στο συρτάρι του από τις αρχές του περασμένου Μάη όταν του παραδόθηκε.

Συγκεκριμένα το πόρισμα, που κατατέθηκε στη Βουλή μόλις την περασμένη βδομάδα, μιλά για:

«• Απροθυμία των ανακριτικών οργάνων της ΕΛΑΣ να συνεργασθούν με τον Συνήγορο του Πολίτη. Επισημαίνεται ιδίως η μη λήψη καταθέσεων από κρίσιμους μάρτυρες, η μη υποβολή καίριων ερωτήσεων και η παράλειψη της εξέτασης των ιατρών που επιλήφθηκαν των υποθέσεων.

• Μεροληψία των ανακριτικών αστυνομικών οργάνων, η οποία εκδηλώνεται με την κατά σύστημα αποδοχή εντυπωσιακά «όμοιων» καταθέσεων από τους εμπλεκόμενους αστυνομικούς και την απόδοση πολύ μεγαλύτερης βαρύτητας στις μαρτυρικές καταθέσεις των τελευταίων, σε σύγκριση με τις καταθέσεις πολιτών, χωρίς αυτό να δικαιολογείται.

• Συστηματική καθυστέρηση στην υποβολή εγγράφων που ζητεί ο ΣτΠ.

• Μη συμμόρφωση προς τα πορίσματα του ΣτΠ, με αποτέλεσμα να αναπέμπονται υποθέσεις στην ΕΛΑΣ για περαιτέρω έρευνα. Έτσι, επί των 20 υποθέσεων που μελετήθηκαν από τα μέλη της Επιτροπής μας, υπήρξαν 10 αναπομπές. Ακόμη ενδεικτικότερα, δεύτερη αναπομπή σημειώθηκε σε 5 περιπτώσεις, δηλαδή στο 25% του συνόλου.

• Πλημμελής αιτιολογία των αποφάσεων των πειθαρχικών οργάνων της ΕΛΑΣ, ιδίως στο πεδίο της έρευνας του ρατσιστικού κινήτρου».

Και καταλήγει: «η σημειούμενη αστυνομική βία στη χώρα μας, ίσως να μη συνιστά καθ' εαυτήν ελληνική ιδιομορφία, παρά τις εξάρσεις που κατά καιρούς επισημαίνονται. Αντίθετα, ελληνική ιδιαιτερότητα συνιστά η ατιμωρησία των εμπλεκομένων αστυνομικών οργάνων, όπως προκύπτει από τις επανειλημμένες καταδίκες της χώρας μας από διεθνείς οργανισμούς».

Σίγουρα δεν πρόκειται για άγνωστες πτυχές στο βιογραφικό της ελληνικής αστυνομίας. Είναι όλα όσα κατήγγελλαν κατά καιρούς τα ίδια τα θύματα της αστυνομικής βίας, ντόπιοι και μετανάστες, όλα όσα δεν σταμάτησαν ποτέ να καταγγέλλουν το κίνημα και η Αριστερά. Και βέβαια δεν πρόκειται για εξαιρέσεις. Είναι όλα γραμμένα στο DNA της ελληνικής αστυνομίας.

Το θέμα είναι ότι τώρα αποτυπώνονται και επίσημα. Και ότι αναφέρονται σε μια περίοδο έντασης της καταστολής, επί κυβέρνησης ΝΔ που έχει δώσει στο Χρυσοχοϊδη και τους μπάτσους το πράσινο φως για την πιο ακραία και ανεξέλεγκτη βία -και την αίσθηση ασυλίας στα ύψη. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς για τον τελευταίο χρόνο; Τις απρόκλητες επιθέσεις στις πορείες με ξεβρακώματα και ξυλοδαρμούς διαδηλωτών; Τις καθημερινές εισβολές και εκκενώσεις κοινωνικών χώρων και καταλήψεων προσφύγων μπροστά στις κάμερες; Τις εφόδους στα σινεμά που έπαιζαν τον Τζόκερ; Την παράνομη είσοδο στο σπίτι και τον εξευτελισμό της οικογένειας Ινδαρέ; Την απόβαση στη Λέσβο, το ξύλο και τις καταστροφές αυτοκινήτων των νησιωτών;

Ή, πιο πρόσφατα, τη στοχοποίηση της νεολαίας και τις επιθέσεις στις πλατείες; Την ομοφοβική παρενόχληση και δίωξη του Ηλία Γκιώνη; Τις συλλήψεις 15χρονων μαθητών και το φόρτωμά τους με κάθε είδους κατηγορίες; Τα χημικά στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο της 7 Οκτώβρη στο Εφετείο; Την εκκέντωση του ΠΙΚΠΑ στη Μυτιλήνη; Την επιδρομή έξω από τα γραφεία του ΣΕΚ; Τις γκλοπιές στο Γαλάτσι, ακόμα και σε πεντάχρονο παιδάκι; Ακόμα και την περασμένη εβδομάδα, τις ίδιες ημέρες που κατατίθονταν το πόρισμα στη Βουλή, η ΕΛ.ΑΣ έδειχνε το πιο αποκρουστικό πρόσωπό της με αναίτια επίθεση σε νεολαίους σε πλατεία της Ξάνθης, αλλά και επιδρομή στο κέντρο της Πάτρας που συνδυάστηκε με επίθεση σε κοινωνικό χώρο της πόλης και ξυλοδαρμό νεαρού στη μέση του δρόμου.

Ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Κατά τα άλλα, όπως προκλητικά δήλωσε ο Χρυσοχοΐδης, η αστυνομία είναι «το ΕΣΥ της προστασίας μας»...