Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Οι μέρες του Αλέξη

7/12/2008, Διαδήλωση προς την ΓΑΔΑ την επόμενη της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου. Φωτό: Αρχείο Εργατική Αλληλεγγύη

2008 - «Στις τράπεζες λεφτά στη νεολαία σφαίρες»

Το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου 2008, ο δεκαπεντάχρονος μαθητής Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τον ειδικό φρουρό της ΕΛ.ΑΣ Κορκονέα στα Εξάρχεια. Λίγο πριν τις 9μμ ένα περιπολικό της αστυνομίας είχε δεχτεί αποδοκιμασίες την ώρα που η περιοχή ήταν γεμάτη από νεολαία καθώς ήταν Σάββατο βράδυ. Δύο αστυνομικοί επέστρεφαν πεζοί. Ο Κορκονέας στόχευσε ευθεία πυροβολώντας δυο φορές και σκότωσε εν ψυχρώ τον Αλέξη Γρηγορόπουλο στη διασταύρωση των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλλα. Σύμφωνα με την ιατροδικαστική εξέταση, η σφαίρα διαπέρασε την καρδιά και καρφώθηκε στον 10ο θωρακικό σπόνδυλο. 

Η αποτρόπαια δολοφονία προκάλεσε μία γενικευμένη εξέγερση που απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα και κράτησε πάνω από ένα μήνα. Το ίδιο βράδυ της δολοφονίας ξεκινούν συγκεντρώσεις και συγκρούσεις με την αστυνομία στην περιοχή των Εξαρχείων και του κέντρου ενώ το επόμενο πρωί, Κυριακή, οργανώνονται διαδηλώσεις σε μια σειρά πόλεις. Στην Αθήνα μια διαδήλωση με πολλές χιλιάδες κόσμο βαδίζει από το Μουσείο μέχρι τη ΓΑΔΑ και τη Βουλή έχοντας μπροστά το πανό της Κατάληψης της Νομικής που έγραφε «Δολοφόνοι». Η διαδήλωση δέχεται την επίθεση της αστυνομίας με δακρυγόνα και ΜΑΤατζήδες φωτογραφίζονται να έχουν βγάλει τα περίστροφα και να σημαδεύουν προκλητικά τους διαδηλωτές. Το σύνθημα που δονεί είναι το “Στις τράπεζες λεφτά, στη νεολαία σφαίρες, για τούτη την κυβέρνηση τελειώσανε οι μέρες” καθώς λίγες βδομάδες πριν ο Καραμανλής είχε ανακοινώσει ότι η κυβέρνηση θα δώσει 28 δις στις τράπεζες για να τις σώσει από τη χρεοκοπία.  

Την Δευτέρα 8 Δεκέμβρη τα σχολεία σε πολλές συνοικίες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και σε δεκάδες πόλεις και κωμοπόλεις, ακόμη και εκεί που σπάνια γίνονται διαμαρτυρίες, κλείνουν και οι μαθητές οργανώνουν διαδηλώσεις έξω από τα αστυνομικά τμήματα. Τα σχολεία της Γκράβας πάνε στο Α.Τ Πατησίων το οποίο δέχεται κυριολεκτικά μια βροχή από πέτρες. 

Οι φοιτητές οργανώνουν έκτακτες συνελεύσεις, αποφασίζουν καταλήψεις και βγαίνουν στους δρόμους μαζί με τους μαθητές. Στο κέντρο της Αθήνας οι δρόμοι είναι πλημμυρισμένοι από τη νεολαία. Το απόγευμα ενώνονται μαζί τους και οι εργαζόμενοι σε μια διαδήλωση σεισμό, παρά την άγρια καταστολή της αστυνομίας που έπνιξε τους δρόμους στα χημικά. Όλο το κέντρο της Αθήνας από την ΑΣΟΕΕ μέχρι το Μοναστηράκι και την Συγγρού ξεχειλίζει από διαδηλωτές.  

Τα επεισόδια που εκτυλίσσονται εκείνο το βράδυ σε όλη τη χώρα, αφήνουν άφωνους τους πολιτικούς και τους μεγαλοδημοσιογράφους στα τηλεοπτικά πάνελ, που καλούν τους πάντες να καταδικάσουν «τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται». Ο πανικός είναι τεράστιος. Η Κυβερνητική Επιτροπή συνεδρίασε έκτακτα εκείνο το βράδυ και υπήρξαν «διαρροές» για ενεργοποίηση του άρθρου 48 του Συντάγματος για την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης ώστε ο στρατός να αποκαταστήσει την «τάξη». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αναγκάστηκε να διαψεύσει τις φήμες. 

