Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Αφγανιστάν: Ιμπεριαλιστική εκδίκηση με όπλο την πείνα

Πρόσφυγες στο Αφγανιστάν

Η ερημοποίηση διώχνει κόσμο από τα χωριά

 

Η υποκρισία πάντα περίσσευε στις κυβερνήσεις που συμμετείχαν στον πόλεμο και την κατοχή του Αφγανιστάν. Όμως, έφτασε σε νέα ύψη μετά τη νίκη των Ταλιμπάν τον Αύγουστο. Από τη μια κροκοδείλια δάκρυα για το λαό του Αφγανιστάν -ιδιαίτερα τις γυναίκες- που θα τρέξει να γλυτώσει από το βάρβαρο καθεστώς τους. Κλειστά σύνορα, φράχτες και ρατσισμός για τα στίφη των «επικίνδυνων  μουσουλμάνων» από την άλλη. 

Θα ήταν κωμωδία αν αυτή η υποκρισία δεν αφορούσε τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Το προσφυγικό κύμα είναι υπαρκτό καταρχήν μέσα στο ίδιο το Αφγανιστάν. Ο πληθυσμός της πρωτεύουσας Καμπούλ έχει φτάσει τα 6.5 εκατομμύρια. Σε μεγάλο βαθμό η αύξηση  οφείλεται στο συνδυασμό των πολέμων και των ξηρασιών που στέλνουν κατεστραμμένους αγρότες στις πόλεις. 

Οι ξηρασίες γίνονται όλο και πιο συχνές τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι συνέπεια της κλιματικής αλλαγής και το Αφγανιστάν είναι από τις πρώτες χώρες που έχουν πληγεί. Η κλιματική αλλαγή δεν είναι «φυσικό φαινόμενο». Είναι συνέπεια του καπιταλισμού των ορυκτών καυσίμων που αυξάνουν τη θερμοκρασία. Και πάμφτωχες χώρες όπως το Αφγανιστάν με μηδενικό αποτύπωμα άνθρακα υφίστανται τις πιο σκληρές συνέπειες. 

Ο Τζοναθαν Νηλ και η Νάνσι Λίντισφερν είχαν βρεθεί στο Αφγανιστάν στις αρχές της δεκαετίας του ’70 όταν μια ξηρασία προκάλεσε τρομερό λιμό. Οι φτωχοί πέθαιναν στους δρόμους, οι πλούσιοι γαιοκτήμονες εκβίαζαν με τα αποθέματα σιτηρών που είχε στείλει η διεθνής βοήθεια. Όταν ένα πραξικόπημα ανέτρεψε τον βασιλιά το 1973 κανείς δεν βρέθηκε να τον υπερασπίσει. Την ίδια τύχη είχε το επόμενο καθεστώς όταν το ανέτρεψαν οι αξιωματικοί σε συνεργασία με το ΚΚ του Αφγανιστάν το 1978. 

Αυτή την ιστορία θυμίζουν σε ένα άρθρο τους στο μπλογκ  τους (https://annebonnypirate.org/) με τίτλο Αφγανιστάν Η Κλιματική Κρίση, αποσπάσματα του οποίου δημοσιεύουμε εδώ. Δεν θυμίζουν μόνο την ιστορία, αλλά εξηγούν πως η κυβέρνηση των ΗΠΑ «χρησιμοποιεί την κλιματική αλλαγή σαν όπλο για να πάρει εκδίκηση για την ήττα της στο Αφγανιστάν». Την ώρα που η σοδειά καταστρέφεται από την ξηρασία η αμερικάνικη κυβέρνηση εκβιάζει με κυρώσεις. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση κλείνει ερμητικά τα σύνορά της για να μην περάσει ούτε ένας Αφγανός ή μια Αφγανή που τρέχει να σωθεί από την πείνα. Σε αυτό το τερατώδες έγκλημα συμμετέχει ο Μητσοτάκης και ο Μηταράκης που εφαρμόζουν την πολιτική των κλειστών συνόρων υπερακοντίζοντας σε σκληρότητα και την ίδια την ΕΕ.


