Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Οι φασίστες στη φυλακή, η ΝΔ στο σκαμνί

25/9/13, To αντιφασιστικό απεργιακό συλλαλητήριο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα που πολιόρκησε τα κεντρικά “γραφεία” της Χρυσής Αυγής στη Μεσογείων και οδήγησε στις συλλήψεις των ναζί δολοφόνων. Φωτό: Γιώργος Πίττας

Πρωτοσέλιδο της ΕΑ στις 2/10/2013

 

Στους δρόμους βγαίνει ξανά το αντιφασιστικό κίνημα, διαδηλώνοντας στο Κερατσίνι στις 18 Σεπτέμβρη για τα 9 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και στις 28 Σεπτέμβρη μπροστά από το Εφετείο για τη συνέχιση της β' δίκης της Χρυσής Αυγής. «Η επέτειος δεν είναι μόνο μέρα μνήμης", τονίζει η ΚΕΕΡΦΑ σε προκήρυξή της, την οποία κυκλοφορεί ήδη μαζικά σε εργατικούς χώρους, γειτονιές, σχολές και μεγάλες κινητοποιήσεις όπως η πανεργατική της ΔΕΘ. Είναι "αφετηρία για να κλιμακώσουμε την αντιφασιστική δράση μπροστά στην απειλή του φασισμού που ξεπροβάλλει ξανά ενισχυμένη από τις πολιτικές της κυβέρνησης των υποκλοπών, του ρατσισμού, της καταστολής και της ακρίβειας.»

Η Νέα Δημοκρατία σήμερα ισχυρίζεται ότι «αυτή έβαλε στη φυλακή τη Χρυσή Αυγή». Σε δελτίο Τύπου της την παραμονή της δικαστικής απόφασης το 2020 είχε το θράσος να πει ότι «δεν θα περίμεναν όλοι οι Έλληνες την αυριανή ιστορική απόφαση της Δικαιοσύνης για το φασιστικό αυτό μόρφωμα, αν ο τότε πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και ο Νίκος Δένδιας δεν είχαν πάρει τη μεγάλη απόφαση να οδηγήσουν τους ναζί εκεί όπου ανήκουν, στο εδώλιο του κατηγορουμένου.» 

Όμως οι ημέρες που μεσολάβησαν από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, μεσάνυχτα της 18 Σεπτέμβρη 2013, μέχρι τη σύλληψη του Μιχαλολιάκου, ξημερώματα της 28 Σεπτέμβρη, δείχνουν αντίθετα ότι ο δρόμος για να ξεκινήσει η δίωξη και δίκη της Χρυσής Αυγής άνοιξε μέσα από τη σύγκρουση με τη Νέα Δημοκρατία. Θέλοντας μέσα στην κρίση της να αποφύγει την ενίσχυση της αριστεράς, η τότε κυβέρνηση ΝΔ πόνταρε όλα της τα λεφτά στην θεωρία των "δύο άκρων" - και η ενίσχυση της ΧΑ τής έδινε επιπλέον τη δυνατότητα να αυτοπαρουσιάζεται ως το δημοκρατικό αντίβαρό της. 

Οι ρατσιστικές πολιτικές της ΝΔ έστρωναν τον δρόμο στους ναζί - με το δόγμα "να κάνουμε τη ζωή των μεταναστών κόλαση". Ενώ κι ο Δένδιας κάθε άλλο παρά "πήρε τη μεγάλη απόφαση" να στείλει σε δίκη τη ΧΑ - αντίθετα, ήταν ο κυματοθραύστης που εμπόδιζε τις δικογραφίες από το να συνδεθούν μεταξύ τους ώστε να αναζητηθούν ποινικές ευθύνες για τα εγκλήματα των ταγμάτων εφόδου στην ηγεσία της ΧΑ.

Δολοφονικός μηχανισμός

Ο πυρήνας της Χρυσής Αυγής στη Νίκαια ήταν η αιχμή του δόρατος για την εγκληματική οργάνωση. Ήταν η ραχοκοκαλιά της τρομοκρατίας που καλλιεργούσαν σε όλη την περιοχή γύρω από τον Πειραιά και διέθετε το τάγμα εφόδου - καμάρι του Μιχαλολιάκου. Όταν δεν ξυλοφόρτωνε μετανάστες και δεν έκανε στρατιωτικές εκπαιδεύσεις, το τάγμα εφόδου της Νίκαιας περιόδευε σε όλη την Ελλάδα με τους επαίνους της ηγεσίας για να "εμπνεύσει" και τα υπόλοιπα τάγματα εφόδου του δολοφονικού μηχανισμού. Είχε σχέσεις με το ΑΤ Νίκαιας και κυρίως με τον διοικητή του, Δ. Γιοβανίδη. Τα "γραφεία" της τοπικής της Νίκαιας ήταν το άντρο της εγκληματικής δραστηριότητας της ΧΑ σε όλη την περιοχή. Ήταν το σημείο όπου οργανώθηκε και ξεκίνησε η δολοφονική επίθεση στον Παύλο Φύσσα και την παρέα του.