Κροκοδείλια δάκρυα

Η κυβέρνηση τελικά επέλεξε άλλη αντιμετώπιση. Κροκοδείλια δάκρυα για το «ατυχές συμβάν» και δηλώσεις ότι η αστυνομία είναι «αμυνόμενη». Ο Πρ. Παυλόπουλος, υπουργός Εσωτερικών τότε και μετέπειτα Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αφού υπέβαλε για λόγους «ευθιξίας» την παραίτησή του που δεν έκανε δεκτή ο πρωθυπουργός Καραμανλής, έδωσε μια δακρύβρεχτη συνέντευξη Τύπου. Όμως, οι τεχνικοί του Μέγκα που την κάλυπταν, κυκλοφόρησαν εικόνες λίγο πριν αυτή ξεκινήσει με τον «συντετριμμένο» υπουργό να χαριεντίζεται μπροστά στις κάμερες. Ο δε Στυλιανίδης, υπουργός Παιδείας, το βράδυ της δολοφονίας τα έσπαγε στα μπουζούκια. 

Διαδηλώσεις οργανώνονται σε ελληνικά προξενεία και πρεσβείες σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Ελλάδα για μέρες γίνεται πρώτη είδηση σε όλα τα διεθνή μέσα ενώ ήδη έχει ξεκινήσει μια βδομάδα καθημερινών μαζικών διαδηλώσεων. Η κηδεία του Αλέξη στη Νέα Σμύρνη μετατρέπεται σε μια τεράστια οργισμένη διαδήλωση. Οι πρυτάνεις αποφασίζουν να κλείσουν τις σχολές, αυτό όμως δεν μπορεί να εφαρμοστεί καθώς οι φοιτητικές καταλήψεις έχουν το πάνω χέρι. Μετά τις διαδηλώσεις οργανώνονται συντονιστικές συνελεύσεις. Στη Νομική, στον πρώτο όροφο συνεδριάζουν οι σύλλογοι των εργαζόμενων. Στον πέμπτο οι φοιτητές και στον έβδομο οι μαθητές. 

Επόμενο κέντρο είναι η ήδη καλεσμένη πανεργατική απεργία στις 10 Δεκέμβρη. Οι ηγεσίες των συνδικάτων καλούν μόνο συγκέντρωση και όχι διαδήλωση “για να μην πολωθεί το κλίμα” μετά από έκκληση του Καραμανλή στους προέδρους της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ να αναβάλουν την απεργία. Τίποτα, όμως, δεν μπορεί να σταματήσει το κίνημα. Η ΠΟΣΔΕΠ έχει ήδη ανακοινώσει τριήμερη απεργία, η ΟΛΜΕ και η ΔΟΕ κηρύσσουν 24ωρη απεργία. Η απεργία στις 10/12 γίνεται και η απόφαση των δυνάμεων της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς να γίνει διαδήλωση από το Μουσείο μέχρι τη Βουλή, βρίσκει μαζική ανταπόκριση από τα σωματεία, τους φοιτητικούς συλλόγους, τους μαθητές. 

Οι διαδηλώσεις συνεχίζονται μέχρι τα Χριστούγεννα όπου η φωτογραφία με το χριστουγεννιάτικο δέντρο να καίγεται στο κέντρο της Πλατείας Συντάγματος, κάνει τον γύρο του κόσμου. Νέο ραντεβού ορίζεται στις 9 Γενάρη, την επέτειο της δολοφονίας του καθηγητή Τεμπονέρα το 1991 στην Πάτρα, από μέλη της ΟΝΝΕΔ. Μέσα στην περίοδο των Χριστουγέννων το Ισραήλ ξεκινά νέα σφαγή στη Γάζα και η εξέγερση συνδέεται με το αντιπολεμικό κίνημα. Αυτές οι εξελίξεις μετατρέπουν τη διαδήλωση στις 9 Γενάρη σε ένα τεράστιο ποτάμι με κεντρικό σύνθημα “Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη, από τα Εξάρχεια μέχρι την Παλαιστίνη”. 

