Τριατατικοί λέγονταν οι εργαζόμενοι που δούλευαν στα τρία «Τ»: Τηλέφωνα, Τηλέγραφος, Ταχυδρομεία. Το συνδικάτο τους είχε παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο και στους εργατικούς αγώνες του Μεσοπολέμου.
Στις 14 Απρίλη του 1942 η αποφασιστικότητα των εργαζόμενων που συσπειρώνονταν στο συνδικάτο και η κατάρρευση ενός υπαλλήλου από την πείνα θα έβαζαν την σπίθα για την πρώτη μεγάλη απεργία στην -υπό ναζιστική Κατοχή- Ευρώπη.
Οι Τριατατικοί είχαν δακτυλογραφήσει σε μερικά αντίτυπα μια προκήρυξη που την είχαν θυροκολλήσει στην είσοδο του Κεντρικού Ταχυδρομείου, στο Τηλεγραφείο και στο Τηλεφωνικό Κέντρο. Ήταν μια ανοιχτή καταγγελία για την απελπιστική κατάσταση στην οποία βρισκόταν οι υπάλληλοι του κράτους που είχαν να υπομείνουν και την τρομοκρατική τακτική της τριατατικής υπηρεσίας και ταυτόχρονα ένα ανοιχτό κάλεσμα αγώνα.
«Ομαδική παρουσίαση»
Το βιβλίο «Η πρώτη απεργία στη σκλαβωμένη Ευρώπη” αναφέρει: «Στις 14 Απρίλη ημέρα Τρίτη, είχεν αποφασισθεί από την συνδικαλιστική επιτροπή των Τριατατικών, ομαδική παρουσίαση όλου του προσωπικού στον γεν. διευθυντή. Ένα περιστατικό, από τα συνηθισμένα της εποχής άλλαξε ολωσδιόλου τον χαρακτήρα και τις συνέπειες της παρουσίασης. Σε μιαν αίθουσα του κεντρικού Ταχυδρομείου, πρωί-πρωί, ένας υπάλληλος, πάνω στη δουλειά του, κάνει αιμόπτυση και λιποθυμάει…Οι γύρω του συνάδελφοι, εκατό και πάνω, ξεσπούνε σε φωνές οργής και αγανάκτησης. Κάποιος ανεβαίνει σ’ ένα τραπέζι και μιλάει: «Τι καθόμαστε! Τι περιμένουμε!...έτσι θα καταντήσουμε όλοι μας!...όχι δεν θα πεθάνουμε!» Τα λόγια του πνίγονται στις φωνές. Καλαμάρια, τσάντες, πέννες, όλα πετιούνται…Το περιστατικό μαθαίνεται σ’ όλο το μέγαρο, σε όλα τα τμήματα. Ανάστατο το προσωπικό. Ένα πλήθος αλαφιασμένο και μανιασμένο ορμάει στο γραφείο του Διευθυντή…Αυτός μαντεύει την εξέλιξη. Δεν προσπαθεί καν να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Ο Βάλβης (συνταγματάχης Γενικός Διευθυντής των ΤΤΤ) καταφθάνει με συνοδεία! Δυνάμεις αστυνομικών και καραμπινιέρων (ιταλική στρατιωτική αστυνομία) σπεύδουνε στο Ταχυδρομείο!...Στο γραφείο του προσωπικού γίνεται δραματική αναμέτρηση του προσωπικού με τον Βάλβη…
Η πυρκαγιά φούντωσε. Οι διανομείς συγκεντρώνονται στο εσωτερικό προαύλιο του Ταχυδρομείου. Η αναταραχή είναι ολοκληρωμένη, στο Τηλεφωνικό Κέντρο, στο Τηλεγραφείο σε κάθε υπηρεσία. Γενική η αναστάτωση. Έρχεται το μεσημέρι, οι «βάρδιες» των υπαλλήλων αλλάζουν. Οι «πρωινοί» πληροφορούνε τους απογευματινούς»… Ξαφνικά κάποιος φωνάζει από το προαύλιο: «Τι καθόμαστε παιδιά! Θα πεθάνουμε στα πόδια μας!» Δεύτερη φωνή απαντάει «Απεργία! Ζήτω η απεργία!» ξεσπάει το συγκεντρωμένο στο προαύλιο πλήθος και με ενθουσιασμό πλημμυρίζει τους δρόμους αψηφώντας τους κινδύνους».
Η απεργία γρήγορα γενικεύτηκε σε πολλούς κλάδους του δημοσίου. Η κυβέρνηση με τη βοήθεια των ιταλικών αρχών κατοχής χρησιμοποίησε τα πάντα για να την καταστείλει από απειλές και εκβιασμούς μέχρι συλλήψεις και ψεύτικες υποσχέσεις. Δεν το κατάφεραν.
Οι απεργοί σχημάτισαν Κεντρική Επιτροπή Αγώνα που είχε στενή επαφή με την Κεντρική Πανυπαλληλική Επιτροπή. Οι δυνάμεις του Εργατικού ΕΑΜ και το ΚΚΕ έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην στήριξη και το άνοιγμα της απεργίας.
Τελικά, μετά από 8 μέρες οι απεργοί κερδίζουν τα αιτήματα τους. Είναι το προανάκρουσμα για το μεγάλο κύμα απεργιών που θα συνεχιστεί τον Σεπτέμβρη του ’42 κάτω από την καθοδήγηση του ΕΑΜ.
Η εργατική τάξη αντιμετώπισε την πείνα, την Κατοχή, την εργοδοσία με το πιο αποτελεσματικό όπλο που έχει: την απεργία. Όπως αναφέρει και η ανακοίνωση της Ανταρσίας στις γειτονιές της Αθήνας: «Η απεργία των τριατατικών τον Απρίλη του 1942 που ξεκίνησε από το Κεντρικό Ταχυδρομείο έδειξε τη δύναμη της εργατικής τάξης να παλεύει και να νικάει και στις πιο αντίξοες συνθήκες. Σήμερα, είναι έμπνευση για τους αγώνες ενάντια στην άθλια συγκυβέρνηση του Σαμαρά-Βενιζέλου, τα μνημόνια, τους τραπεζίτες και τους καπιταλιστές. Είναι έμπνευση στους αγώνες ενάντια στους ναζί δολοφόνους της Χρυσής Αυγής, τους Μπαλτάκους που τους προστάτευαν, τον ρατσισμό κυβέρνησης-ΕΕ».