Η επίθεση ξεκίνησε το βράδυ της Τρίτης 17 Σεπτέμβρη. Λίγες ώρες νωρίτερα, μετά από παρέμβαση της ΚΕΕΡΦΑ σε συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου της Νίκαιας, το τελευταίο είχε αποφασίσει να μην επιτρέψει την ρατσιστική διανομή τροφίμων "μόνο για Έλληνες" που ετοίμαζε στη γειτονιά η ΧΑ το Σάββατο που ερχόταν. Στο μεταξύ, στις 16 και 17 Σεπτέμβρη απεργούσαν με μεγάλη μαζικότητα τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα ασφαλιστικά ταμεία και άλλοι εργατικοί χώροι. Για βδομάδες οι εργαζόμενοι/ες σε μια σειρά κλάδους, από τα σχολεία και τα νοσοκομεία μέχρι χώρους του ιδιωτικού τομέα έδιναν μάχη ενάντια στην κυβέρνηση που μέσα από τα μνημόνια προσπαθούσε να τα διαλύσει όλα. Η ΕΡΤ συμπλήρωνε τρεις μήνες αγώνα. Η ΑΔΕΔΥ είχε κηρύξει 48ωρη απεργία για τις 18 και 19 Σεπτέμβρη.

Η επόμενη της δολοφονίας βρήκε την εργατική τάξη στους δρόμους: ενάντια στη Νέα Δημοκρατία και ενάντια στη Χρυσή Αυγή. Όπως μεταφέρει το ρεπορτάζ της Εργατικής Αλληλεγγύης εκείνη τη βδομάδα: «Πάνω από 100.000 απεργοί, σύμφωνα με τις περισσότερες εκτιμήσεις, διαδήλωσαν στην Αθήνα. Αντιφασιστικά συνθήματα ακούγονταν από όλα τα μπλοκ. 'Μπάτσοι, TV, νεοναζί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί' φώναζαν εκπαιδευτικοί και φοιτητές, 'ποτέ ξανά φασισμός' ερχόταν από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΣΕΚ, 'Παύλος Φύσσας, 34, τσακίστε τους δολοφόνους της Χρυσής Αυγής' έγραφε το πανό της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας Πειραιά, '34χρονος νεκρός, σήμερα πεθαίνει ο φασισμός' ένα άλλο. Ενώ ένα τεράστιο σεντόνι 'Ζει, ζει ο Παύλος Φύσσας ζει, με Πέτρουλα Λαμπράκη μάς οδηγεί' είχε κρεμαστεί μπροστά στη Βουλή.

Νωρίτερα στην Κλαυθμώνος ο συντονιστής της ΚΕΕΡΦΑ Πέτρος Κωνσταντίνου είχε καλέσει από το βήμα της συγκέντρωσης στην απογευματινή αντιφασιστική διαδήλωση στο Κερατσίνι. Η οργή για τη δολοφονία είναι που οδήγησε στην απόφαση ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ για αντιφασιστικό συλλαλητήριο την Τετάρτη 25 Σεπτέμβρη, τη δεύτερη μέρα της νέας 48ωρης στο δημόσιο.»

Στο σημείο της δολοφονίας, την τότε οδό Π. Τσαλδάρη, από τα ξημερώματα της 18 Σεπτέμβρη συνέρρεαν χιλιάδες και χιλιάδες που δεν τσίμπαγαν στο αφήγημα των κυρίαρχων ΜΜΕ ότι επρόκειτο για έναν "καυγά για το ποδόσφαιρο". Η ΕΑ περιγράφει: «Ο Σύλλογος Δασκάλων Κερατσινίου και ο Σύλλογος Εργαζομένων του Δήμου, αφού έδωσαν το παρών στην πρωινή απεργιακή συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ, στη συνέχεια συμμετείχαν μαζικά στην αντιφασιστική συγκέντρωση στο Κερατσίνι. Από το μεσημέρι και μετά οι εργαζόμενοι του Δήμου Κερατσινίου έστησαν μικροφωνική όπου διαβάζονταν αντιφασιστικά κείμενα συνδικάτων και φορέων και ακούγονταν αντιφασιστικά τραγούδια. Στις 6 το απόγευμα, την ώρα της προγραμματισμένης συγκέντρωσης η Π. Τσαλδάρη και όλοι οι γύρω δρόμοι είχαν γεμίσει ασφυκτικά».