Λίγους μήνες μετά, το φθινόπωρο του 2009 η κυβέρνηση των δολοφόνων, πέφτει, κάτω από τη συνεχιζόμενη πίεση των αγώνων με την εξέγερση του Δεκέμβρη να έχει σφραγίσει τις εξελίξεις. Ο Δεκέμβρης του 2008 έχει γίνει ορόσημο όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. Από την Γαλλία και την Γερμανία μέχρι την Τουρκία, η φωτογραφία του αδικοχαμένου Αλέξη Γρηγορόπουλου γίνεται σύμβολο, πλακάτ στα χέρια των διαδηλωτών μπαίνοντας στο πάνθεο των απλών αθρώπων που έχασαν τη ζωή τους αντιμέτωποι με την αστυνομκή βία του συστήματος.


2020 - Χρυσοχοΐδης: «Εμείς έξω, εσείς στο σπίτι»

Η εξέγερση του Δεκέμβρη το 2008 δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Η δολοφονία του Αλέξη αποτέλεσε τη σπίθα σε ένα εύφλεκτο υλικό που είχε συσσωρευτεί όλο το προηγούμενο διάστημα. 

Ο Καραμανλής είχε κερδίσει τις εκλογές το 2004 με σημαία του το «άνοιγμα στο μεσαίο χώρο». Μια από τις πρώτες του συμβολικές κινήσεις ως πρωθυπουργός ήταν να επισκεφθεί το μαρτυρικό τόπο της εξορίας, τον Άη Στράτη. Αλλά ένα χρόνο μετά οι απόπειρες να συνεχίσει τις νεοφιλελεύθερες «μεταρρυθμίσεις» της κυβέρνησης Σημίτη είχαν ήδη ξεκινήσει, συναντώντας με το καλημέρα αντιστάσεις. 

Ξεκίνησε ένα μπαράζ από αγώνες στους εργατικούς χώρους: Αγώνες των συμβασιούχων για μονιμοποίηση, απεργία στα νοσοκομεία, απεργία διαρκείας στις τράπεζες, απεργία στις πρώην ΔΕΚΟ ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις το 2005. Το 2006 ακολουθεί το πρώτο κύμα φοιτητικών καταλήψεων ενάντια στην αναθεώρηση του Άρθρου 16 και το «νόμο πλαίσιο», στη συνέχεια η μεγάλη απεργία διαρκείας των δασκάλων και την σκυτάλη παίρνει ξανά το φοιτητικό κίνημα με ένα δεύτερο κύμα φοιτητικών καταλήψεων. Το καλοκαίρι η κυβέρνηση βυθίζεται σε ακόμη μεγαλύτερη κρίση καθώς οι φωτιές που κατακαίνε όλη τη χώρα αφήνοντας πίσω τους 63 νεκρούς στην Ηλεία αναδεικνύουν τη διάλυση που έχουν φέρει οι πολιτικές λιτότητας στην Πυροσβεστική.

Ο Καραμανλής επιχειρεί μια φυγή προς τα εμπρός προκηρύσσοντας πρόωρες εκλογές τον Σεπτέμβρη του 2007 που τις κερδίζει, έχοντας χάσει όμως 350 χιλιάδες ψήφους και με την «αυτοδυναμία» του να έχει περιοριστεί σε μια πλειοψηφία μόλις 2 εδρών. 

Όλο αυτό το διάστημα η πολιτική της ΝΔ χαρακτηρίζεται από μια ακροδεξιά στροφή που έχει σαν πυλώνες της από τη μια την άγρια ρατσιστική πολιτική απέναντι στους μετανάστες και τους πρόσφυγες και από την άλλη την εφαρμογή του «νόμου και της τάξης» που συνοψίστηκε στην φράση του υπουργού Δημόσιας Τάξης Πολύδωρα προς την αστυνομία: «Εσείς είστε οι πραίτορες». Αυτή η στροφή οδήγησε στην ενίσχυση του ακροδεξιού ΛΑΟΣ και την είσοδό του στην Βουλή το 2007, χάρη στις ψήφους του οποίου η ΝΔ κατάφερε να εκλέξει πρόεδρο της Βουλής. Ο Καραμανλής στηριζόταν στο ακροδεξιό δεκανίκι του Καρατζαφύρερ (τότε κόμμα του Βορίδη, του Γεωργιάδη αλλά και του Βελόπουλου) για να «προχωρήσει». 

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον τα χαρτιά του ρατσισμού, του «νόμου και της τάξης» αναβαθμίστηκαν ακόμη περισσότερο στην ατζέντα της ΝΔ με τους μηχανισμούς της αστυνομίας που υλοποιούσαν αυτήν τη γραμμή να αισθάνονται ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Αυτή η ατζέντα όπλισε στις 6/12/08 το χέρι του Κορκονέα να δολοφονήσει τον Γρηγορόπουλο την ίδια ακριβώς μέρα που ένας μετανάστης άφηνε την τελευταία του πνοή έξω από την Πέτρου Ράλλη, μια διπλή δολοφονία της αστυνομίας που το έκτακτο φύλλο της Εργατικής Αλληλεγγύης έκανε πρωτοσέλιδο.

