Στην ιστορία πέρασε η Πολιτική Αγωγή στη Δίκη της Χρυσής Αυγής την Τρίτη 20 Γενάρη (209η δικάσιμος), τελευταία ημέρα των αγορεύσεών της στο Εφετείο της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης. Η ομάδα των δικηγόρων που έδωσε με μεγάλη επιτυχία τη μάχη για την πρωτόδικη καταδίκη των χρυσαυγιτών δολοφόνων και συνέχισε με την ίδια αποφασιστικότητα στο β’ βαθμό, δεν θα έχει πλέον, μέχρι την ανακοίνωση της τελεσίδικης απόφασης τους επόμενους μήνες, δυνατότητα παρέμβασης στο δικαστήριο. Όμως η συμβολή της στην προσπάθεια απόδοσης δικαιοσύνης απέναντι στη ναζιστική βία έχει γραφτεί με μεγάλα γράμματα.
Όπως είπε και ο Κώστας Παπαδάκης εκ των συνηγόρων των Αιγυπτίων αλιεργατών που μίλησε τελευταίος και έκανε τον επίλογο των αγορεύσεων της Πολιτικής Αγωγής με ένα συνολικό απολογισμό του ρόλου της: «Τα μικρόφωνά μας θα σιγήσουν, αλλά η παρουσία μας θα είναι ενεργή μέχρι την τελευταία στιγμή που θα λυθεί οριστικά η συνεδρίαση». Και κατέληξε: Ο απολογισμός μας τίθεται ήδη στην κρίση του δικαστηρίου και θα κριθεί αμετάκλητα από την κοινωνία. Ολοκληρώσαμε την παρουσία μας στη δίκη με το κεφάλι ψηλά και με την αίσθηση ότι προσπαθήσαμε να επιτελέσουμε το καθήκον μας. Είναι πλέον η σειρά του δικαστηρίου με την απόφαση που θα εκδώσει να επιτελέσει το δικό του».
Πιο πριν ο ίδιος μαζί με τον Κώστα Σκαρμέα την Παρασκευή 16 Γενάρη (207η δικάσιμος) και τον Θανάση Καμπαγιάννη την Δευτέρα 19 Γενάρη (208η δικάσιμος), παίρνοντας τη σκυτάλη από τους συνηγόρους της οικογένειας Φύσσα και την καταδικαστική εισαγγελική πρόταση, τεκμηρίωσαν απόλυτα το κατηγορητήριο και κατέρριψαν όλους τους υπερασπιστικούς ισχυρισμούς.
Από την απόπειρα ανθρωποκτονίας του Αμπουζίντ Εμπάρακ από το τάγμα εφόδου Περάματος τον Ιούνη του 2012, ξεκίνησε την αγόρευσή του ο Κ. Σκαρμέας. Αφού θύμισε τη μαρτυρία του θύματος «ήμουν σαν κότα που τη σφάξανε με το μαχαίρι» για τα χτυπήματα με ξύλα, σίδερα και κλωτσιές που του διέλυσαν το κρανίο και το θώρακα την ώρα που κοιμόταν, ο συνήγορος αποδόμησε έναν προς έναν τους ισχυρισμούς των πέντε εμπλεκόμενων κατηγορουμένων, αναδεικνύοντας την αναμφισβήτητη ένταξή τους στην ΧΑ καθώς και την γνώση, αποδοχή και υλοποίηση εκ μέρους τους των εγκληματικών σκοπών της.
Ομοίως κατέδειξε ξεκάθαρα την αναγγελία, έγκριση, οργάνωση αλλά και συγκάλυψη της επίθεσης από τον Λαγό και ολόκληρη την ηγεσία της ΧΑ, προβάλλοντας τόσο τα κοινά στοιχεία εκτέλεσής της με άλλες επιθέσεις -το λεγόμενο modus operandi- της οργάνωσης, όσο και τους λόγους επιλογής των Αιγύπτιων αλιεργατών ως στόχων της προς εξόντωση.
Από εκεί πέρασε στην κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης σύμφωνα με το άρθρο 187 του ΠΚ, φέρνοντας όλα τα στοιχεία που αποδεικνύουν την επιχειρησιακά δομημένη, στρατιωτική και διαρκή -από τη δεκαετία του ’90- εγκληματική δράση των ταγμάτων εφόδου, όπως και την απόλυτη πειθαρχία και απαραβίαστη κάθετη ιεραρχία της οργάνωσης -κόντρα στο υπερασπιστικό αφήγημα είτε των «μεμονωμένων περιστατικών», είτε των «ρητορικών-λεκτικών υπερβολών», είτε της «αυτόνομης δράσης» κάποιων μελών και τοπικών.
