Με τον όρο “αριστερισμός” συνηθίζουμε να χαρακτηρίζουμε κόμματα και οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς με μια μικρή απήχηση στις μάζες (μισθωτούς, συνταξιούχους, μικροεπαγγελματίες, προδευτική διανόηση, άνεργους, υποαπασχολούμενους, μικροϊδιοκτήτες αγρότες) που οφείλεται στην έλλειψη δεσμών οργανωτικών και ιδεολογικών με την κοινωνική βάση των εκμεταλλευόμενων τάξεων και γιατί όχι λόγω οριμένων μαξιμαλιστικών θέσεων που δεν γίνονται δεκτές από τις μάζες (μεταναστευτικό, εθνικογεωστρατηγικά θέματα, εκπαίδευσης, κλπ).
Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη. Το ζήτημα δεν είναι ποσοτικό, αλλά ποιοτικό. Το ΚΚΕ με 90χρονη και πλέον ιστορία, κοινωνική και πολιτική δράση (νόμιμη και για πολλά χρόνια και παράνομη) διανύοντας μια 38χρονη κοινοβουλευτική πορεία μέσα στα πλαίσια μιας αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, που λειτούργησε μέσα στα δυτικά πρότυπα (καμία σχέση με την δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα της προδικτατορικής και μετεμφυλιακής περιόδου (1950-1967), όταν το ΚΚΕ ήταν στην παρανομία, παρά τα ισχυρά μέσα επικοινωνίας που διαθέτει, την έμπειρη οργανωτική δομή, τη συνεχή κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και επιρροή στην τοπική αυτοδιοίκηση και τα συνδικάτα, δεν κατάφερε να ξεπεράσει το 10% σε εκλογική απήχηση και στις τελευταίες εκλογές έφτασε στα ιστορικά χαμηλά του 4,5% παρά την τεράστια οικονομική και κοινωνική κρίση που μαστίζει τη χώρα εδώ και μια τετραετία.
Αν η νομεγκλατούρα του ΚΚΕ είχε αναλύσει σωστά το έργο του Β.Ι. Λένιν και ειδικά το βιβλίο του “Αριστερισμός, παιδική αρρώστια του κομμουνισμού” (πιστεύω να μην έχει αποκλεισθεί από το κομματικό συνταγολόγιο, όπως τα έργα του Τρότσκι και μερικά της Ρόζας Λούξεμπουργκ ή του Α. Γκράμσι και άλλων θεωρητικών του μαρξισμού) θα είχε αποφύγει την “διανοουμενίστικη παιδαριωδία” (Β.Ι. Λένιν) και δεν θα είχε την τύχη των αριστερών κομμουνιστών της Γερμανίας (αντιπολίτευση αρχών) ή της Βρετανίας που ακολουθούσαν την γραμμή της “ιδεολογικής καθαρότητας” του “ίσιου δρόμου χωρίς συμβιβασμούς και στάδια” αναμασώντας τη μπροσούρα της Φρανκφούρτης και τη διακήρυξη των 33 κομμουνάρων - μπλανκιστών.
Στη στάση του ΚΚΕ έναντι στα υπόλοιπα κόμματα της αριστεράς και ειδικά απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ ας θυμηθούμε τα λόγια του Λένιν «αν δεν είμαστε επαναστατική ομάδα αλλά κόμμα της επαναστατικής τάξης, αν θέλουμε να τραβήξουμε μαζί μας τις μάζες, πρέπει πρώτον, να βοηθήσουμε τον Χέντερσον ή τον Σνόουντες (ηγέτες του εργατικού κόμματος) να νικήσουν τον Λόυντ Τζωρτζ και τον Τσώρτσιλ (ηγέτες των συντηρητικών), μάλιστα πιο σωστά: να αναγκάσουμε τους πρώτους να νικήσουν τους δεύτερους, γιατί οι πρώτοι φοβούνται τη νίκη τους.
Τι σύμπτωση, ε; Διάχυτη δεν είναι η άποψη και αντίληψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήθελε τη νίκη στις εκλογές της 17 Ιουνίου; Η προτροπή του Λένιν προς τους αριστερούς κομμουνιστές της Βρετανίας είχε στόχο να δοθεί η ευκαιρία στους Χέντερσεν και Σνόουντεν να κυβερνήσουν να φανεί ο ρεφορμισμός τους, να απογοητεύσουν τις μάζες και οι οποίες θα στραφούν προς τους Βρετανούς κομμουνιστές, εφ’ όσον είχαν συμφωνήσει να συνεννοηθούν, τα ίδια δεν πιστεύει και το ΚΚΕ για τον ΣΥΡΙΖΑ;
Πώς εξηγείται η στάση του; Είναι αυτονόητο ότι το ΚΚΕ είναι κόμμα των ηγετών και όχι των μαζών. Για το επαναστατικό κίνημα δεν είναι αρκετό να συνειδητοποιήσουν οι εκμεταλλευόμενες και καταπιεζόμενες μάζες, πως τους είναι αδύνατον να ζουν με τον παλιό τρόπο και να ζητούν αλλαγή. Είναι απαραίτητο και οι «από πάνω», οι εκμεταλλευτές, να μην μπορούν να ζουν και να κυβερνούν με τον παλιό τρόπο, μόνο τότε μπορεί να νικήσει η επανάσταση.
Πολιτικοποίηση
Πρέπει οι άρχουσες τάξεις να περνούν κυβερνητική και συστημική κρίση που τραβά στην πολιτική ακόμη και τις απολιτικοποίητες μάζες, με αποτέλεσμα να εξασθενεί η κυβέρνησή τους και να γίνεται πιο γρήγορα η ανατροπή της.
Οι μετεκλογικές αναλύσεις του τύπου «σωστή πολιτική γραμμή – λανθασμένη επικοινωνία», σωστή ανάλυση της κατάστασης – μη αντιληπτή από τις μάζες» θυμίζουν τις γνωστές ρήσεις και στερεότυπα προπονητών και παραγόντων του ποδοσφαίρου, όταν η ομάδα δεν «τραβάει»: «η βαθμολογική θέση της ομάδας μας δεν ανταποκρίνεται στις δυνατότητες της και την αξία της», ψάχνοντας και δείχνοντας ευθύνες τρίτων (διαιτητών, κυκλωμάτων) για να εξασφαλίσουν τις καρέκλες τους, έτσι και το ΚΚΕ ψάχνει για αόριστες αιτίες και άγνωστους αντιπάλους. Δεν θέλει να κατανοήσει ότι έχει χάσει την κοινωνική του βάση εδώ και δεκαετίες, μια κοινωνική βάση που αργά ή γρήγορα συνειδητοποίησε πως το κόμμα μετά το Λίβανο και την Καζέρτα έπαιζε το ρόλο της πέμπτης φάλαγγας μέσα στο Λαϊκο – Εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, με αποκορύφωμα την Βάρκιζα.
Γιώργος Παφίλης, Βριλήσια