Ομοιότητες

Οι ομοιότητες με το σήμερα είναι προφανείς. Οι φασίστες και ακροδεξιοί πολιτικάντηδες του ΛΑΟΣ τότε, καμαρώνουν σήμερα στις υπουργικές τους θέσεις μέσα στην ίδια την κυβέρνηση της ΝΔ κάνοντας την απόπειρα του Μητσοτάκη να εμφανιστεί ως ο εκφραστής της «φιλελεύθερης δεξιάς», να μοιάζει με καρικατούρα του Καραμανλή. Η ρατσιστική πολιτική που από το 2008 μέχρι σήμερα έχει αφήσει πίσω της εκατοντάδες νεκρούς στα σύνορα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στα αστυνομικά τμήματα, έχει κορυφωθεί από τον Μάρτη του 2020 σε αυτό που η κυβέρνηση Μητσοτάκη ονομάζει «ασύμμετρο πόλεμο» ενάντια στους πρόσφυγες και στους μετανάστες.

Αν η κυβέρνηση του 2008 δεν προχώρησε τελικά σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η σημερινή κυβέρνηση το κάνει με πρόσχημα τον κορονοϊό. Αμολάει τους τραμπούκους της ΕΛ.ΑΣ με αδιάκοπες επιχειρήσεις στοχοποιώντας τη νεολαία. 

Αυτή η επίθεση βάζει στο στόχαστρο όχι μόνο τη νεολαία αλλά και τα συνδικάτα και την οργανωμένη αριστερά όπως αποδείχτηκε με τις επιχειρήσεις καταστολής του ΚΚΕ στα Προπύλαια, του ΣΕΚ στα γραφεία του αλλά και τις αθρόες συλλήψεις και διώξεις εκατοντάδων αγωνιστών-τριων, στην μαθητική πορεία, στο Πολυτεχνείο στις 17 Νοέμβρη, σε διαμαρτυρία γυναικών στο Σύνταγμα. Ακόμα και στις γειτονιές όπου δέκα μέλη του ΣΕΚ διώκονται με κατηγορίες “διέγερσης σε ανυπακοή” επειδή καλούσαν στην πανεργατική απεργία και στην πορεία του Πολυτεχνείου.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αντιμέτωπη με την διπλή κρίση της πανδημίας και της παγκόσμιας οικονομίας, κλιμακώνει την επίθεση στις κατακτήσεις και τα δημοκρατικά δικαιώματα, σκορπίζοντας πακέτα δις ευρώ στις τράπεζες και τα αφεντικά, γιατί το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να βγει ζωντανή η τάξη των «αρίστων» που εκπροσωπεί. Το δόγμα Χρυσοχοΐδη, όπως εκφράστηκε στην πρόσφατή του επίσκεψη στην Θεσσαλονίκη, όπου η κυβέρνηση έκρινε ότι η απάντηση στην εκατόμβη των νεκρών είναι η αστυνομία, ήταν σαφές: «Εμείς έξω, εσείς στο σπίτι». 

Αλλά δυστυχώς γι’ αυτήν όπως φάνηκε στις 7 Οκτώβρη στο Εφετείο, στις 17 Νοέμβρη και στις 26 Νοέμβρη σε όλη τη χώρα, οι εργαζόμενοι και οι νεολαία δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν πίσω. Ο αέρας φυσάει ανάποδα και το καταγράφουν αυτό ακόμη και οι φιλικές γι’ αυτήν δημοσκοπήσεις πάνω στη διαχείριση της πανδημίας αλλά και τη συνολικότερη πολιτική της.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι μια αδύναμη κυβέρνηση σε κατάσταση πανικού. Και δεν είναι η μόνη. Το φαινόμενο είναι διεθνές. Αν τα διεθνή ΜΜΕ παρουσίαζαν τον Δεκέμβρη του 2008 σαν την «πρώτη εξέγερση της παγκόσμιας κρίσης», σήμερα ζούμε σε ένα περιβάλλον που οι εξεγέρσεις διαδέχονται η μια την άλλη, κάνοντας τον γύρο του πλανήτη: Μόνο μέσα στο τελευταίο δίμηνο οι ΗΠΑ, η Νιγηρία, η Ταϋλάνδη, η Χιλή, η Γουατεμάλα, η Πολωνία, η Λευκορωσία έγιναν το κέντρο τεράστιων αντιδράσεων.  Στην Γαλλία, όπου ο Μακρόν, το πρότυπο του Χρυσοχοΐδη, παίζοντας το χαρτί της ισλαμοφοβίας και της τρομοκρατίας έχει εξαπολύσει ένα όργιο καταστολής και λογοκρισίας «έκτακτης ανάγκης», ο κόσμος βγαίνει κατά χιλιάδες στους δρόμους ενάντια στις απαγορεύσεις.       