Την ίδια μέρα έγινε αντιφασιστικός και απεργιακός ξεσηκωμός πανελλαδικά. Παντού η γενική απεργία κινητοποίησε δεκάδες χιλιάδες κόσμο, ενώ η οργή για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα μετέτρεπε τις συγκεντρώσεις και τις πορείες σε αντιφασιστικές. Την απόφαση να βαδίσουν προς τα "γραφεία" - ορμητήρια της ΧΑ πήραν χιλιάδες εργαζόμενοι/ες, εκτός απ' την Αθήνα και σε Πάτρα, Χανιά, Θεσσαλονίκη, Καβάλα, Δράμα, Ξάνθη, Αργοστόλι και Κοζάνη. Σε πολλές περιπτώσεις αυτό οδήγησε σε συγκρούσεις με την αστυνομία που παντού φρουρούσε τις χρυσαυγίτικες γιάφκες.

Διαδηλώσεις σε κάθε πόλη και γειτονιά

Αντιφασιστικές διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στις 18/9 απ' άκρη σε άκρη της χώρας. Ηράκλειο, Ρέθυμνο, Γιάννενα, Άρτα, Αλεξανδρούπολη, Ορεστιάδα, Βέροια, Σύρος, Λευκάδα, Μεσολόγγι, Έδεσσα, Ρόδος, Σέρρες, Καστοριά, Κατερίνη, Λαμία, Λειβαδιά, Βόλος, Τρίκαλα, Καρδίτσα, Λάρισα, Τύρναβος, Κομοτηνή, Πρέβεζα, Κέρκυρα, Αγρίνιο, Κόρινθος, Νάξος, αντήχησαν με το αίτημα να μπει ένα τέλος στην ασυλία των ναζί και να φύγουν από κάθε πόλη και γειτονιά. 

Τις ημέρες που ακολούθησαν συνεχίστηκαν οι αντιφασιστικές συγκεντρώσεις, συναυλίες και τοπικές διαδηλώσεις - παντού με τη συμμετοχή απεργών και φοιτητών/τριών μαζί με τα σωματεία, τα συνδικάτα και τους φοιτητικούς συλλόγους τους. Στη Νίκαια, ο Μιχαλολιάκος ετοίμαζε μεγάλη ομιλία την Πέμπτη 19/9. Κάτω από τις μαζικές αντιδράσεις οι αντιφασίστες/τριες τον ανάγκασαν να τη ματαιώσει. Επέβαλαν την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου να απαγορεύσει τη ρατσιστική διανομή τροφίμων της 21/9 με μια ακόμη διαδήλωση χιλιάδων στη γειτονιά. Ο πυρήνας - καμάρι του Μιχαλολιάκου αναγκάστηκε ακόμα και να κατεβάσει την ταμπέλα από τα τοπικά "γραφεία", ενώ σύμφωνα με δηλώσεις κατοίκων της γειτονιάς στην Εργατική Αλληλεγγύη διάφοροι χρυσαυγίτες κλειδαμπαρώθηκαν στα σπίτια τους.

Ταυτόχρονα οι εργατικοί χώροι βρίσκονταν σε αναβρασμό οργανώνοντας την νέα γενική αντιφασιστική απεργία στις 25/9. “Να μην βρίσκουν τόπο να σταθούν”, τόνιζαν στην ανακοίνωση του Σωματείου οι Εργαζόμενοι/ες στον Ευαγγελισμό, ενώ οι εργαζόμενοι/ες του Σισμανόγλειου καλούσαν “κάθε σκεπτόμενο εργαζόμενο πολίτη να απομονώσει τους ναζιστές δολοφόνους”.

