Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Όχι άλλοι θάνατοι προσφύγων

Mimi Mujingila Mucaya

Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης δολοφονούν. Στις 3 Μάη, η 37χρονη Μίμι Μουτζίνγκιλα Μουκάγια άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο Αγία Όλγα, όπου είχε εισαχθεί λίγες ημέρες νωρίτερα. Η Μίμι, προσφύγισσα από το Κονγκό, ζούσε στη Μαλακάσα, είχε για μέρες έντονους πόνους. Στις 6 Απρίλη μπήκε στο Αγία Όλγα με διάτρηση στομάχου και έλκη εντέρου και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση. Μετά από περίπου μια εβδομάδα επέστρεψε στη Μαλακάσα, όπου οι συνθήκες δεν της επέτρεψαν να αναρρώσει. Ξαναμπήκε στο Αγία Όλγα στις 26 Απρίλη για να υποβληθεί σε δεύτερη επέμβαση, απαραίτητη για να αντιμετωπιστεί η μόλυνση που είχε στο μεταξύ πάθει, όμως αυτή τη φορά η καρδιά της δεν άντεξε.

Όπως περιγράφει η φίλη της Μίμι, η Σάντρα, που επίσης ζει στη Μαλακάσα: “Με την Μίμι ήμασταν μαζί στην Τουρκία. Διασχίσαμε τη θάλασσα προς την Ελλάδα και φτάσαμε μαζί στις 21 Μάρτη του 2020 σε αυτό το στρατόπεδο. Όσοι είναι υπεύθυνοι για αυτό το στρατόπεδο δεν την φρόντισαν όπως έπρεπε. Όταν γύρισε από την επέμβαση δεν περπατούσε, το πόδι της ήταν πρησμένο, δεν πήγαινε τουαλέτα, αναγκαζόταν να κάνει την ανάγκη της σε δοχείο μέσα στο δωμάτιο στο οποίο ζούσαν έξι άτομα. Επειδή η τουαλέτα ήταν πολύ βρώμικη και επειδή δεν μπορούσε να περπατήσει”.

Δεύτερη επέμβαση

Ο Μιχάλης Βερβέρης, εργαζόμενος στο νοσοκομείο Αγία Όλγα, υπογραμμίζει: “Έφυγε έχοντας αποκαταστήσει το πρόβλημα και πήγε σε έναν χώρο που δεν είχε καθαρές τουαλέτες, δεν είχε μπάνιο για να πλυθεί, με ζεστό νερό, να μπορεί να αποφύγει να βρέξει τα ράμματα κλπ. Ένας άνθρωπος με διάτρηση στομάχου χρειάζεται ιδιαίτερη διατροφή που δεν μπορούσε να έχει στο καμπ. Σε μια βδομάδα περίπου, αντί να έρθει όπως αναμενόταν, να της κόψουν τα ράμματα, ήρθε με μόλυνση. Χρειάστηκε δεύτερη επέμβαση. 

Το καμπ δεν είναι ακατάλληλο μόνο για τους ασθενείς αλλά και τους υγιείς. Τα προβλήματα της γυναίκας αυτής δεν έχουν έρθει από το πουθενά. Γιατί τρύπησε το στομάχι της; Τι τρώνε, τι νερό υπάρχει στο στρατόπεδο; Δεν έχουμε να κάνουμε με μια περίπτωση που χρειαζόταν κάποιο κρεβάτι και δεν προλάβανε και πέθανε. Το πρόβλημα είναι ότι είναι ακατάλληλο το μέρος στο οποίο ζει.