 Σε πολλά μέρη του κόσμου οι άνθρωποι θεωρούν ότι η κλιματική αλλαγή είναι μια μελλοντική απειλή. Στο Αφγανιστάν αυτή η απειλή είναι πραγματικότητα που διαβρώνει την οικονομία και την κοινωνία μισό αιώνα τώρα. Η παγκόσμια θερμοκρασία έχει αυξηθεί κατά 1.1 βαθμούς κελσίου από το 1750. Στο Αφγανιστάν ο ρυθμός αύξησης είναι ο διπλάσιος του παγκόσμιου μέσου όρου. Οι επιστήμονες και ο ΟΗΕ υποστηρίζουν ότι η αύξηση της θερμοκρασίας πρέπει να συγκρατηθεί στον 1.5 βαθμό κελσίου και οπωσδήποτε να μην ξεπεράσει τους 2 βαθμούς. Στο Αφγανιστάν από το 1951 μέχρι το 2020 η μέση θερμοκρασία έχει ήδη αυξηθεί κατά 2 βαθμούς. 

Το 2019 σημειώθηκε σοβαρή ξηρασία. Το 2020 οι βροχές ήταν επαρκείς. Αλλά το 2021 βλέπουμε την επιστροφή της ξηρασίας, ιδιαίτερα στο βορρά, στη δύση και στις κεντρικές οροσειρές της χώρας. Οι πιο σοβαρές εκτιμήσεις μιλάνε για απώλεια του 40% της παραγωγής σιτηρών. Κι αυτή η εκτίμηση είναι για το συνολικό μέσο όρο στη χώρα. Σε κάποιες περιοχές θα χαθεί περισσότερο από τη μισή σοδειά. 

Η πλειοψηφία των νοικοκυριών στο Αφγανιστάν ξοδεύουν τουλάχιστον το μισό εισόδημά τους για αγορά τροφίμων. Και για την πλειοψηφία αυτής της πλειοψηφίας αυτό σημαίνει αγορά ψωμιού είτε από σιτάρι είτε από καλαμπόκι. Όταν λοιπόν η ξηρασία που προκαλεί η κλιματική αλλαγή πλήττει τη χώρα, υπάρχουν συνέπειες. 

Πρώτον, οι οικογένειες των μικρών αγροτών ή εργατών γης δεν έχουν να φάνε. Είναι η πλειοψηφία των ανθρώπων που ζούνε από τη γη. Πρέπει να δανειστούν χρήματα για να επιβιώσουν, υποθηκεύοντας τη γη τους. Ή πρέπει να πουλήσουν χωράφια. Και οι εργάτες γης δεν έχουν τίποτα να υποθηκεύσουν. Πεινάνε και πολλοί θα πεθάνουν. 

Δεύτερον, το ψωμί ακριβαίνει λόγω της έλλειψης σιτηρών. Ήδη τους τελευταίους μήνες η τιμή του έχει αυξηθεί κατά 1/3. Όμως, αν συνεχιστούν οι ελλείψεις η τιμή θα ανέβει πολύ περισσότερο. Κι έτσι οι αυξήσεις κάνουν την πείνα στην ύπαιθρο ακόμα χειρότερη. Όμως, πλήττουν επίσης τους φτωχούς στις πόλεις, δηλαδή την πλειοψηφία του αστικού πληθυσμού. 

Η νίκη των Ταλιμπάν ήταν ταπείνωση για την αμερικάνικη ισχύ. Οι ΗΠΑ έχουν μια μακρά ιστορία επιβολής οικονομικών κυρώσεων για την καταστροφή της οικονομίας χωρών που τις αψηφούν ή τις έχουν νικήσει, όπως η Κούβα, το Βιετνάμ, το Ιράν ή το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν. Όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση του Μπάιντεν εφαρμόζει την ίδια πολιτική και τώρα. 

