16/6, Αθήνα. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης
16/6, Ξάνθη. Φωτό: ΣΕΚ Ξάνθης
Ο κλάδος του Επισιτισμού-Τουρισμού είναι πολύ δύσκολος κλάδος, ειδικά για μια γυναίκα, πόσο μάλλον αν έχει παιδιά. Αν εφαρμοστεί το ν/σ, θα μας τελειώσουν. Γι’ αυτό πρέπει να ξεσηκωθούμε.
Και από την άλλη, ήθελαν να μαζευτούν για να αποφασίσουν για τη μήτρα μας και να απολογούμαστε γιατί δεν κάνουμε παιδιά πριν τα 40. Σε μας, με την υπάρχουσα κατάσταση πρέπει να δουλεύεις το λιγότερο 10 ώρες για να εξελιχθείς στη δουλειά σου, με σπαστά ωράρια, έχεις να σηκώσεις απίστευτα βάρη, σε τρομερή ζέστη και πίεση. Σε τέτοιες συνθήκες δεν μπορείς να είσαι έγκυος και να δουλεύεις. Αλλά ο νόμος λέει ότι πρέπει να δουλεύεις μέχρι 7 μηνών. Αν βρεθείς σε επαπειλούμενη εγκυμοσύνη πρέπει κάθε μήνα να περνάς μια απίστευτη ταλαιπωρία για να πάρεις πιστοποιητικό. Πολλές προτιμούν να παραιτηθούν από το να τα περάσουν όλα αυτά. Ευτυχώς, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες είναι σε καλύτερη συσπείρωση σε σχέση με το παρελθόν για να τα παλέψουν όλα αυτά.
Να παλέψουμε για μια καλύτερη ζωή. Γι’ αυτό είμαστε σήμερα εδώ. Ο Δήμος της Αθήνας μας πέταξε έξω επειδή είμαστε Αλβανοί και δεν είχαμε ελληνική ταυτότητα.
Κερδίσαμε μια μάχη και μας ξαναπήραν για λίγους μήνες, αλλά τώρα δεν ξέρουμε αν πάλι τον Σεπτέμβρη θα είμαστε στη δουλειά. Συνεχίζεται ο αγώνας για να κερδίσουμε τις δουλειές μας. Διεκδικούμε να έχουμε όλοι δικαιώματα και όλα τα χαρτιά.
Στα νοσοκομεία αφού μας χρησιμοποίησαν, τα άφησαν άδεια χωρίς σκοπό να αναβαθμίσουν τη δημόσια Υγεία. Σκοπός τους είναι να πουλήσουν τα φιλέτα του ΕΣΥ στα ιδιωτικά συμφέροντα και να εκμεταλλευτούν το δημόσιο σύστημα Υγείας.
Τα νοσοκομεία ήταν πρωτεργάτες στο κίνημα που δημιουργήθηκε. Πρέπει να συνεχίσουμε γιατί δεν έχει τελειώσει τίποτα. Ούτε η πανδημία τελείωσε, μπροστά μας είναι. Αλλά και η υποβάθμιση που ετοιμάζουν καταπατάει τα δικαιώματά μας καθημερινά. Στα νοσοκομεία, παρόλο που άρθηκε η ανάκληση των αδειών, δεν μπορούμε να πάρουμε άδειες. Τον Σεπτέμβριο θα έχουμε πάλι ανάκληση. Υπάρχουν και οι άνθρωποι που τους πήραν σαν επικουρικό προσωπικό με συμβάσεις ενός και δυο ετών οι οποίοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Όχι μόνο στην πανδημία, και πιο πριν. Υπάρχουν συμβασιούχοι σε όλους τους κλάδους: ιατρικό, νοσηλευτικό, καθαριότητα, φύλαξη, σίτιση. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται. Στις 23 του μήνα θα είμαστε στους δρόμους και όποτε χρειαστεί, δεν θα τους αφήσουμε να πάρουν ανάσα.
Όλα οι νόμοι που έχουν έρθει το τελευταίο διάστημα θέλουν να δημιουργήσουν ένα νέο μοντέλο.