«Η ανοχή της κυβέρνησης σε φαινόμενα φασιστικής βίας με την τακτική των «ίσων αποστάσεων» και «της δήθεν ευθύνης όλων» προκειμένου να καλλιεργεί το μίσος και τη διαίρεση για να περνάει τα βάρβαρα, ανάλγητα μέτρα, δεν θα περάσει», σημείωνε σε ανακοίνωσή της η ΠΟΕΔΗΝ. «Κάθε εμφάνιση ή πολιτική δράση των φασιστών της Χρυσής Αυγής είναι ανεπιθύμητη στα νοσοκομεία. Τους ξεκαθαρίζουμε να μην τολμήσουν να πατήσουν το πόδι τους, ούτε να διανοηθούν ότι θα ξαναστήσουν σόου με τις ναζιστικής έμπνευσης αιμοδοσίες μόνο για Έλληνες», ανέφερε η ΟΕΝΓΕ.

Αυτό που ακολούθησε στις 25/9 ήταν ένα αντιφασιστικό συλλαλητήριο άνευ προηγουμένου που μόνο με τη μεγαλειώδη 7 Οκτώβρη του 2020 μπορεί να συγκριθεί. Δεκάδες χιλιάδες απεργοί αποφάσισαν να πολιορκήσουν την κεντρική γιάφκα των χρυσαυγιτών στη Μεσογείων. Το ρεπορτάζ της Εργατικής Αλληλεγγύης μεταφέρει τη συγκλονιστική εικόνα: «Η ΚΕΕΡΦΑ μαζί με συνδικάτα όπως η ΠΟΣΠΕΡΤ, το σωματείο εργαζόμενων Ιντρακόμ, της απεργιακής επιτροπής Γ’ ΕΛΜΕ Αθήνας, το Συντονιστικό σωματείων και συνδικαλιστών νοσοκομείων, την Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδος, μετανάστες από το Μπαγκλαντές, το Αφγανιστάν και τη Συρία, τους Φοιτητικούς Συλλόγους, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τον Συντονισμό της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης με το Δίκτυο και δεκάδες χιλιάδες αντιφασίστες και αντιφασίστριες, βάδισαν με πορεία από το Σύνταγμα προς τα κεντρικά Γραφεία των νεοναζί της Χρυσής Αυγής, με κεντρικό σύνθημα ‘ο Παύλος ζει! Τσακίστε τους Ναζί'.

Η μαζικότητα και ο παλμός της πορείας θύμιζε τις πορείες του Πολυτεχνείου έστω κι αν απουσιάζαν τα πανό του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή τη φορά όμως η πορεία συνέχισε και μετά την Αμερικάνικη πρεσβεία, μπαίνοντας στην Οδό Μεσογείων. Λίγα μόλις μέτρα πριν από τα κεντρικά γραφεία των δολοφόνων οι παρκαρισμένες κλούβες έκοβαν το δρόμο στους διαδηλωτές».

Οι διαδηλωτές/τριες απαίτησαν να ανοίξει ο κλοιός και να τους επιτραπεί να φτάσουν προς τα "γραφεία". Όμως «η κυβέρνηση έβαλε την προστασία των γραφείων της εγκληματικής οργάνωσης πάνω από το δικαίωμα στη διαδήλωση. Η ηγεσία της ΕΛΑΣ, χωρίς τη παρουσία εισαγγελέα απαγόρευσε τη συνέχιση της πορείας, ενώ τα ΜΑΤ άρχισαν να πετούν δεκάδες χειροβομβίδες κρότου λάμψης και καπνογόνα για να διαλύσουν τη πορεία, και να καταδιώκουν τους διαδηλωτές.»

Πάλι, ήταν μια μέρα πανελλαδικού αντιφασιστικού ξεσηκωμού. Σε όλες τις πόλεις οι απεργοί διαδήλωναν ενάντια στα τοπικά "γραφεία" της ΧΑ και βροντοφώναζαν "Ποτέ ξανά φασισμός". Εκείνες τις ημέρες οι χρυσαυγίτες, όπως έγινε φανερό και μέσα από τα αναγνωστέα έγγραφα της δίκης, έψαχναν τρόπους να εξαφανίσουν στοιχεία, επικοινωνούσαν με γνωστούς τους ΜΑΤατζήδες για να ενημερώνονται αν προστατεύονται αρκετά τα "γραφεία" τους, σχεδίαζαν ποιον θα χαντακώσουν και πώς, προκειμένου να γλιτώσει η ηγεσία και προσπαθούσαν να ανασυγκροτήσουν τον βαθιά πληγωμένο πυρήνα της Νίκαιας στον Πειραιά. Ο κρατικός μηχανισμός τούς έδινε χρόνο, την ίδια στιγμή που το αντιφασιστικό κίνημα τους σφυροκοπούσε - και μαζί τους σφυροκοπούσε και τη ΝΔ.