Όταν οι Ταλιμπάν μπήκαν στην Κεντρική Τράπεζα ανακάλυψαν ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε τοποθετήσει όλα τα συναλλαγματικά αποθέματα στην Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ, στην Ουάσιγκτον. Η Fed αρνήθηκε να αποδεσμεύσει αυτά τα χρήματα, τα οποία ανήκουν στο Αφγανιστάν, επειδή δεν εγκρίνει την κυβέρνησή του. 

Τόσο η Παγκόσμια Τράπεζα όσο και το ΔΝΤ έχουν μπλοκάρει κάθε διάθεση δολαρίων στο Αφγανιστάν. Τα ποσά δεν είναι σημαντικά από μόνα τους. Όμως, οι μεγάλες διεθνείς τράπεζες συνήθως εκλαμβάνουν τέτοιες κινήσεις ως σινιάλο ότι δεν πρέπει να δανείσουν στην συγκεκριμένη κυβέρνηση. Αυτό σημαίνει ότι σύντομα η αφγανική κυβέρνηση δεν θα μπορεί να δανειστεί. Και το σημαντικότερα δεν θα διαθέτει συνάλλαγμα για να πληρώσει για εισαγωγές τροφίμων. 

Επίσης, οι διεθνείς οργανισμοί ανθρωπιστικής βοήθειας δεν θα έχουν χρήματα για το Αφγανιστάν. Δηλαδή, δεν θα μπορούν να πληρώσουν για τρόφιμα και φάρμακα. Αυτό έχει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα στην συγκεκριμένη περίπτωση γιατί το Αφγανιστάν είναι απελπιστικά φτωχό. Από το 1838 και μετά, καμιά αφγανική κυβέρνηση, οποιασδήποτε πολιτικής απόχρωσης δεν κατόρθωσε να συγκεντρώσει αρκετούς φόρους για να χρηματοδοτήσει έστω τις πιο στοιχειώδεις κρατικές δαπάνες. Πάντοτε στηρίζονταν στην οικονομική βοήθεια από μια ή περισσότερες ξένες κυβερνήσεις. 

Λιμός

Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι για την στόχευση της αμερικάνικης πολιτικής. Τα εργαλεία είναι οικονομικά. Και ο στόχος είναι η πρόκληση γενικευμένου λιμού. Ένας τέτοιος λιμός θα σκοτώσει μεγάλο αριθμό γυναικών και παιδιών. Η Ουάσιγκτον υπολογίζει ότι η πείνα θα προκαλέσει χάος, εμφύλιο πόλεμο, μαζικές μετακινήσεις προσφύγων, θα στρέψει τον ένα ενάντια στον άλλο, και τελικά θα προκαλέσει την πτώση των Ταλιμπάν. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρησιμοποιεί την κλιματική αλλαγή σαν όπλο για να πάρει εκδίκηση για την ήττα της στο Αφγανιστάν. 

Μπορεί να μισείτε τους Ταλιμπάν. Αλλά αν υποστηρίζετε τις κυρώσεις ενάντια στο Αφγανιστάν να έχετε καθαρό στο μυαλό σας ότι το όπλο που επιλέγετε φέρνει θάνατο παιδιών από πείνα. Οι ηγέτες των Ταλιμπάν δεν θα πεινάσουν. Αυτοί που θα λιμοκτονήσουν είναι τα παιδιά των φτωχών Αφγανών που επέλεξαν να στηρίξουν τους Ταλιμπάν αλλά και των φτωχών Αφγανών που τους απεχθάνονται. 

Αυτό το διάστημα δεχόμαστε ένα βομβαρδισμό ειδήσεων με πηγή τις ΗΠΑ και τη Βρετανία που στόχο έχουν να καλλιεργήσουν την υποστήριξη στις κυρώσεις. Το μόνο μέσο που φαίνεται να διαθέτουν αυτή την στιγμή οι Αμερικάνοι είναι οι οικονομικές κυρώσεις που θα σκοτώσουν παιδιά με την πείνα. Είναι πράγματι εντυπωσιακό ο τρόπος με τον οποίο τα ΜΜΕ σε ΗΠΑ και Βρετανία θεωρούν ότι αυτό είναι ηθικά αποδεκτό αλλά και αναπόφευκτο.