Κέντρο για όλες τις μεγάλες μάχες που βρίσκονται σε εξέλιξη ενάντια στην κυβέρνηση γίνεται η πανεργατική απεργία στις 8 Μάρτη. Από τις φοιτητικές καταλήψεις ενάντια στο νομοσχέδιο ιδιωτικοποίησης των πανεπιστημίων που σχεδιάζει να ψηφίσει η ΝΔ την ίδια μέρα, μέχρι τους εργατικούς αλλά και αγροτικούς αγώνες ενάντια σε όλες τις επιθέσεις της, η φετινή 8 Μάρτη συγκεντρώνει όλα τα μέτωπα κόντρα στην καταστροφική πολιτική της. Ένα χρόνο μετά τη συγκλονιστική απεργιακή κινητοποίηση που ένωσε τις διεκδικήσεις των γυναικών με την οργή για το έγκλημα στα Τέμπη, αυτή η μέρα κορυφώνει ξανά τη σύγκρουση μαζί της.
Με αυτή τη δυναμική οργανώνει την επιτυχία της η «Κίνηση για την Απεργιακή 8 Μάρτη» σε όλους τους χώρους, τις πόλεις, τις γειτονιές. Οι εκδηλώσεις της χαρακτηρίζονται παντού από μεγάλη συμμετοχή, αιχμηρές ομιλίες, θυελλώδη συζήτηση.
Την Πέμπτη 22/2, ημέρα που οι απεργοί υγειονομικοί συναντήθηκαν με τις φοιτητικές καταλήψεις στα Προπύλαια, πριν οι τελευταίες ενωθούν και με τους μελισσοκόμους στο Σύνταγμα, έγινε η εκδήλωση στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. «Ήταν η πρώτη φορά που έγινε εκδήλωση για την αντισεξιστική μάχη στον συγκεκριμένο χώρο, για να μην πούμε για οποιοδήποτε μάχη», μας είπε η Τιάνα Ανδρέου, εργαζόμενη στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς που μαζί με τη Θάλεια Καπλάνογλου, εργαζόμενη στο ΓΛΚ, άνοιξαν τη συζήτηση.
«Η ηγεσία του Συλλόγου στο χώρο υποτιμά αυτά τα ζητήματα, γι’ αυτό και αρνήθηκε στη συναδέλφισσα να οργανωθεί η εκδήλωση από το σωματείο. Έτσι η ίδια απευθύνθηκε στην Κίνηση με αποτέλεσμα να φτάσουμε όχι μόνο στον μεγαλύτερο χώρο αλλά και σε αυτό που θα χαρακτηρίζαμε ως “καρδιά” του Υπουργείου Οικονομικών. Η συζήτηση ήταν πολύ ενδιαφέρουσα με ερωτήσεις και τοποθετήσεις, τόσο από εργαζόμενες/ους στο ΓΛΚ όσο και από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, όπου έχουμε εμπειρία αγώνων ενάντια στις σεξιστικές επιθέσεις. Έγινε έτσι ξεκάθαρο πόσο σημαντικές είναι οι πολιτικές μάχες και συζητήσεις για να αλλάξουν οι χώροι μας και να μπουν πιο αποφασιστικά και στους οικονομικούς αγώνες για τα αιτήματα του κλάδου μας. Όλες/οι δήλωσαν ότι θα απεργήσουν και στις 28/2 και στις 8/3».
Πέμπτη 22/2, Παγκράτι
Την ίδια μέρα έγινε η εκδήλωση στο Παγκράτι. Την έμπνευση των πρωινών συναντήσεων υγειονομικών-φοιτητών-αγροτών στο δρόμο, έφεραν οι δυο αγωνίστριες που ήταν πάνελ, η Μαρία Χαρχαρίδου, νοσηλεύτρια και μέλος του ΔΣ του Σωματείου Εργαζόμενων στο ΓΝΑ Γεννηματάς και η Αθανασία Συμψηρή, φοιτήτρια της Φιλοσοφικής.
