Το γύρο του κόσμου έκανε η είδηση της απόφασης του ισραηλινού δικαστηρίου της Χάιφα ότι ο θάνατος της Ρέιτσελ Κόρι, της αμερικανίδας φιλοπαλαιστίνιας ακτιβίστριας το σώμα της οποίας συνεθλίβη κάτω από ισραηλινή στρατιωτική μπουλντόζα στη Ράφα, στα σύνορα Γάζας-Αιγύπτου, στις 16 Μαρτίου του 2003, ήταν “ατύχημα”. Η Κόρι δολοφονήθηκε ενώ προσπαθούσε να εμποδίσει την κατεδάφιση ενός παλαιστινιακού σπιτιού από το ισραηλινό στρατό, την εποχή της δεύτερης Ιντιφάντα των Παλαιστινίων. Ηταν 24 χρονών.
Σύμφωνα με τον επικεφαλής του αστικού ισραηλινού δικαστηρίου, δικαστή Οντέτ Γκέρσον, ο οποίος απέρριψε την αγωγή που είχε καταθέσει η οικογένεια της Κόρι, ο θάνατος της ακτιβίστριας ήταν ένα ατύχημα για το οποίο ούτε το Ισραήλ ούτε ο ισραηλινός στρατός ούτε ο οδηγός της μπουλντόζας ο οποίος “δεν την είδε”, φέρουν οποιαδήποτε ευθύνη. Συμφώνησε έτσι απόλυτα με την εσωτερική έρευνα που είχε κάνει, μέσα σε ένα μήνα από τη δολοφονία, ο ισραηλινός στρατός και είχε τότε καταλήξει στο ότι οι δυνάμεις του δεν ήταν υπεύθυνες, ότι ο οδηγός της μπουλντόζας δεν την είχε δει, ότι δεν θα υπάρξει απόδοση κατηγοριών και ότι η υπόθεση έχει κλείσει. Ο δικαστής δε δίστασε να κατηγορήσει και το θύμα λέγοντας πως “η Κόρι θα μπορούσε να έχει σωθεί αν έβγαινε έξω από τη ζώνη κινδύνου, όπως κάθε λογικός και υπεύθυνος άνθρωπος θα είχε κάνει”.
Δεν είναι λοιπόν υπερβολικό να περιμένει κανείς από την αριστερά, όλη την αριστερά, είτε αυτή είναι του 4% είτε είναι του 27%, να αρνείται ανοιχτά και κατηγορηματικά οποιαδήποτε συνάντηση, συζήτηση, επαφή με τους σιωνιστές δολοφόνους των Παλαιστινίων και των συμπαρασταστών τους. Ούτε βέβαια είναι υπερβολικό να περιμένει κανείς μία επίσημη ανακοίνωση-εξήγηση από το ΣΥΡΙΖΑ για τους λόγους που οδήγησαν τον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Μετώπου Αλέξη Τσίπρα να συναντηθεί με τον αρχισφαγέα πρόεδρο του Ισραήλ Σιμόν Πέρεζ κατά τη διάρκεια της τριήμερης επίσημης επίσκεψης του τελευταίου στην Ελλάδα στις αρχές Αυγούστου.
“Ο εκπρόσωπος του ισραηλινού κράτους που κατά την προεδρία του δολοφόνησε 9 ακτιβιστές στο Μαβί Μαρμαρά το 2010, που κατέλαβε βίαια την «Ελεύθερη Μεσόγειο» την «Σφενδόνη» και άλλα 3 πλοία, που συνέχισε το πειρατικό του έργο το 2011, συναντήθηκε με τους ηγέτες της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ αλλά και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του ΣΥΡΙΖΑ”, ανέφερε σε ανακοίνωσή της στις 7/8 η Πρωτοβουλία “Ενα καράβι για τη Γάζα”, “Το γεγονός αυτό, ιδιαίτερα για τον αρχηγό της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, χωρίς μάλιστα να έχει εκδοθεί προηγούμενη ή μεταγενέστερη σχετική ανακοίνωση, προκαλεί θλίψη καθώς αποτελεί κακό σημάδι για ένα κόμμα που ως τώρα υπερασπιζόταν την Παλαιστινιακή υπόθεση. Παράλληλα, ανοίγει πολλά θέματα και δημιουργεί ανησυχίες σε ό,τι αφορά την άσκηση του αντιπολιτευτικού του έργου σε θέματα περιφερειακής-μεσανατολικής εξωτερικής πολιτικής”.
