Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Ισπανία - Μαρόκο, Ελλάδα - Τουρκία: Ποιος “εργαλειοποιεί” ποιον;

Πρόσφυγες στη Θέουτα

Στις 17 και 18 Μάη, μέσα σε λιγότερο από 36 ώρες, περίπου 8000 πρόσφυγες, εκ των οποίων το ένα τρίτο παιδιά, διέσχισαν τα ισπανομαροκινά σύνορα της Θέουτα στις ακτές της Βορείου Αφρικής με σκοπό να ζητήσουν άσυλο.

Οι περισσότεροι διέσχισαν τα δύο χιλιόμετρα από την ακτή της πόλης του Φνιντέκ ως την Θέουτα κολυμπώντας, ενώ οι υπόλοιποι ταξίδεψαν με ό,τι βρήκαν: φουσκωτά στρώματα, βάρκες, ακόμα και με αυτοσχέδια σωσίβια από πλαστικά μπουκάλια. Πολλοί από αυτούς δεν ήξεραν καν κολύμπι.

Η Θέουτα είναι ένας από τους δύο θύλακες ισπανικής γης μέσα στα έδαφη του Μαρόκο, κατάλοιπα της ισπανικής αποικιοκρατίας. Χωρίζεται από τα μαροκινά εδάφη με έναν φράχτη σαν αυτόν του Έβρου.

Η ισπανική κυβέρνηση έτρεξε να συλλάβει και να απελάσει αμέσως περίπου 4.500 άτομα ακυρώνοντας στην πράξη το δικαίωμα τους να ζητήσουν άσυλο. Το ίδιο γρήγορη ήταν και στο να κατηγορήσει τον βασιλιά του Μαρόκο ότι “εργαλειοποιεί τους πρόσφυγες” στην μεταξύ των δύο κρατών διαμάχη σχετικά με τη Δυτική Σαχάρα.

Η υποκρισία των Ευρωπαίων ηγετών, είτε τους λένε Σάντσεθ είτε Μητσοτάκη είναι εξίσου χυδαία. Κατηγορούν τον Μοχάμετ ΣΤ’΄και τον Ερντογάν αντίστοιχα πως εργαλειοποιούν τους πρόσφυγες, ενώ σε αυτό το δολοφονικό παιχνίδι οι μετρ είναι η ΕΕ και οι ίδιοι. Στις 24 Μάη, ο Ισπανός πρωθυπουργός αφού διαμήνυσε πως “ο γείτονας (Μαρόκο) πρέπει να ελέγχει και αυτός τα σύνορά του και κάτι τέτοιο δεν συνέβη” προειδοποιούσε πως “το Μαρόκο δεν μπορεί να ξεχάσει κάτι θεμελιώδες: μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει καλύτερο εταίρο από την Ισπανία όταν πρόκειται για την υπεράσπιση στρατηγικών συμφερόντων ζωτικής σημασίας για το Μαρόκο...”.

Απειλούν με όπλο το χτύπημα “των στρατηγικών συμφερόντων” εάν δεν περιοριστούν οι “εκκροές” και τολμάνε να μιλάνε για εργαλειοποίηση. Έχουν μετατρέψει, με τη συνεργασία των αντίστοιχων αρχουσών τάξεων και κυβερνήσεων, την Τουρκία, τη Λιβύη και το Μαρόκο σε χώρες προκεχωρημένα σύνορα-φυλακές έξω από τα ευρωπαϊκά εδάφη, όπου κρατούνται εκατομμύρια άνθρωποι που τρέχουν να ξεφύγουν από τον πόλεμο, τη φτώχεια και τη δυστυχία που έσπειραν οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις -”βγήκαμε νικητές” έλεγε ο Χ. Μ. Αθνάρ για τον πόλεμο στο Ιράκ- και την ίδια στιγμή μιλάνε για “υβριδικό” και “βιολογικό” πόλεμο στιγματίζοντας τους πρόσφυγες.

Από τη Θέουτα μέχρι τον Έβρο η απάντηση του αντιρατσιστικού κινήματος και της Αριστεράς πρέπει να είναι “σύνορα ανοιχτά” και όχι το παπαγάλισμα της ρητορικής περί εργαλειοποίησης.