Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Σχιστό: Φωνή οργής

Φωτό: Δημήτρης Δασκαλάκης

Ο Χαλάτ Αλασουάντ, 32χρονος πρόσφυγας από τη Συρία και ΑμεΑ μίλησε στον Δημήτρη Δασκαλάκη για τον αγώνα του για χαρτιά και τις συνθήκες ζωής στο στρατόπεδο του Σχιστού. 

Πόσο καιρό βρίσκεσαι στο στρατόπεδο και πόσο δύσκολη είναι για έναν άνθρωπο ο οποίος βρίσκεται σε αναπηρικό αμαξίδιο η ζωή εδώ;

Ήρθα στην Ελλάδα πριν από τέσσερα χρόνια. Το ταξίδι ήταν από μόνο του πολύ επικίνδυνο για μένα. Δεν σκόπευα να μείνω εδώ. Ήθελα να πάω στη Γαλλία. Όμως με συλλάβανε και από τότε βρίσκομαι εδώ γιατί αρνούνται να μου δώσουν χαρτιά. Έχω κλείσει τρία χρόνια στο στρατόπεδο του Σχιστού. Η ζωή εδώ είναι βασανιστική. Αν δεν ήταν η γυναίκα μου δεν θα είχα επιβιώσει. Η Χαμάμα (32 χρονών) με κουβαλάει παντού. Δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για αναπηρικό αμαξίδιο ούτε για κάποια βοήθεια. Εγώ δεν μπορώ να κινήσω ούτε τα πόδια μου ούτε τα χέρια. Αυτή με πλένει, αυτή με βοηθάει για να πάω στην τουαλέτα, αυτή με βγάζει βόλτα αλλά είναι όλο και πιο δύσκολο. Το αμαξίδιό μου είναι παμπάλαιο και βαρύ και πλέον έχει μεγάλους πόνους στην πλάτη από το κουβάλημα. Το στρατόπεδο εκτός από λίγα σημεία είναι όλο χώμα και η μετακίνηση είναι δύσκολη. Για να ζήσουμε κάθε Πέμπτη πάει στη λαϊκή και μαζεύει τα πεταμένα λαχανικά και φρούτα.

Πόσο εύκολη είναι η πρόσβαση στην Υγεία για σένα;

Η πρόσβαση είναι δύσκολη για όλους, για εμένα όμως ακόμα περισσότερο. Πρόσφατα χρειάστηκε να πάω στο νοσοκομείο γιατί έπεσα από το αμαξίδιο και χτύπησα. Είχα μια πληγή που χρειαζόταν φροντίδα. Με άφησαν να πάω αλλά δεν μου δόθηκε καμία βοήθεια. Η Χαμάμα δεν μπορούσε να με κουβαλήσει σε όλα τα μέρη που χρειαζόταν να πάω και τελικά έμεινα εδώ και με φρόντισε αυτή. Πρέπει να παλέψουμε για να μπορέσουμε να δούμε ένα γιατρό, γιατί η αστυνομία αδιαφορεί. 

Πρόσφατα ξεκίνησες μια διαμαρτυρία. Ποια είναι τα αιτήματα σου;

Πριν από ένα χρόνο, τον Ιούλη του 2020 μου είπαν πως δεν θα μπορούσα να πάω στη Γαλλία γιατί δεν με δέχονται από εκεί. Κάθε φορά που πάω στον διευθυντή του στρατοπέδου ή στην Πέτρου Ράλλη με αφήνουν να περιμένω τελευταίος και πάντα παίρνω την ίδια αρνητική απάντηση.

Δεν μου έχουν εξηγήσει όμως τι σημαίνει αυτό. Γιατί δεν με δέχονται στη Γαλλία; Δεν ξέρω καν αν είναι αλήθεια. Εγώ το μόνο που ζητάω είναι να μου δοθούν χαρτιά για να μπορέσω να πάω, έστω στη Γερμανία που έχω οικογένεια. Γι΄αυτό ξεκίνησα μια διαμαρτυρία με τον μόνο τρόπο που μπορούσα. Με το αμαξίδιο μου κάτω από τον ήλιο μέχρι να δεχτούν τα αιτήματα μου ή τουλάχιστον να μου εξηγήσουν ακριβώς τι γίνεται. Δεν αντέχω άλλο. Ζητάω ένα καινούριο αμαξίδιο και ένα επίδομα για να μπορούμε να ζήσουμε. Αν μπορούσα να δουλέψω θα το έκανα αλλά είμαι ανάπηρος. 

Πρόσφατα έγινε μια διαδήλωση μπροστά από το στρατόπεδο. Γνωρίζεις για αυτήν; 

Κάθε μέρα που περνάει μέσα στο κοντέινερ μου φαίνεται σαν ένας ολόκληρος χρόνος. Έχω σκεφτεί να βάλω τέλος στη ζωή μου, να αυτοκτονήσω. Αν δεν ήταν η γυναίκα μου, θα το είχα κάνει. Η διαδήλωση αυτή που έγινε μου έδωσε θάρρος. Ήθελα να συμμετέχω αλλά δεν μπορούσα. Τα στρατόπεδα είναι άθλια. Δεν γίνεται να ζουν άνθρωποι, παιδιά μέσα σε τέτοιες συνθήκες. Πρέπει να κάνουμε ότι μπορούμε, να παλέψουμε με όσους μας στηρίζουν για να κλείσουν. Να μπορέσουμε να ζήσουμε σε σπίτια μέσα στις πόλεις, μαζί με όλους τους άλλους. Θέλουμε ελευθερία. Θέλουμε χαρτιά.