«Εισηγητικά στάθηκα στις κυβερνητικές επιθέσεις, στις ρίζες της καταπίεσης, στη μάχη της φετινής 8 Μάρτη και της οργάνωσή της, ενώ η κουβέντα που ακολούθησε έδειξε πόσο αναβαθμίζεται αυτή η συζήτηση χρόνο το χρόνο», μας είπε η Μ. Χαρχαρίδου. «Ποιος ο ρόλος της οικογένειας και γιατί φτάνει να γίνεται χώρος βίας και γυναικοκτονιών; Πώς μπορούμε να ζούμε και να ανεχόμαστε ένα σύστημα που μας κατατρώει τη ζωή με ιδιωτικοποιήσεις, μισθούς πείνας, ακρίβεια; Υπάρχει ατομική ευθύνη και τι σημαίνει συλλογική πάλη; Αυτά ήταν μόνο μερικά από τα ζητήματα που άνοιξαν, εκφράζοντας όλο τον πλούτο των αναζητήσεων του κόσμου πάνω στο θέμα. Ένα θέμα που αγγίζει τους πάντες, όπως φάνηκε με την τοποθέτηση 11χρονης μαθήτριας για όσα βιώνει στο σχολικό περιβάλλον της. Πολλές/οι προμηθεύτηκαν βιβλία ενώ η αίσθηση που είχαμε ήταν μια ικανοποίηση όλων ότι ανοίξαμε νέους ορίζοντες και ενισχύσαμε τη μάχη».
Απεργιακά συλλαλητήρια 8 Μάρτη
Τετάρτη 21/2, Πετράλωνα
Πετράλωνα
Με τη συμμετοχή εκπαιδευτικών της Ε’ ΕΛΜΕ Αθήνας, μελών του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων στο 9ο Λύκειο, μαθητών από το ίδιο σχολείο, εργαζόμενων από μια σειρά άλλους χώρους καθώς και φοιτητριών, έγινε την Τετάρτη 21/2 η εκδήλωση της Κίνησης για την Απεργιακή 8 Μάρτη στα Πετράλωνα.
«Τη δεκαετία του ’80, μαθήτρια ούσα, μπήκαν στο εφηβικό μου λεξιλόγιο μαχητικά, ορολογίες όπως “φεμινισμός” και “γυναικείο κίνημα”, που δεν περίμεναν βέβαια εμένα να τα ανακαλύψω μετά από δύο αιώνων ζωή. Πίστεψα τότε πως μπαίναμε σε μια πορεία ευθύγραμμη, απρόσκοπτη, με ορατό τέρμα, την επί της ουσίας επίτευξη των ίσων δικαιωμάτων και του σεβασμού της γυναίκας. Δυστυχώς τα ντοκουμέντα και οι αριθμοί καταρρίπτουν τον ισχυρισμό ότι ο αγώνας για την ισότητα έχει κερδηθεί». Έτσι ξεκίνησε την εισήγησή της η Αθηνά Βουρλάκη, μέλος ΔΣ της Ε’ ΕΛΜΕ, παρουσιάζοντας πολλά στοιχεία για την ανισότητα, τις διακρίσεις, τη βία κατά των γυναικών.
Τη σκυτάλη πήρε η Νατάσα Μπραέσα, κοινωνική ανθρωπολόγος και μέλος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων στο 9ο Λύκειο. «Στην Ελλάδα η πρώτη απεργία ορόσημο για το εργατικό κίνημα ήταν εκείνη των εργατριών κλωστοϋφαντουργίας που έγινε στις 13/4/1892 όταν ο εργοδότης αποφάσισε να μειώσει κατά 20% την μικρή αμοιβή που έπαιρναν και η οποία δεν έφτανε για να συντηρηθούν», είπε θυμίζοντας εκείνη την ιστορική απεργία στον Πειραιά και μιλώντας στη συνέχεια με τη σειρά της για όλα όσα αντιμετωπίζουν οι γυναίκες σήμερα.
«Τα τελευταία χρόνια και ειδικά με την άνοδο της ΝΔ στην κυβέρνηση συμβαίνει ένα μπαράζ βάρβαρων επιθέσεων ενάντια στις γυναίκες και όχι μόνο. Όμως δεν έχουν μείνει αναπάντητες από το γυναικείο και εργατικό κίνημα», είπε η Μαρία Φωτεινού, ψυχολόγος, μέλος της Κίνησης. «Οι υγειονομικοί, οι γυναίκες, μετανάστριες, συμβασιούχες στην πρώτη γραμμή δεν έχουν σταματήσει να παλεύουν απεργιακά ενάντια στη διάλυση των νοσοκομείων και οι φοιτήτριες/ές με τις συνελεύσεις και τις καταλήψεις τους εδώ και δυο μήνες αγωνίζονται για δημόσια και δωρεάν Παιδεία.
Σημαντικό ρόλο έχει παίξει η Κίνηση για την Απεργιακή 8 Μάρτη με την κατάκτηση αυτή η ημέρα να είναι ημέρα πανεργατικού ξεσηκωμού. Για να έχει επιτυχία να φύγουμε όλες/οι από δω εξοπλισμένες/οι με αυτοπεποίθηση ότι θα τσακίσουμε την κυβέρνηση και το σύστημά της».
