Μέσα από ένα διαδικτυακό κάλεσμα για τις 5 του Φλεβάρη, ξεκίνησε μια σειρά κινητοποιήσεων. Ξεκίνησαν σαν μια “αυθόρμητη δράση” του κόσμου που ψήφισε για να διώξει τους Σαμαροβενιζέλους και τώρα τάσσεται στο πλευρό του Βαρουφάκη και του Τσίπρα απέναντι στους εκβιασμούς του Ντάισελμπλουμ, του Σόιμπλε και όλης τη καλοπαρέας της ΕΕ και του ΔΝΤ .

 

Ωστόσο το αυθόρμητο αγκαλιάστηκε αμέσως από τον ίδιο τον Τσίπρα ο οποίος, μέσω των σελίδων του στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, δεν ξέχασε σε καμία από τις κρίσιμες ημερομηνίες να αναφερθεί στη δύναμη και την αποφασιστικότητα του ελληνικού λαού που μαζεύεται στις πλατείες.

 

Είναι βέβαιο πως ο κόσμος που μάτωσε όλα αυτά τα χρόνια με τα μνημόνια χάρηκε όταν είδε για πρώτη φορά υπουργούς που δήλωναν σε κάθε τόνο πως θα θέσουν κόκκινες γραμμές σε όσα υπαγορεύουν οι “εταίροι”. Ο ίδιος κόσμος όμως είδε τις μέρες που ακολούθησαν να παίζεται το παιχνίδι των συμβιβασμών. Είδε επίσης ότι το να επιστρέψει στη δουλειά του σκοντάφτει στην οικονομική κατάσταση των ασφαλιστικών ταμείων και των δηλώσεων του Κατρούγκαλου πως ζητήστε μου ό,τι θέλετε αλλά μη μου ζητήσετε λεφτά.

 

Έτσι οι τελευταίες διαδηλώσεις, με αποκορύφωμα την Κυριακή 15 Φλεβάρη θύμιζαν πολύ περισσότερο μια συγκέντρωση πίεσης παρά μια συγκέντρωση άκριτης στήριξης για τη νεοεκλεγείσα κυβέρνηση. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως ο κόσμος στράφηκε ενάντια στην κυβέρνηση. 

Βρέθηκε όμως εκεί έχοντας τα αυτιά του ανοιχτά στα ζητήματα του τί ρόλο έχει να παίξει το ίδιο το εργατικό κίνημα αυτή την περίοδο για να επιβάλει τη δικαίωση των αιτημάτων του και περίσσια διάθεση να το συζητήσει. 

 

Η οργανωμένη παρέμβαση εργατικών κομματιών όπως οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ και οι σχολικοί φύλακες έπαιξε σίγουρα το ρόλο της. Η εμφάνιση των συλλογικών και οργανωμένων κομματιών της τάξης βοήθησε στο να μην κυριαρχήσει η άποψη του μαζευόμαστε σαν άτομα. Αντίθετα, πολύς κόσμος που είχε καιρό να διαδηλώσει ή που κατέβηκε για πρώτη φορά, είδε μπροστά του και μίλησε με αγωνιστές και αγωνίστριες που συλλογικά έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή της προηγούμενης κυβέρνησης και επιμένουν στον αγώνα.

 

Ταυτόχρονα η οργανωμένη παρουσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ βοήθησε στο να αναδειχτούν τα πολιτικά ζητήματα της περιόδου. Το ζήτημα του χρέους για παράδειγμα. Τα συνθήματα “Διαγραφή του χρέους οριστική, αυτή είναι η απάντηση η εργατική” που επαναλαμβάνονταν από τις ντουντούκες όχι μόνο έδωσαν παλμό στη συγκέντρωση, αλλά έδωσαν και το βήμα να ανοίξει η συζήτηση για το πώς μπορούμε να βρούμε τα λεφτά που θα μας εξασφαλίσουν τις δουλειές μας πίσω.

 

Στις εικόνες από τις συγκεντρώσεις που μπορείτε να διαβάσετε στη διπλανή σελίδα είναι περισσότερο από καθαρό πως η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου που βγήκε στις πλατείες ψάχνει πώς θα συνεχίσει τις μάχες. 

Η συνέχεια είναι μπροστά μας και θα παιχτεί χώρο το χώρο. Αλλά και στις πρωτοβουλίες που χρειάζεται να παρθούν για να επιβάλουμε ότι απέναντι στους εκβιασμούς των τροϊκανών, οι συμβιβασμοί της κυβέρνησης δε μπορούν να φέρουν κανένα αποτέλεσμα. Αντίθετα ο δρόμος της σύγκρουσης μαζί τους είναι ο μόνος ρεαλιστικός.