Ξημερώματα της 28/9 συλλαμβάνεται ο Μιχαλολιάκος, ο Κασιδιάρης, ο Παναγιώταρος, ο Λαγός, ο πυρηνάρχης Νίκαιας Πατέλης, ενώ έχουν βγει εντάλματα σύλληψης για τους Μίχο και Παππά. Μέσα στις επόμενες ώρες βγαίνουν δεκάδες ακόμα εντάλματα για βουλευτές και μέλη της Χρυσής Αυγής. Η κυβερνητική γραμμή είναι ότι ο Δένδιας αποφάσισε να πατάξει τη ΧΑ και με τη στήριξη του "αποφασιστικού" Σαμαρά άνοιξε το συρτάρι με τις (μέχρι τότε αφανείς!) δικογραφίες για την εγκληματική οργάνωση, στέλνοντάς τις στην Εισαγγελία.

Δεκαετίες ασυλίας

Όμως η ασυλία της Χρυσής Αυγής μετρούσε ήδη πάνω από δυο δεκαετίες και κανένας Δένδιας δεν την έσπασε. Από το 1992 που η ΧΑ πραγματοποίησε τις πρώτες δημόσιες, οργανωμένες, ανοιχτά φασιστικές επιθέσεις με αφορμή τα μακεδονικά συλλαλητήρια μέχρι το 2013, αν κάποιοι χρυσαυγίτες έφτασαν στα δικαστήρια και καταδικάστηκαν, αυτό έγινε μόνο χάρη στην επιμονή των αντιφασιστών/τριών. Τα μαζικά μαθητικά συλλαλητήρια το 1993, η καμπάνια της Εργατικής Αλληλεγγύης το 1996 που κέρδισε τη στήριξη δεκάδων συνδικάτων και ομοσπονδιών, η δουλειά δημοσιογράφων που συγκέντρωναν στοιχεία για τη δράση της οργάνωσης, ήταν τα πρώτα βήματα κόντρα στη συγκάλυψη και την ατιμωρησία.

Ακόμη και μετά τις καταδίκες των στελεχών της ΧΑ Κουσουμβρή και Ζαφειρόπουλο για την επίθεση σε συνεργείο της ΕΑ το 1996, την καταδίκη του πρώην υπαρχηγού "Περίανδρου" Ανδρουτσόπουλου για την επίθεση στον Δ. Κουσουρή το 1998, ή τις καταδίκες των μελών της Κεντρικής Επιτροπής της ΧΑ Στράτου και Σιατούνη για απόπειρα ανθρωποκτονίας στην επίθεση σε βάρος του στεκιού Αντίπνοια το 2008, κανένας δικαστικός μηχανισμός, πολύ περισσότερο κανένας υπουργός Προ.Πο οποιασδήποτε κυβέρνησης δεν κινήθηκε στην κατεύθυνση αυτού που το αντιφασιστικό κίνημα έλεγε από την αρχή: ότι αυτά τα εγκλήματα είναι η δράση μιας εγκληματικής οργάνωσης καθοδηγούμενης σε κάθε της βήμα από τον Μιχαλολιάκο.

Όχι μόνο αυτό, αλλά όλες αυτές οι κυβερνήσεις νομιμοποιούσαν τη δράση της Χρυσής Αυγής. Ο Παπουτσής, υπουργός του ΠΑΣΟΚ, φωτογραφήθηκε στα συρματοπλέγματα του ρατσιστικού φράχτη του Έβρου. Ο Σαμαράς είπε ότι πρέπει "να ανακαταλάβουμε τις πόλεις" από τους μετανάστες. Ο Δένδιας εξαπέλυσε τον Ξένιο Δία, τη ρατσιστική επιχείρηση σκούπα που ήταν πρώτης τάξεως ευκαιρία να συνεργαστεί η ΕΛΑΣ με τους χρυσαυγίτες στο κυνήγι μεταναστών. Η "θεωρία των δυο άκρων" επιστρατευόταν με σκοπό να εντείνονται οι ιδεολογικές επιθέσεις στην αριστερά ως την πραγματική υπεύθυνη για το όργιο βίας στους δρόμους, ακόμη και όταν η ΧΑ είχε αναπτύξει την πανελλαδική εγκληματικότητά της για μήνες. Στις 16/9, μιάμιση μέρα πριν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, τα Νέα θα εξισώσουν τη συγκέντρωση ταγμάτων εφόδου στον Μελιγαλά με τις εκδηλώσεις μνήμης στη Μακρόνησο.