Ίλιον-Πετρούπολη
Την οργή μέσα στους εργατικούς χώρους για τις κυβερνητικές πολιτικές που έχουν στο στόχαστρό τους τις γυναίκες. έφερε στην εκδήλωση της Κίνησης για την Απεργιακή 8 Μάρτη την Τετάρτη 21/2 στο Ίλιον η Ειρήνη Γεωργοπούλου, απολυμένη συμβασιούχος καθαρίστρια στον Άγιο Σάββα.
«Μέχρι και πριν λίγα χρόνια βλέπαμε την 8 Μάρτη σαν ημέρα για να γλεντήσουμε», είπε. «Μετά την γνωριμία μου με κόσμο από εδώ, μπήκα στη διαδικασία να ψάξω πιο βαθιά το νόημα της μέρας. Δεν ήξερα ότι ξεκίνησε στη Νέα Υόρκη από τις εργαζόμενες βιομηχανιών ενδυμάτων που βγήκαν κατά χιλιάδες στους δρόμους και ότι από τότε οι γυναίκες άρχισαν να διεκδικούν δικαιώματα και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Ακόμα και σήμερα, βλέπω ότι στους χώρους εργασίας οι γυναίκες εξακολουθούν να θεωρούνται υποδεέστερες, να πληρώνονται λιγότερο για ίση εργασία με τους άντρες. Βλέπω εκμετάλλευση, γυναίκες που θέλουν να κάνουν οικογένεια αλλά φοβούνται την απόλυση από το αφεντικό τους.
Έμαθα να μην φοβάμαι να μιλάω, έμαθα όταν βλέπω το άδικο να μπαίνω μπροστά και να φωνάζω γι’ αυτό, έμαθα όταν μπήκε ο εργολάβος στο νοσοκομείο και έβλεπα πώς συμπεριφέρεται στις υπαλλήλους του, να τις υποστηρίζω», τόνισε, περιγράφοντας στη συνέχεια τον μεγάλο απεργιακό αγώνα που δίνουν στον Άγιο Σάββα ενάντια στις απολύσεις και καλώντας «να βρεθεί κοινό σημείο συνάντησης όλων των μαχών για να είμαστε όλοι μαζί στο δρόμο».
Από τους αγώνες ενάντια στην κυβέρνηση της ΝΔ, ξεκίνησε η Λίλιαν Μπουρίτη από την Κίνηση, τονίζοντας ότι η ευκαιρία για να ενωθούν στο δρόμο είναι η πανεργατική απεργία στις 8 Μάρτη. «Η ρίζα της καταπίεσης βρίσκεται όχι στους άντρες γενικά αλλά στο σύστημα και τους καπιταλιστές που κερδίζουν υλικά από αυτήν. Δεν φταίει η ανθρώπινη φύση, αλλά η ταξική κοινωνία στην οποία ζούμε», τόνισε. «Γι’ αυτό επιμείναμε και πετύχαμε η 8 Μάρτη να είναι απεργία για έκτη χρονιά φέτος. Ο τρόπος να παλέψουμε είναι μέσα από τα συνδικάτα, με απεργία, ενωμένες/οι, σε σύγκρουση με το σύστημα. Εκεί σπάνε και οι σεξιστικές προκαταλήψεις».
Νίκαια
«Οι γυναικοκτονίες έχουν αρχίσει να γίνονται καθημερινό φαινόμενο, ενώ για τις συνθήκες εργασίας τι να πούμε, τις ζούμε και σαν γυναίκες και σαν άντρες με τις γυναίκες όμως σε πιο αδύναμη θέση. Συν ότι πάντα η γυναίκα έχει τις περισσότερες ευθύνες, αν όχι όλες, στην οικογένεια», ξεκίνησε η Θάλεια Καπλάνογλου, εργαζόμενη στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και συνδικαλίστρια στο Υπ. Οικονομικών, στην εκδήλωση της Κίνησης για την Απεργιακή 8 Μάρτη την Τετάρτη 21/2 στη Νίκαια.
«Είναι μεγάλη οπισθοδρόμηση να μιλάμε για γυναικοκτονίες στον 21ο αιώνα», συνέχισε, εστιάζοντας κυρίως σε αυτό το θέμα την εισήγησή της. «Από το 2013 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έλεγε ότι η κύρια αιτία θανάτου για γυναίκες ηλικίας 16 έως 44 είναι διεθνώς η δολοφονία από οικείο πρόσωπο ή σύντροφο. Ενώ και το Συμβούλιο της Ευρώπης έλεγε ότι η ενδοοικογενειακή βία έχει γίνει η κύρια αιτία αναπηρίας και θανάτου για τις γυναίκες αυτών των ηλικιών. Αφήνοντας πίσω ακόμα και τα τροχαία ατυχήματα ή τον καρκίνο...».
