Ο Σαμαράς και οι υπουργοί του κάνουν απεγνωσμένες προσπάθειες να εμφανιστούν σαν «εθνική ηγεσία» που διαπραγματεύεται με τους ισχυρούς της ΕΕ για να «βελτιώσει» τους όρους του Μνημόνιου με την Τρόικα. Ο Αβραμόπουλος βρίσκεται ήδη στο Βερολίνο και τα ΜΜΕ μας βομβαρδίζουν με «ειδήσεις» για τις δηλώσεις του κάθε παράγοντα στην κυβέρνηση Μέρκελ ενόψει της επίσκεψης Σαμαρά. Αλλά όλο αυτό το «σόου» δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια: αυτή είναι μια κυβέρνηση δολοφόνων και ληστών αντιμέτωπη με τη λαϊκή οργή πριν ακόμα κλείσει τρεις μήνες στην εξουσία. Είναι πιο εύκολο για τον Σαμαρά να πάει στο Βερολίνο παρά στην …Ύδρα χωρίς συνοδεία ΜΑΤ.
Μέσα στις λίγες βδομάδες που κυβερνάνε πρόλαβαν κιόλας να βάψουν τα χέρια τους με αίμα. Η δολοφονία του μετανάστη από το Ιράκ από Χρυσαυγίτες μέσα στο κέντρο της Αθήνας βαραίνει όχι μόνο τον Μιχαλολιάκο αλλά και τον Δένδια. Έγινε κάτω από τη μύτη της Αστυνομίας, Μενάνδρου και Αναξαγόρα γωνία, όπου υπάρχει σχεδόν καθημερινά κλούβα με μπάτσους που κυνηγάνε μετανάστες. Και ήταν καρπός της επιχείρησης «Ξένιος Δίας» που εξαπέλυσε τους νεοναζί μέσα και έξω από την ΕΛΑΣ να εγκληματούν σε βάρος ανθρώπων που το μόνο τους αδίκημα ήταν το χρώμα του δέρματός τους.
Ο Σαμαράς φεύγει για τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες κουβαλώντας αυτό το ρατσιστικό στίγμα μαζί του. Αλλά κουβαλάει επίσης το στίγμα της ληστείας που μεθοδεύει παρέα με τον Στουρνάρα σε βάρος όλων μας: και των εργαζόμενων και των άνεργων και των νέων και των συνταξιούχων.
Ακόμα και τα επίσημα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι ολόκληρη η Ευρωζώνη βουλιάζει σε οικονομική ύφεση. Οι συνταγές της λιτότητας και των περικοπών, όχι μόνο δεν έχουν «εξυγιάνει» την ευρωπαϊκή περιφέρεια αλλά σέρνουν την πιο πλούσια περιοχή του πλανήτη σε μια δεύτερη οικονομική βουτιά πριν ακόμα ανακάμψει από το κραχ του 2008.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, τα επιτελεία της ΕΕ βρίσκονται σε πανικό και βλέπουν με κομμένη την ανάσα την πορεία της Ισπανίας και της Ιταλίας προς το γκρεμό της χρεοκοπίας. Το τελευταίο πράγμα που έχουν στο μυαλό τους είναι να «ελαφρύνουν» το ελληνικό μνημόνιο.
Αυτό το ξέρει και ο Σαμαράς, γι’ αυτό και πίσω από τη φιλολογία για «επιμήκυνση» του μνημόνιου ώστε να μοιραστούν οι περικοπές σε περισσότερα χρόνια, στην πράξη ζητάει ένα φύλλο συκής, μια χειρονομία για να συγκαλύψει την αγριότητα των περικοπών και των ιδιωτικοποιήσεων που προσπαθεί να επιβάλει. Η «επιμήκυνση» του Σαμαρά δεν σημαίνει λιγότερες περικοπές αλλά περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις. Με μεγαλύτερη λεηλασία των φιλέτων του δημοσίου προσπαθεί να πείσει τη Μέρκελ και τον Ολάντ να του δώσουν την πολιτική στήριξη για να επιβάλει τις θυσίες της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ και της αποπληρωμής του χρέους.
Μήνυμα
Όμως ακόμη και αυτή η κομπίνα συναντάει την εργατική αντίσταση πριν καλά-καλά ξεδιπλωθεί. Δεν είναι μόνο οι απεργοί στην Αγροτική, στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και στα ΕΛΤΑ που έστειλαν ήδη το μήνυμα ότι το ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων θα τους βρει μπροστά του.