Ισως κάποιος θα έπρεπε να υπενθυμίσει το βιογραφικό του Πέρεζ και στη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου η οποία ανέλαβε πρώτη να δικαιολογήσει την επιλογή της συνάντησης. Με δύο άρθρα της στο Εθνος (9/8) και την Αυγή (12/8), στο πρώτο υποστήριξε ότι “η χώρα μας έχει μόνο να κερδίσει από τη σύμπτωση των γεωστρατηγικών συμφερόντων” ενώ στο δεύτερο έφτασε στο σημείο να εκφράσει την άποψη πως ο Πέρεζ “για χρόνια εξέφραζε την αριστερή εκδοχή της ισραηλινής πολιτικής σκηνής”.
Με τέτοια ανάλυση, δεν κατάφερε φυσικά να γλυτώσει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ από τις αντιδράσεις. Εξηγήσεις ζήτησε ο βουλευτής Θεσσαλονίκης Τάσος Κουράκης ο οποίος στις 13/8 έγραψε ανάμεσα σε άλλα: “Όχι λοιπόν, δεν με αφορά αυτού του είδους η «υπεύθυνη» διπλωματία που αύριο θα είναι η επίσημη εξωτερική μας πολιτική. Δεν με αφορά η εξόρυξη κοιτασμάτων ανοιχτά της Γάζας όταν με τα κιάλια θα ατενίζουμε αμέριμνοι τους βομβαρδισμούς των αμάχων και των 1453 νεκρών. Δεν με αφορά ένας τουρισμός δίπλα στο τείχος του αίσχους που κυκλώνει τους Παλαιστίνιους και τους αποκόπτει από τις ρίζες τους. Δεν με αφορά η συνεργασία στην γεωργία όταν οργώνονται τα χωράφια της Γάζας με τις μπουλντόζες των κατακτητών και στις ρόδες τους ξεψυχάει η Ρέιτσελ Κόρι”.
Σε ανάλογο τόνο ήταν το γράμμα της Ελένης Ανδριοπούλου, υποψήφιας με το ΣΥΡΙΖΑ στη Λάρισα, στην Αυγή (14/8): “...για εμένα, όπως και για πολλούς άλλους, οι εξηγήσεις αυτές είναι αδιάφορες. Γιατί, σύντροφοι, εάν πρόκειται να σφίγγουμε το χέρι ενός στυγνού δολοφόνου προκειμένου να είμαστε πιο ήσυχοι αύριο ως κυβέρνηση, εγώ ευχαριστώ αλλά προτιμώ το 4% και την ιδεολογία μου”.
Οσο για τον Πάνο Τριγάζη θα έπρεπε σήμερα να ξανασκεφτεί αν ήταν “ορθή και επιβεβλημένη η συνάντηση, όχι για λόγους εθιμοτυπικούς, αλλά για πολιτικούς και ιδεολογικούς” καθώς “η επιτυχία του αγώνα του Παλαιστινιακού λαού για την απελευθέρωσή του από την ισραηλινή κατοχή και τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους στα παλαιστινιακά κατεχόμενα απαιτεί την συνύπαρξη με όρους ειρήνης και ίσης ασφάλειας με το κράτος του Ισραήλ” όπως υποστήριξε στην Αυγή (21/8). Με το κράτος-τρομοκράτη που θεωρεί ατύχημα το ότι οι μπουλντόζες του περνούν πάνω από αγωνιστές, συνύπαρξη “με όρους ειρήνης και ίσης ασφάλειας” δεν μπορεί να υπάρξει.