Αν ήταν όλα αυτά «δεν θα βλέπαμε κυριολεκτικά 500 φωτογραφίες της Τοπικής Νίκαιας σε όλη την Ελλάδα με φόρμες παραλλαγής, κοντάρια και ασπίδες, δεν θα βλέπαμε τον Πανταζή, τον Πατέλη, τον Τσακανίκα και τον Καζαντζόγλου με όπλα, αλεξίσφαιρα και ασυρμάτους να στοιχίζουν ανά δυάδες και τριάδες τα μέλη τους και να τους βάζουν να κάνουν κάμψεις», τόνισε ο Κ. Σκαρμέας, έχοντας αναλύσει τις δεκάδες ομιλίες, εγκυκλίους, έγγραφα που στη συντριπτική τους πλειοψηφία βρέθηκαν στους υπολογιστές των κατηγορουμένων αλλά και ανατρέξει στις δεκάδες επιθέσεις που έφτασαν στο δικαστήριο από την ίδρυση της ναζιστικής οργάνωσης μέχρι την ποινική δίωξη.
Ηγεσία
«Η Κεντρική Διοίκηση ήξερε και τους επικεφαλής και τα μέλη και τους υποστηρικτές των τοπικών και τι ακριβώς κάνανε κάθε μέρα. Καμία τοπική δεν άνοιγε καν αν δεν είχε την έγκριση του Αρχηγού και του Πολιτικού Συμβουλίου», συνέχισε για τον απόλυτο έλεγχο της ηγεσίας, κάνοντας μια στάση και στη ναζιστική ιδεολογία τόσο ως στοιχείου συγκρότησης όσο και ως κινήτρου των εγκλημάτων. Και υποστήριξε ότι όλα συμπυκνώνονται στο γνωστό βίντεο του πυρηνάρχη Νίκαιας Πατέλη με το περίφημο «ό,τι κινείται σφάζεται» προς τα μέλη της ασφάλειας Νίκαιας:
«Είναι λες και κάποιος είπε στον Πατέλη “Γιώργο, μπορείς να συμπυκνώσεις σε μια ομιλία σου το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα;”. Κοιτάξτε τι περιέχει το βίντεο: α) την επιχειρησιακή εγκληματική δράση άνω των τριών ατόμων: “θα φύγει από εδώ πέρα μία ομάδα, 20-30 ατόμων, η οποία θα είναι τούμπανο, από όλα”, β) την ιεραρχική δομή: “ό,τι γραμμή πέσει, αυτή θα ακολουθήσουμε. Μαθαίνω, ρωτάω, μου απαντάνε και σας έρχεται μήνυμα”, γ) την επιδίωξη κακουργημάτων: “Δε θα μείνει τίποτα όρθιο. Τίποτα! Ό,τι κινείται, σφάζεται”, δ) ακόμα και τον δόλο: “Κάντε το σταυρό σας να έρθει το μήνυμα ‘ΝΑΙ’”. Θέλουν να συμμετέχουν στις επιθέσεις της οργάνωσης, ανυπομονούν».
Ανέδειξε επίσης το πλήθος των στοιχείων που αποδεικνύουν τον κεντρικό σχεδιασμό των εγκλημάτων, εξήγησε γιατί το κόμμα ήταν ο μανδύας της εγκληματικής οργάνωσης και τόνισε κόντρα στη θεωρία της “πολιτικής σκευωρίας”:
«Αν υπάρχει μια σκευωρία στην υπόθεση αυτή είναι ότι η ποινική δίωξη άργησε, άργησε πάρα πολύ και χάθηκε και ο Παύλος Φύσσας και ο Σαχζάτ Λουκμάν. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο. Αν ήδη από την υπόθεση Κουσουρή το 1998 είχε εξαρθρωθεί όπως έπρεπε η ΧΑ και είχαν καταδικαστεί οι Μιχαλολιάκος Παππάς, Ανδρουτσόπουλος κλπ, δεν θα είχαν φωλιάσει εκεί μέσα τα επόμενα χρόνια ο Λαγός, ο Κασιδιάρης, ο Γερμενής και πιο μετά ο Πατέλης, ο Ρουπακιάς και ο Πανταζής και όλοι αυτοί οι “φιλήσυχοι” άνθρωποι».
