Πάνω απο 5000 κόσμος, Eλληνοκύπριοι και Tουρκοκύπριοι μαζεύτηκαν την περασμένη Δευτέρα 21 Νοεμβρίου στο γήπεδο της Τσεντίν Καγιά στη νεκρή ζώνη στη Λευκωσία σε ένα πρωτοφανές συλλαλητήριο ειρήνης και επανένωσης του νησιού.
Η εκδήλωση καλέστηκε από την ΠΕΟ και την τουρκοκυπριακή «πλατφόρμα για ειρήνη και επανένωση» και στηρίχτηκε από 120 οργανώσεις, κόμματα, συνδικάτα, κοινωνικούς φορείς και από τις δύο πλευρές. Η εκδήλωση καλέστηκε την ίδια ώρα που διεξάγονταν ο τελευταίος γύρος διαπραγματεύσεων μεταξύ Αναστασιάδη και Ακκιντζί στο Μον Πελεράν με στόχο να δώσει την ευκαιρία στο κόσμο να εκφράσει την επιθυμία για ειρήνη και επανένωση και να στείλει ένα μήνυμα ενθάρρυνσης προς τους δύο ηγέτες.
Η συμμετοχή ξεπέρασε κάθε προσδοκία των οργανωτών που έκαναν διευθετήσεις για 500 με 1000 άτομα. Ήταν η μεγαλύτερη δικοινοτική συγκέντρωση που έγινε ποτέ με στόχο την ενθάρρυνση των δύο ηγετών. Σε αυτές τις συγκεντρώσεις συνήθως μαζεύονταν 150 – 200 άτομα, περίπου τα ίδια κάθε φορά. Αυτή τη φορά είδαμε πολύ νεολαία και από τις δύο πλευρές και για πρώτη φορά ίσως οι Ελληνοκύπριοι να ήταν όσοι και οι Τουρκοκύπριοι ή και περισσότεροι.
Ήταν μια εκδήλωση που με εξαίρεση ένα ψήφισμα προς τους δύο ηγέτες δεν είχε άλλες ομιλίες, μόνο συνθήματα, μουσική και χορό, πολύ χορό. Ήταν πραγματικά ένα πανηγύρι ειρήνης, συμφιλίωσης και επαναπροσέγγισης που ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια της ενθάρρυνσης και της επιδοκιμασίας των δύο ηγετών. Ήταν ένα γεγονός που έβαζε την πίεση τόσο προς τους ηγέτες όσο και προς τους εθνικιστικές και τους απορριπτικούς και των δύο πλευρών.
Δεν είναι τυχαίο ότι αργότερα, τα χαράματα που κατέρρευσαν οι συνομιλίες, ο Ακκιντζί προσπάθησε να το υποβαθμίσει μιλώντας για μερικές εκατοντάδες ενώ ο Αναστασιάδης το χρησιμοποίησε για να του ασκήσει πίεση παρά το ότι το κόμμα του δεν το στήριξε ουσιαστικά.
Είναι σίγουρο ότι κάποιος κόσμος από αυτούς που συμμετείχαν, που έφυγαν με την αυτοπεποίθηση και την ελπίδα στα ύψη, την επόμενη μέρα θα βούλιαξαν ξανά στην απογοήτευση και την απαισιοδοξία. Πολύς κόσμος όμως για πρώτη φορά συνειδητοποιούσε ότι δεν φτάνουν τα χειροκροτήματα και η ενθάρρυνση στους δύο ηγέτες αλλά όταν κωλώνουν «χρειάζονται και μια κλωτσιά στον πισινό» όπως έγραφε και η Εργατική Δημοκρατία πριν την κατάρρευση του Μον Πελεράν.
Είναι φανερό ότι και οι δυο ηγέτες είχαν τις κόκκινες γραμμές τους και έπαιζαν διπλωματικά παιχνίδια και παζάρια προσπαθώντας να επιβάλουν τις δικές τους «εθνικές επιδιώξεις». Το ίδιο και οι «μητέρες πατρίδες» που κατάφεραν αυτή τη φορά προβάλλοντας τις δικές τους επιδιώξεις να τουμπάρουν την όλη διαδικασία.
Μπορεί ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Κοτζιάς με το «μη έγγραφο» του -που δήλωνε ότι το κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής και ότι πάει σε διαπραγματεύσεις μόνο για κατάργηση των εγγυήσεων- να είναι η πιο ξεφωνημένη περίπτωση αλλά και οι Τσίπρας και Αναστασιάδης παίζουν στο ίδιο ταμπλό, όπως φυσικά και οι Ερντογάν και Ακκιντζί που υπαναχώρησε στο εδαφικό και την επιστροφή της Μόρφού.
Πολύς κόσμος βλέπει σήμερα πιο ξεκάθαρα ότι δεν φτάνει να χειροκροτούμε και να ενθαρρύνουμε τους δύο ηγέτες αλλά χρειάζεται να κτίσουμε τον δικό μας πόλο πίεσης από τα κάτω. Χρειάζεται Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι να κτίσουμε ένα κοινό μέτωπο δράσης που να πιέσει τους δύο ηγέτες να εγκαταλείψουν τις κόκκινες γραμμές, των «εθνικών επιδιώξεων» και να προβάλει τις δικές του θέσεις και αιτήματα στη διαμόρφωση του σχεδίου συμφωνίας για τη διευθέτηση του κυπριακού.
Αιτήματα που να ενώνουν τους απλούς ανθρώπους των δύο πλευρών, όπως η πλήρης αποστρατιωτικοποίηση του νησιού, η δημιουργία ενός ενιαίου συστήματος υγείας, κοινωνικών ασφαλίσεων, και εργασιακών σχέσεων. Κάτι που πρόβαλαν και τα συνδικάτα των δύο πλευρών σε κοινή διακήρυξη τους τον περασμένο Γενάρη. Ένα τέτοιο ταξικό, διεθνιστικό κίνημα θα είναι και η μόνη πραγματική εγγύηση που μπορούμε να έχουμε όχι μόνο για την ειρηνική εφαρμογή μιας κοινά αποδεκτής συμφωνίας αλλά και απέναντι στους εθνικιστές που θα καιροφυλαχτούν για να βρουν την ευκαιρία να τα τινάξουν όλα στον αέρα όπως έκαναν τόσες φορές στο παρελθόν.
Το συλλαλητήριο ειρήνης και επανένωσης στις 21 Νοέμβρη ήταν ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Αξιοποιώντας αυτή την ευκαιρία η Εργατική Δημοκρατία ξεκίνησε ήδη ένα κύκλο συναντήσεων με αυτό το στόχο με τουρκοκυπριακές οργανώσεις της αριστεράς. Την περασμένη Παρασκευή είχαμε συνάντηση με το κίνημα Dayanisma (Αλληλεγγύη) και συμφωνήσαμε σε μια τέτοια κοινή γραμμή δράσης. Θα ακολουθήσουν και άλλες.
Ντίνος Αγιομαμίτης