Τα γεγονότα στην Ύδρα επιβεβαιώνουν ότι η αγανάκτηση δεν έχει εκτονωθεί με τις εκλογές. Είναι γελοίο να μιλάει η κυβερνητική προπαγάνδα για «φοροφυγάδες» στο χώρο των μικρομεσαίων την ώρα που προσπαθεί να δώσει νέες φοραπαλλαγές σαν κίνητρα για το μεγάλο κεφάλαιο. Κάθε εργαζόμενος καταλαβαίνει ότι ο ζήλος των ράμπο του ΣΔΟΕ εξαντλείται σε μικρομαγαζάτορες που δεν κόβουν αποδείξεις αλλά μετατρέπεται σε υποκλίσεις απέναντι στους εφοπλιστές και τα άλλα σαίνια των οφσόρ. Η Ύδρα δεν είναι «φορολογικός παράδεισος» σαν τα νησιά Κεϊμάν γι’ αυτό και χρειάστηκαν τα ΜΑΤ απέναντι στην οργή των κατοίκων.
Δυστυχώς η αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να διολισθαίνει προς τα δεξιά. Ο Παπαδημούλης βρήκε ευκαιρία να αποκηρύξει ως «απεχθές το δίκιο του φοροφυγά» με αφορμή την Ύδρα, λες και είναι τόσο δύσκολο να καταλάβει ποιοι είναι οι πραγματικοί φοροφυγάδες: είναι η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών με τους οποίους το κόμμα του υπόσχεται να κάνει διάλογο πριν ακουμπήσει το αφορολόγητό τους. Από κοντά και ο Μητρόπουλος και η Δούρου που ζητάνε από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να μην μιλάνε για ευαίσθητα θέματα οικονομικής πολιτικής. Η Δούρου κατάφερε να δικαιολογήσει ακόμα και το πιο δεξιό ολίσθημα του Αυγούστου, την συνάντηση του Τσίπρα με τον Σιμόν Πέρες, τον αρχαιότερο εν ζωή εγκληματία του Ισραήλ.
Τίποτε από όλα αυτά δεν μπορεί να σώσει τον θίασο Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη. Η οργή των εργατών θα βρει τα κανάλια για να βγει στους δρόμους όπως τα βρήκε όταν το ΠΑΣΟΚ είχε τον έλεγχο και της κυβέρνησης και της ΓΣΕΕ. Ο ΓΑΠ είχε μεγαλύτερο έλεγχο και ανοιχτά δεξιά αντιπολίτευση, αλλά αυτό δεν τον έσωσε. Ο Σαμαράς δεν θα έχει καλύτερη τύχη.
Να οργανώσουμε
Το ζήτημα για το εργατικό κίνημα και για την Αριστερά είναι να οργανώσουμε την αγανάκτηση που συνεχίζεται και φουντώνει ξανά, έτσι ώστε η ανατροπή και της νέας συγκυβέρνησης να συμπαρασύρει όλο το πακέτο με τα μνημόνια και τις τρόικες. Σε αυτή την κατεύθυνση καλεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να δράσουν από κοινού όλες οι δυνάμεις και του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ και των συνδικάτων.
Τα βήματα προς αυτή την προοπτική γίνονται όλο και πιο ορατά και συγκεκριμένα. Να στηρίξουμε όλοι μαζί την αντίσταση των μεταναστών στις επιθέσεις των νεοναζί και στα πογκρόμ του Δένδια. Να κάνουμε τη Θεσσαλονίκη πανελλαδική-πανεργατική αφετηρία κλιμάκωσης για ένα καυτό φθινόπωρο. Να στηρίξουμε τη συνέχεια και την κλιμάκωση των απεργιών ενάντια στα ξεπουλήματα και τις περικοπές. Να προωθήσουμε τον συντονισμό των αντιστάσεων από τα κάτω. Και να αναδείξουμε στο πρόγραμμα του κινήματος αντίστασης τα αιτήματα για διαγραφή του χρέους και ρήξη με τον ζουρλομανδύα του ευρώ και της ΕΕ.
Η Εργατική Αλληλεγγύη και το ΣΕΚ μαζί με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ρίχνουν το βάρος των προσπαθειών τους προς τα εκεί. Καιρός είναι να δούμε και την υπόλοιπη αριστερά να βάζει πλάτη.