Κλείνοντας σχολίασε για τους πάλαι ποτέ “σκληρούς” χρυσαυγίτες πως μπροστά στην καταδίκη τους «αρνήθηκαν τις πράξεις τους, την ιδεολογία τους, τα μέλη τους, ακόμα και το δέρμα τους», θυμίζοντας πχ τον Κασιδιάρη που είπε «ότι η σβάστικα που έχει τατουάζ δεν είναι σβάστικα, είναι ανάποδος μαίανδρος» ή τον Ηλιόπουλο που είπε ότι «δεν ήξερε Γερμανικά και έκανε το Sieg heil στο μπράτσο του επειδή του άρεσε η γραμματοσειρά». Αλλά δεν άφησε κανένα περιθώριο για την επικινδυνότητά τους:
«Μια τυχόν αθωωτική ή επιεικής απόφαση, ενάντια σε όλα τα στοιχεία αυτών των 3,5 χρόνων, θα σημαίνει ότι την επόμενη μέρα της δίκης, ο Κασιδιάρης, ο Λαγός κι όλοι οι υφιστάμενοι συγκατηγορούμενοί τους θα συνεχίσουν το έργο που άφησαν στη μέση το 2013 [...] Και αυτό δεν είναι ούτε κινδυνολογία ούτε μια αόριστη πρόβλεψη, είναι μία βεβαιότητα που βασίζεται σε στοιχεία του παρελθόντος που έχετε δει στη διαδικασία. Το παράδειγμα του Πανταζή είναι το πιο χαρακτηριστικό. Ο Πανταζής αφήνεται ελεύθερος με περιοριστικούς όρους μετά την επίθεση στους Αιγύπτιους και έναν χρόνο μετά οργανώνει την επίθεση στο ΠΑΜΕ. Δεν πρέπει το Δικαστήριό σας να κάνει αυτό το λάθος και με τους υπόλοιπους, πολύ μεγαλύτερης επικινδυνότητας, κατηγορουμένους».
Οργάνωση-μανδύας
Τη βαθιά γνώση του αποδεικτικού υλικού και όλων όσων απορρέουν από αυτό, έδειξε και η αγόρευση του Θανάση Καμπαγιάννη. Το πιο ενδεικτικό κομμάτι ήταν η ανάλυσή του για το γεγονός ότι «ο Μιχαλολιάκος εμπνεύστηκε το ευφυές στρατήγημα της δημιουργίας μιας οργάνωσης που θα είχε ένα ανοιχτό-πολιτικό σκέλος και ένα κλειστό-ιδεολογικό, με κοινή διοικητική ιεραρχία και τον ίδιο ως Αρχηγό. Γι’ αυτό πηγαίνει το 1983 στον Άρειο Πάγο και ιδρύει πολιτικό κομμα, σε χρόνια που ούτε κατά διάνοια υπήρχε η σκέψη συμμετοχής στις εκλογές [...] η σύλληψη της μίας οργάνωσης με τα δύο σκέλη, ένα ανοιχτό πολιτικό σκέλος και ένα κλειστό ιδεολογικό, υπάρχει εξαρχής και αποσκοπεί στη δημιουργία προκαλύμματος, την ύπαρξη δηλαδή ενός μανδύα που θα προστατεύει τον πυρήνα των μυημένων με τις αυξημένες πρόνοιες που προσφέρει το Σύνταγμα και οι νόμοι σε κάθε πολιτικό κόμμα».
Γύρω από αυτή τη βάση ανέδειξε όλα τα στοιχεία της εγκληματικής οργάνωσης. «Ο εθνικοσοσιαλισμός δεν είναι απλώς το ιδεολογικό κίνητρο της οργάνωσης, είναι η συνωμοτική της γλώσσα. Είναι το εισιτήριο για την είσοδο από το ανοιχτό πολιτικό κόμμα των ψηφοφόρων στην κλειστή ιδεολογική ομάδα των μυημένων και είναι ο τρόπος, ο κώδικας, η γλώσσα που οι μυημένοι επικοινωνούν μεταξύ τους», είπε.
«Ο μηχανισμός που υλοποιούσε τις εγκληματικές πράξεις, που έφερε σε πέρας την επιχειρησιακή δράση της ΧΑ, ήταν τα τάγματα εφόδου δηλαδή ομάδες στελεχών, μελών και υποστηρικτών που διαθέτουν εκπαίδευση και οπλισμό, κινούνται συντεταγμένα, έχουν ομοιόμορφη αμφίεση, κλπ», συνέχισε και τόνισε πως «Το 2012 με τη μετεωρική άνοδο της Χρυσής Αυγης, την είσοδο της στη Βουλή και το άνοιγμα δεκάδων γραφείων σε όλη την Ελλάδα, οι ομάδες κρούσης εντάσσονται πλέον στην οργανωτική διάρθρωση της ΧΑ, στις τοπικές οργανώσεις που άνοιγαν ανά την Ελλάδα, ως ομάδες ασφάλειας. Αυτό εξηγεί τη διάχυση και την πανελλαδικοποίηση της βίας το 2012-2013».