Αυτά τα μηνύματα δίνουν θάρρος σε ένα κίνημα που δεν έχει ξεχάσει τις εμπειρίες από δώδεκα χρόνων αγώνες, αντίθετα δυναμώνει τις μάχες του σήμερα. Οι εμπειρίες αφορούν και την Αριστερά. Το 2008 η ηγεσία του ΚΚΕ δεχόταν τα συγχαρητήρια του Καραμανλή στη Βουλή για την “υπεύθυνη στάση” του αλλά σήμερα δέχεται την επίθεση του Μητσοτάκη γιατί τόλμησε να αμφισβητήσει την απαγόρευση. Και ό,τι προσπάθειες και να κάνει ο Τσίπρας απλώνοντας ξανά και ξανά χέρι βοηθείας στην κυβέρνηση τη μια λόγων «εθνικών κινδύνων», την άλλη λόγω «πανδημίας» και πάντα σαν «υπεύθυνη αντυιπολίτευση», το σενάριο της συναίνεσης δεν βγαίνει  ούτε από τα πάνω ούτε από τα κάτω -όπου οι αντιδράσεις καταφέρνουν να ενώσουν την αριστερά στο δρόμο. 

Επιπλέον, η αντικαπιταλιστική αριστερά που εκείνο τον Δεκέμβρη του 2008 πρωτοστάτησε στο κίνημα της νεολαίας και λίγους μήνες μετά στη δημιουργία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είναι ακόμη εδώ, δύναμη κλιμάκωσης, συντονισμού και ενότητας των αγώνων που μπορούν να τσακίσουν τα βάρβαρα σχέδια και την ίδια την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.  

Γιώργος Πίττας

 

17/11, Διαδήλωση του Πολυτεχνείου στη Θεσσαλονίκη. Φωτό: ΣΕΚ Θεσσαλονίκης


Κοινός αγώνας σε Ελλάδα και Γαλλία

Στη Γαλλία πέρασε νόμος που απαγορεύει πολίτες και δημοσιογράφους να δημοσιοποιήσουν βίντεο και φωτογραφίες αστυνομικών εν ώρα δράσης . Με τον ίδιο νόμο γενικεύεται η βιντεο-επιτήρηση των πολιτών με κάμερες, drones και κινητές κάμερες.

Σε κανένα δεν πιστεύω να κάνει εντύπωση πώς ούτε η Γαλλία προβλέπει ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας – αλλά ποντάρει σε ισχυροποίηση της αστυνομοκρατίας με 15 εκατομμύρια ευρώ.  Όλα καλά όμως, μην παρεξηγούμε τον Μακρόν, είναι έτοιμος να τιμήσει την ελευθεροτυπία κάθε στιγμή, ή μάλλον μόνο όταν είναι να επιβάλλει την προβολή προσβλητικών για τον μουσουλμανικό πληθυσμό σκίτσων σε σημεία της πόλης… 

Στα δικά μας, στις 17 Νοέμβρη γίναμε όλα θεατές επίδειξης άλογης αστυνομοκρατίας από την κυβέρνηση. Οι διαδηλωτές σε απόσταση και με μάσκες, ενώ ορδές αστυνομικών με αύρες, γκλομπ και μηχανές, να μην τηρούν κανέναν μέτρο προστασίας. Πολιτικός αυταρχισμός, καταστολή και βία στους δρόμους και στα τηλεοπτικά στούντιο ο Χρυσοχοΐδης να μιλάει για «ανοχή στις πολιτικές εκδηλώσεις» και τα ρέστα.