Για τις μάχες των εργαζόμενων στην ΠΕΙΦΑΣΥΝ μίλησε η Κατερίνα Κανάκη, μέλος του Σωματείου στο χώρο, αναδεικνύοντας τις επιθέσεις της εργοδοσίας και στις γυναίκες εργαζόμενες. «Ο εργασιακός βίος είναι σκληρός για τη γυναίκα. Όσες αγωνιζόμαστε για αυξήσεις και είμαστε και μέλη του Σωματείου, δεχόμαστε “μπούλινγκ”. Πρέπει να είμαστε ενεργοί και ζωντανοί, να αγωνιζόμαστε γιατί είμαστε η κινητήριος δύναμη που παράγουμε, χωρίς εμάς όλοι αυτοί που δήθεν πρεσβεύουν το καλό μας θα ήταν ένα τίποτα», είπε εισηγητικά, για να κλείσει με το ότι «η 8 Μάρτη δεν είναι γιορτή, είναι απεργία. Ενωμένοι/ες παλεύουμε, διεκδικούμε, απεργούμε, κατά της κυβέρνησης της ιδιωτικοποίησης, τους εκφοβισμού, της καταστροφής. Σαν Σωματείο στηρίζουμε την απεργία, εκεί κλείνουμε ραντεβού όλοι/ες μαζί».
«Δεν υπάρχει καμιά δομή για τις κακοποιημένες γυναίκες στο δήμο Νίκαιας-Ρέντη. Ενώ στο θέμα της δουλειάς, να πω μόνο ότι είμαι συμβασιούχος 23 χρόνια», ξεκίνησε η Ελένη Τσαγανού, βρεφονηπιοκόμος στον 9ο παιδικό σταθμό Ρέντη. Η εισήγησή της αποκάλυψε την τραγική κατάσταση στους παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς, η δημιουργία των οποίων όπως θύμισε ήταν κατάκτηση του γυναικείου κινήματος: «Υπάρχουν δώδεκα παιδικοί σταθμοί στη Νίκαια και τέσσερις στο Ρέντη, σύνολο δεκαέξι. Ενώ οι βρεφονηπιακοί συστεγάζονται με τους παιδικούς χωρίς υποδομές. Κατά τη φετινή απογραφή ο πληθυσμός της Νίκαιας είναι γύρω στις 88.000 και του Ρέντη περίπου 16.000. Χιλιάδες παιδιά μένουν εκτός».
Μέρα απεργίας
Τη σημασία της μετατροπής της 8ης Μάρτη σε ημέρα απεργίας ενάντια στη κυβέρνηση του σεξισμού, του Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια και των πλούσιων (εκ)βιαστών, ανέδειξε η Κατερίνα Θωίδου, δημοτική σύμβουλος Νίκαιας-Ρέντη. «Η σεξιστική ιδεολογία και οι επιθέσεις που την συνοδεύουν εξυπηρετούν τους καπιταλιστές που κερδίζουν από την αναπαραγωγή της εργατικής τάξης μέσα στην πυρηνική οικογένεια και πάνω στις πλάτες των γυναικών χωρίς κόστος για τους ίδιους, για να μας εκμεταλλεύονται μετά όλους μαζί. Γι’ αυτό λέμε ότι η πάλη για την απελευθέρωση είναι ζήτημα ταξικό, μάχη όλης της εργατικής τάξης, ενάντια στα ιδεολογικά ψέματα και τα σεξιστικά στερεότυπα που μας περνούν από τα πάνω για να μας διασπάνε. Γι’ αυτό είναι σημαντική η απεργία. Έχουμε κερδίσει αποφάσεις από συνδικάτα και φοιτητικές καταλήψεις και πάμε για μια μεγάλη κινητοποίηση», τόνισε.
Στις παρεμβάσεις από το ακροατήριο ο Βασίλης Βαλαής, αντιπρόεδρος του Σωματείου ΠΕΙΦΑΣΥΝ, είπε: «Στηρίζουμε την απεργιακή κινητοποίηση στις 8 Μάρτη, είμαστε ενάντια στον σεξισμό, τον ρατσισμό και την ομοφοβία. Επειδή έχω μεγαλώσει σε οικογένεια που αποτελείται μόνο από γυναίκες, ξέρω από πρώτο χέρι τι σημαίνει ανύπαντρη μάνα, εργάτρια μάνα. Ξέρω πως είναι να κάνει άμβλωση μια γυναίκα τη δεκαετία του ’80 και του ’90 και τι σημαίνει κοινωνικός αυτοματισμός και απομόνωση. Θα σταθούμε στο πλευρό των γυναικών».