«Η οργάνωση των ομάδων ασφάλειας έφτασε στο απόγειό της με την τοπική της Νίκαιας», εξήγησε, όχι γιατί ήταν η μόνη, αλλά γιατί «η ομάδα ασφάλειας της Νίκαιας ξεχώριζε γιατί ήταν η πιο οργανωμένη και η πιο βίαιη», είπε αναλύοντας τα χαρακτηριστικά της. «Ήταν τόσο πετυχημένη η Ασφάλεια της Νίκαιας που ο Μιχαλολιάκος προσέλαβε στη Χρυσή Αυγή τον Καζαντζόγλου αλλα και τον Πατέλη, οι οποίοι τελούσαν καθήκοντα – τι άλλο – ασφάλειας στη Μεσογείων!».
Ανέλυσε επίσης διεξοδικά την πειθαρχία και την ιεραρχική δομή της ΧΑ, καθώς και τον μηχανισμό συγκάλυψης των εγκλημάτων της, αναδεικνύοντας το ρόλο κάθε ενός εκ των μελών του Πολιτικού Συμβουλίου και διευθυντών της εγκληματικής οργάνωσης, με «υπεύθυνο των υπεύθυνων, διευθυντή των διευθυντών» τον Νικόλαο Μιχαλολιάκο.
Στάθηκε και ο ίδιος στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις, την απόπειρα ανθρωποκτονίας του Αμπουζίντ Εμπάρακ και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, προβάλλοντας όλα τα στοιχεία στη μεν πρώτη για το «ρατσιστικό μένος» των δραστών, στη δε δεύτερη για το γεγονός ότι η ΧΑ έβαλε «την υπογραφή της». Δεν παρέλειψε να αναδείξει ξεκάθαρα τη θεσμική ασυλία που απολάμβανε η ναζιστική οργάνωση, ενώ χαρακτήρισε τις παλιότερες συσχετισμένες -και στην πλειοψηφία τους με αμετάκλητα πια καταδικαστικές αποφάσεις- επιθέσεις ως τις «πρόβες» των δολοφονιών της.
Σχέδιο
Απέναντι στους υπερασπιστικούς ισχυρισμούς που προσπαθούν να βγάλουν λάδι τον Μιχαλιάκο, φτάνοντας μάλιστα στο τραγελαφικό σημείο να προσπαθούν να πείσουν ότι ο Φύρερ της ΧΑ είναι ένας ηλίθιος που δεν θα μπορούσε να ηγηθεί μιας εγκληματικής οργάνωσης, ο Θ.Καμπαγιάννης επέμεινε στα στοιχεία που συνηγορούν ότι «Ο Νικόλαος Μιχαλολιάκος είναι αυτός που συνέλαβε το σχέδιο της οικοδόμησης μιας οργάνωσης που θα έχει ταυτόχρονα πολιτικό και επιχειρησιακό σκέλος με κοινή ιεραρχία, γνωρίζοντας το ποινικό φορτίο αυτής της οργάνωσης και καθιστώντας το το διακριτικό της στοιχείο. Αυτό το σχέδιο δεν θα μπορούσε να το φέρει σε πέρας μόνος του, αν δεν είχε τον κύκλο των στενών συνεργατών του, που ο ίδιος επέλεγε. Χωρίς τον Λαγό, τον Κασιδιάρη, τον Γερμενή, τον Παναγιώταρο, τον Παππά που διηύθηναν, εκπαίδευσαν, επόπτευσαν τις ομάδες κρούσης, τις οργάνωσαν, δίδαξαν πειθαρχία και συγκάλυψαν, το σχέδιο θα έμενε επί χάρτου. Χωρίς όμως τον Μιχαλολιάκο, δεν θα υπήρχε καν εγκληματικό σχέδιο. Αυτός είναι ο ιθύνων νους».
Αναλυτικό ρεπορτάζ από την αγόρευση του Κώστα Παπαδάκη θα υπάρχει στο επόμενο φύλλο της Εργατικής Αλληλεγγύης. Η δίκη θα συνεχιστεί με αγορεύσεις της υπεράσπισης την Τετάρτη 28 Γενάρη.