Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Εμβόλια για όλους τους πρόσφυγες

Προσφυγόπουλα στη Μαλακάσα, 17/1

Με κροκοδείλια δάκρυα οι κυβερνώντες μας δήλωσαν πόσο συμπάσχουν με τα πάθη των γιατρών, αλλά και ότι για τους θανάτους ασθενών εκτός ΜΕΘ και για τα οικονομικά προβλήματα που θα προκύψουν από το παρατεταμένο lockdown, ευθύνονται επίσης οι γιατροί. Απαλλαγμένοι από κάθε ευθύνη εξαγγέλλουν εμβολιασμούς των ευπαθών ομάδων ενώ αφήνουν εκτός προγράμματος τους ιδιώτες ιατρούς, τους φαρμακοποιούς και τους εκπαιδευτικούς. Δεν έχουν εκπονήσει κανέναν ουσιαστικό προγραμματισμό για τον εμβολιασμό των ευάλωτων ομάδων, καθώς δεν έχουν καν καταχωρηθεί σαν τέτοιες, οι πρόσφυγες, οι μετανάστες, οι άστεγοι και οι άνεργοι.

Οι έγκλειστοι στα στρατόπεδα, ούτε έχουν ενημερωθεί αλλά και ούτε έχει υπάρξει η επιθυμία από την κυβέρνηση να οργανωθεί ενημέρωση και ο προγραμματισμός του εμβολιασμού τους. Το ίδιο ισχύει για τους πρόσφυγες και μετανάστες που ζουν στις πόλεις σε σπίτια ή ακόμα και στον δρόμο. Οι πρόσφυγες είναι μία από τις πιο ευάλωτες ομάδες, καθώς οι συνθήκες ζωής τους (συνωστισμός, κακές συνθήκες υγιεινής), αλλά και διατροφής τους (μειωμένη πρόσβαση σε καλή τροφή, φρέσκα τρόφιμα), δημιουργούν συνθήκες εύκολης μετάδοσης των λοιμωδών και ιογενών λοιμώξεων, αλλά και την ανάπτυξη χρόνιων προβλημάτων (καρδιαγγειακών, αναπνευστικών, αυτοάνοσων παθήσεων).

Υπάρχουν βέβαια και στρατόπεδα, όπως στο Καρά Τεπέ που ούτε λόγος να γίνεται για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης. Οι συνθήκες ζωής τους ευνοούν την βία, την κατάθλιψη, την παιδική ανορεξία και την επιθυμία των παιδιών να αποσυρθούν και να πεθάνουν καθώς ποτέ δεν βίωσαν φυσιολογικές συνθήκες ζωής. Πόλεμος, κακουχία, απώλεια, έλλειψη τροφής και αδυναμία πρόσβασης στο σχολείο είναι η καθημερινότητα τους. 

Κανένας προγραμματισμός δεν έχει γίνει ούτε για τον εμβολιασμό των εργαζόμενων σε δομές προσφύγων. Αυτό δημιουργεί επιπρόσθετα προβλήματα καθώς αναγκάζονται να δουλεύουν μέσω ίντερνετ και άρα συχνά οι πρόσφυγες δεν έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες στην γλώσσα τους. Αυτό δυσκολεύει την πρόσβαση σε πληροφορίες που αφορούν στο δικαίωμά τους στις δημόσιες δομές Υγείας και στη δυνατότητα που έχουν να επισκεφτούν τις πρωτοβάθμιες δομές για εμβολιασμούς αλλά και προγραμματισμένα ραντεβού για τα χρόνια προβλήματά τους. 

Περίθαλψη

Η καταγραφή των προσφύγων στη χώρα μας δεν είναι επαρκής, αλλά τα διεθνή δεδομένα αναφέρουν την εισροή περίπου 130.000 προσφύγων από το 2014, χωρίς να έχουμε σαφή στοιχεία πόσοι από αυτούς παραμένουν στην Ελλάδα,  πόσοι από αυτούς έχουν καταγραφεί και έχουν ΑΜΚΑ ή ΠΑΑΥΠΑ. Άρα δεν γνωρίζουμε πόσοι έχουν την δυνατότητα να εμβολιαστούν ή και να επισκεφτούν γιατρό σε προγραμματισμένο ραντεβού σε δημόσια δομή Υγείας.

Το κυριότερο όλων είναι ότι μια μεγάλη μερίδα είναι άστεγοι ή φιλοξενούνται περιστασιακά από γνωστούς, αλληλέγγυους ή συμπατριώτες τους, συχνά σε σπίτια χωρίς ρεύμα ή θέρμανση και συχνά χωρίς επίπλωση, πράγμα που σημαίνει ότι κοιμούνται κάτω, σε κουβέρτες. Αυτοί, δε, που αποκτούν άσυλο πρέπει να εγκαταλείψουν τα σπίτια ή τις δομές που τους φιλοξενούν καθώς θεωρείται ότι έχουν πρόσβαση στην εργασία, χωρίς βέβαια κανείς να έχει φροντίσει να τους διδάξει τη γλώσσα, να τους ενημερώσει για τον επαγγελματικό προσανατολισμό ή να καταγράψει τις δεξιότητες τους. Έτσι όλο και μεγαλύτερος πληθυσμός βρίσκεται σε συνθήκες απόλυτης ένδειας και φτώχειας, αρά και πιο ευάλωτος σε ιογενείς λοιμώξεις.

Για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε συνθήκες ανοσίας αγέλης θα πρέπει να εμβολιαστεί το 70% του πληθυσμού και δη του πιο ευάλωτου, άρα των προσφύγων, των μεταναστών, των αστέγων, των άνεργων. Για να γίνει αυτό πρέπει να καταγραφούν άμεσα, να ενημερωθούν στην γλώσσα τους, να έχουν κοινωνικοψυχιατρική στήριξη που να τους ενθαρρύνει να εμβολιαστούν. Κυρίως όμως πρέπει να υπάρξουν σε πρώτη φάση εμβολιαστικά κέντρα σε κάθε στρατόπεδο, σε κάθε γειτονιά με ευπαθείς ομάδες, με πλήρες προσωπικό, με υποδομές που να εγγυώνται την ασφαλή διαδικασία των εμβολιασμών.

Οι πρόσφυγες, οι μετανάστες, οι άνεργοι, οι άστεγοι είναι μέρος του κοινωνικού μας ιστού και πρέπει να έχουν πρόσβαση σε κάθε δομή Υγείας, σε σχολεία αλλά και να τους παρέχουμε ασφαλείς κατοικίες μέσα στις πόλεις μας.

Μαρία Ντάσιου,
πνευμονολόγος, Κέντρο Υγείας Ν. Ιωνίας