Και ίσως δεν έχει θεσμοθετηθεί κάτι αντίστοιχο σε εμάς – όμως πάντα υπάρχει ο τραμπουκισμός απέναντι σε δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ που δεν είναι ακριβώς «της γραμμής». Ενδεικτικά αναφέρω ένα περιστατικό στις 17Ν που επιβλήθηκε πρόστιμο σε φωτορεπόρτερ, γιατί φορούσε αντιασφυξιογόνα μάσκα, αντί χειρουργικής μάσκας. Αλλά και να θυμίσω τον αποκλεισμό της δημοσιογραφικής κάλυψης σε στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων. 

Οπτικοακουστικά ντοκουμέντα που ξεγυμνώνουν την αστυνομική αυθαιρεσία έχουν συνδράμει στην γιγάντωση ολόκληρων κινημάτων, στην αμφισβήτηση των επίσημων πηγών, αλλά και (ενίοτε)  στην απόδοση δικαιοσύνης. 

Υπόθεση Αλέξη

Το 2008 είχαμε τη δολοφονία του ανήλικου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, από το χέρι του Κορκονέα. Και ενώ τα μίντια συνεχίζουν το δελτίου τύπου της ΓΑΔΑ, το MEGA το πάει ένα βήμα παρά πέρα και κυκλοφορεί αλλοιωμένο βίντεο από τη στιγμή της δολοφονίας. Το κανονικό βίντεο κυκλοφορεί αρχικά μόνο στο διαδίκτυο, που αποτύπωσε τα συνθήκες της δολοφονίας και αποδείκνυε την ήρεμη ψυχική κατάσταση του δράστη, αλλά και κατέρριπτε το αφήγημα άμυνας του αστυνομικού-δολοφόνου.

Υπόθεση Ζackie Oh - Ζακ Κωστόπουλου

Πάλι βίντεο- ντοκουμέντο έρχεται να καταρρίψει το αφήγημα της ΓΑΔΑ που τα μίντια επαναλάμβαναν πειθήνια. Το μαχαίρι που υποτίθεται πώς κράταγε ο δολοφονημένος Ζακ φαίνεται ξεκάθαρα σε βίντεο που κυκλοφόρησε πώς πρόκειται για «φυτεμένο» στοιχείο. Στο ίδιο βίντεο, τραβηγμένο από πολίτη, φαίνεται η βαναυσότητα των αστυνομικών απέναντι στον αιμόφυρτο Ζακ. 

ΗΠΑ και BLACK LIVES MATTER 

Η δολοφονία του George Floyd καταγράφηκε και διαδόθηκε τόσο από ειδησεογραφικά πρακτορεία όλου του κόσμου, όσο και από λογαριασμούς σε κοινωνικά δίκτυα. Ξέσπασαν άμεσα διαδηλώσεις. Δεν ήταν η πρώτη φορά, που στις ΗΠΑ, ένα περιστατικό αστυνομικής αυθαιρεσίας κατάφερνε να κάνει κάτι ασύλληπτα δύσκολο: να προκαλέσει ηχηρές αντιδράσεις την ίδια χρονική στιγμή σε όλες τις πολιτείες. Το 2014 είχε γίνει κάτι αντίστοιχο με τη δολοφονία του Έρικ Γκάρνερ. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είχαν δει το βίντεο όπου εκλιπαρούσε για τη ζωή του και επανέλαβε έντεκα φορές «Δεν μπορώ να αναπνεύσω», ενώ ο αστυνομικός Πανταλέο τον έσφιγγε μέχρι να ξεψυχήσει. Το δικαστήριο ώστοσο δεν βρήκε τίποτα το επιλήψιμο. Λίγο μετά, ο Ομπάμα εκφώνησε -για τα τυπικά- μια ομιλία για το «έθνος δικαίου». Ο κόσμος συνέχισε να είναι στους δρόμους. Τότε ένα πιο συντηρητικό κομμάτι του κινήματος έμεινε σε δύο αιτήματα: κάμερες στις στολές των αστυνομικών και ανεξάρτητους κατήγορους που θα ερευνούσαν τις αστυνομικές παραβάσεις. Πλέον, το αίτημα «Αποχρηµατοδότηση - Αφοπλισµός - Διάλυση» κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος. 

Η αστυνομική βία απολαμβάνει, παγκοσμίως, ένα θεσμικό πέπλο προστασίας (ενδεικτικό πως πλέον ο Κορκονέας κυκλοφορεί ελεύθερος). Μικρό οχύρωμα ενάντια της είναι η ελεύθερη δημοσιογραφία και η καταγραφή από όποιο θεωρήσει πώς γίνεται μάρτυρας κατάχρησης εξουσίας και καταπάτησης δικαιωμάτων. 

Χριστίνα Μανωλακάκη