Γι' αυτό ο Δένδιας δεν άνοιξε τις δικογραφίες παρά μόνο όταν το κίνημα τον κόλλησε στον τοίχο για να το κάνει. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αναδείχθηκε στη διάρκεια της δίκης. Αποδείχθηκε ότι το τάγμα εφόδου που είχε επιτεθεί στον Κοινωνικό Χώρο "Συνεργείο" στην Ηλιούπολη έδρασε συνοδεία των βουλευτών Λαγού και Μίχου και ήταν ακριβώς το ίδιο τάγμα που δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα. 

Αν ο Δένδιας ήθελε πραγματικά να πατάξει τη Χρυσή Αυγή θα το είχε κάνει (το αργότερο) από το καλοκαίρι του 2013 που έγινε αυτή η επίθεση και θα είχε σώσει τη ζωή του Παύλου. Αντιθέτως, για να φτάσει η υπόθεση "Συνεργείο" στα δικαστήρια πέρασε από 40 κύματα, μεταξύ των οποίων η θέση της στο "αγνώστων δραστών" - ενώ υπήρχαν φωτογραφίες, καταθέσεις για την παρουσία των βουλευτών και μαρτυρίες κατοίκων που είχαν σημειώσει μέχρι και αριθμούς κυκλοφορίας των οχημάτων!

Το πρωτοσέλιδο της Εργατικής Αλληλεγγύης αμέσως μετά τις συλλήψεις της ηγεσίας της ΧΑ έγραφε: "Σαμαράς και Δένδιας στο σκαμνί μαζί με τους Μιχαλολιάκους" (2/10/13). Σε ανακοίνωσή του το ΣΕΚ έβαζε τα καθήκοντα του αντιφασιστικού κινήματος για το επόμενο διάστημα: «Σπάει επιτέλους η προκλητική ασυλία των νεοναζί δολοφόνων και αυτοί που τους προστάτευαν αναγκάζονται να παριστάνουν τους όψιμους διώκτες τους... Το πρώτο μας αίτημα είναι να επεκτείνουμε το ξήλωμα σε όλο το πλάτος και το βάθος των δολοφονικών μηχανισμών... Ταυτόχρονα απαιτούμε την παραίτηση των πολιτικών προϊσταμένων που έχουν την ευθύνη για την εξάπλωση των διασυνδέσεων των νεοναζί με τους κρατικούς μηχανισμούς... 

Όχι μόνο για την άμεση εμπλοκή της στην προστασία των νεοναζί αλλά και γιατί τους έστρωσε το δρόμο σπέρνοντας τη φτώχεια με τα Μνημόνια και παίζοντας το χαρτί του ρατσισμού... Είναι η κυβέρνηση που κλείνει σχολεία και νοσοκομεία και ανοίγει στρατόπεδα συγκέντρωσης... Η Αριστερά έχει την υποχρέωση να βρεθεί στην πρώτη γραμμή αυτών των αγώνων, συνδέοντας την εργατική αντίσταση στα Μνημόνια, στις απολύσεις, τα κλεισίματα και τις ιδιωτικοποιήσεις με την αντιφασιστική πάλη.»

Σήμερα η εργατική τάξη, έχοντας καταφέρει να απομονώσει τους ναζί και να αποτυπώσει την απομόνωση αυτή σε μια καταδικαστική πρωτόδικη απόφαση, συνεχίζει όλες τις μάχες που ανέφερε το ΣΕΚ τον Σεπτέμβρη του 2013. Γι' αυτό θα βρεθεί ξανά μαζικά στους δρόμους στις 18 Σεπτέμβρη να τιμήσει τον Παύλο Φύσσα. Γι' αυτό θα διαδηλώσει μπροστά από το Εφετείο στις 28 Σεπτέμβρη, που έχει προγραμματιστεί η επόμενη δικάσιμος της β' δίκης της Χρυσής Αυγής. Για να θυμίσει, πάνω στην επέτειο των 9 χρόνων από τη σύλληψη του Μιχαλολιάκου, ότι αυτές τις χειροπέδες γύρω από τα βαμμένα με αίμα χέρια του δεν τις πέρασε ο Δένδιας αλλά οι αντιφασιστικοί αγώνες.