Για παράδειγμα, μια μάνα η οποία θα δουλεύει 10 ώρες και δεν θα μπορεί να δει το παιδί της. Θα παίρνει 700 ευρώ, τα μισά θα τα δίνει στον ιδιωτικό παιδικό σταθμό και στην νταντά. Όταν το παιδί πάει προνήπιο θα το πηγαίνει στα κοντέινερ, όπως αυτά του Μπακογιάννη. Στο Λύκειο, θα δίνει ένα κάρο λεφτά για φροντιστήρια για να μπορέσει να περάσει το παιδί στο Πανεπιστήμιο με όλους τους φραγμούς που νομοθετήθηκαν τώρα. Αλλιώς θα πρέπει να το στείλει σε κάποιο ιδιωτικό κολλέγιο, που η μόνη ουσιαστική χρησιμότητά του είναι να εξασφαλίσει αναβολή για τον στρατό και χωρίς κανέναν έλεγχο θα δώσει κάποιο πτυχίο. Άλλος ένας εργαζόμενος δηλαδή χωρίς μεταπτυχιακά και διδακτορικά που θα πληρώνεται 6ωρο, θα δουλεύει 8-10 ώρες με τις υπερωρίες και χωρίς Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας.
Η μεγάλη μάχη αρχίζει τώρα στο πεδίο της εφαρμογής. Μόνο ένας τρόπος υπάρχει. Δυναμώνοντας τα συνδικάτα. Να ξέρουν ότι αν τολμήσουν να πειράξουν τα συνδικάτα, θα γίνει χαμός. Και πλέον, μας αφορούν όλες οι μάχες. Εκ των ουκ άνευ θα έπρεπε να είναι ότι όλοι μαζί θα δώσουμε τη μάχη για τη Δημόσια Υγεία ενάντια στους ιδιώτες και θα είμαστε μαζί τους στην απεργία τους στις 23/6. Όταν ακυρώνεις το 80% των προγραμματισμένων χειρουργείων, έχεις στείλει πολύ κόσμο στον τάφο. Και αυτές τις εγκληματικές ευθύνες πρέπει να τις αναζητήσουμε.
Ο λαός ξεσηκώνεται και πάντα νικά. Αυτό λέμε σήμερα σε αυτούς που κυβερνούν και θέλουν να μας πνίξουν.
Κανονικά θα έπρεπε να είναι υπηρέτες του λαού και να τον σέβονται. Αλλά τελικά κάνουν αυτά που τους λένε οι λίγοι. Ο Μητσοτάκης και όλες οι κυβερνήσεις παγκόσμια θέλουν να τσακίσουν τον κόσμο από τα κάτω. Γι’ αυτό και μεις, πρέπει να τους πολεμήσουμε με όλη μας τη δύναμη.
Προσβάλλουν τη μνήμη των ανθρώπων που πέσαν τον Μάη του 1886 στο Σικάγο για το 8ωρο. Τότε χύθηκε πολύ αίμα. Τιμή μου σήμερα να δώσω κι εγώ τέτοια μάχη για τις επόμενες γενιές.
Χτυπάνε στην κυριολεξία κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα. Ο νόμος Χατζηδάκη στηρίζεται πάνω στο ότι ο λύκος μπορεί να τα βρει με το πρόβατο. Πότε ακούστηκε στην ιστορία αυτό; Ποτέ δεν υπάρχει ισότιμη βάση. Ο εργαζόμενος με αγώνα, ρήξη και ανατροπή κερδίζει τα δικαιώματά του. Αυτό είναι νόμος απαράβατος. Στον δικό μου τομέα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε ιδιωτικοποιήσεις μέχρι τόνους σκουπιδιών, επιβλαβών για την υγεία μας. Καλή επανάσταση!
100% συμμετοχή στην απεργία είχαν οι λιμενεργάτες στον ΟΛΠ και στην COSCO και στις δύο πανεργατικές απεργίες.
Αντιδρούμε ενάντια στο νομοσχέδιο που προσπαθεί να βάλει ταφόπλακα στα εργασιακά μας δικαιώματα και τη συλλογική δράση. Χτυπάει τα συνδικάτα στον πυρήνα τους. Το νομοσχέδιο ήδη είναι απαξιωμένο στα μάτια του κόσμου, θα μείνει στα χαρτιά και θα μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Από τον Νοέμβρη του 2020 και μαζί με το Εργατικό Κέντρο Πειραιά έχουμε ενημερώσει για το συγκεκριμένο ν/σ και έτσι δεν υπάρχουν αυταπάτες ότι υπάρχει οτιδήποτε καλό. Έχει στηθεί μια φάμπρικα τρομοκράτησης το τελευταίο διάστημα απέναντι στα ναυτεργατικά σωματεία. Δεν μας πτοούν, θα μείνουμε συνεπείς στους αγώνες απέναντι σε οποιαδήποτε δικαστική απόφαση.