Παρόλες τις ελλείψεις και την αδυναμία και την μετατροπή της πλειονότητας των κρεβατιών σε COVID, το προσωπικό του Αγία Όλγα κάνει το καλύτερο δυνατό. Δεν έκανε καμία ρατσιστική διάκριση και αυτό σημαίνει ότι δίνουμε τη μάχη ενάντια στον ρατσισμό στην πράξη μέσα στους χώρους εργασίας μας. Όλη αυτή η δουλειά και ο κόπος που έκαναν εδώ μέσα οι υγειονομικοί πήγε χαμένη γιατί αυτή η γυναίκα δεν είχε σπίτι να πάει. Η κυβέρνηση είναι δολοφόνοι γιατί όχι μόνο δολοφονούν με κάθε τρόπο πρόσφυγες αλλά γιατί δολοφονούν και τη δουλειά των συναδέλφων. Παλεύουν κάθε μέρα με τον θάνατο, κάνουν με αυταπάρνηση τη δουλειά τους και η κυβέρνηση την πετάει στα σκουπίδια”.

Η Σάντρα τόνισε ότι το πρόβλημα της υγειονομικής εγκατάλειψης των προσφύγων είναι εκτεταμένο: “Η Μίμι δεν είναι η μόνη. Υπάρχουν πολλοί άρρωστοι άνθρωποι στο στρατόπεδο. Μερικοί είναι σε σοβαρή κατάσταση ήδη και χρειάζονται επεμβάσεις, αλλά δεν υπάρχει κανείς να τους φροντίσει. Κι εγώ είμαι μόνη μητέρα και έχω δυο παιδιά. Το ένα ήταν άρρωστο μια μέρα και πάλι περιμέναμε πάνω από δυο ώρες το ασθενοφόρο να έρθει από την Αθήνα”.

Και, εκτός από την έλλειψη ιατρικής περίθαλψης για τα χρόνια προβλήματα είναι και η θέση του στρατοπέδου, καθώς και οι συνθήκες που επικρατούν σε αυτό ένας κίνδυνος για τις ζωές των προσφύγων: “Το καλοκαίρι έγινε δυστύχημα στην είσοδο του καμπ και ένας νέος άνδρας από το Κογκό χτυπήθηκε. Το ασθενοφόρο άργησε πολύ και η αστυνομία δεν τον πήρε με το όχημά της. Περιμέναμε τρεις ώρες. Έτσι χάσαμε τον αδερφό μας. Κι ένα παιδάκι από το Αφγανιστάν έχει σκοτωθεί από φορτηγό. Φταίει το στρατόπεδο”, συμπληρώνει η Σάντρα.

Ο αδελφός της Μίμι, Ζοέλ, καθώς και άλλοι συγγενείς της ήρθαν στην Αθήνα για να διεκδικήσουν δικαιοσύνη και για αυτή την κρατική ρατσιστική δολοφονία. Ο Ζοέλ δήλωσε στην Εργατική Αλληλεγγύη: “Εγώ ζούσα στη Μόρια και μόλις τώρα ήρθα στην Αθήνα. Είχαμε φύγει από το Κογκό εξ αιτίας εμφυλίου πολέμου. Η αίτηση ασύλου μου έχει απορριφθεί. Με την αδελφή μου είχαμε χωριστεί ήδη από την Αφρική, στη διαδρομή. Έχω χάσει μια ακόμη αδελφή εκεί. Γονείς δεν είχαμε. Είμαι μόνος μου εδώ. Τώρα πρέπει να αναζητηθεί δικαιοσύνη για τον θάνατο της αδελφής μου. Οι συνθήκες στα στρατόπεδα είναι απαράδεκτες. Έχω ζήσει στη Μόρια από τον Οκτώβρη του 2019. Επικρατεί απόλυτη εγκατάλειψη των ανθρώπων κι αυτός είναι ο λόγος που πέθανε η Μίμι. Χρειαζόμαστε και την υποστήριξη των ντόπιων για να διεκδικήσουμε δικαιοσύνη για τους πρόσφυγες”. Ο Ζοέλ Μουκάγια παρέλαβε το πιστοποιητικό θανάτου και ζήτησε νεκροψία.

Διαβάστε επίσης:

Στρατόπεδα - παγίδες θανάτου

Πρωτομαγιά 2021: Πρόσφυγες, μετανάστες παλεύουν μαζί μας