Το 33ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ ολοκλήρωσε τις εργασίες του την Κυριακή 18 Μάρτη. Θα περίμενε κανείς μια τέτοια κορυφαία στιγμή του συνδικαλιστικού κινήματος να ασχοληθεί με τους αγώνες που έδωσαν οι εργαζόμενοι κι η νεολαία τα προηγούμενα τρία χρόνια και να χαράξει την πορεία των αγώνων για την επόμενη περίοδο. Αυτοί οι αγώνες απουσίαζαν πλήρως από τις εργασίες και τις αποφάσεις του συνεδρίου. Ούτε καν αντιπροσωπεία των φοιτητών δεν μπόρεσε να απευθυνθεί στους συνέδρους λόγω «του φορτωμένου προγράμματος». Το πρόγραμμα ήταν όντως φορτωμένο, από την προκλητική παρέλαση του Καραμανλή και των υπουργών του, του Παπανδρέου και άλλων «θεσμικών» προσκεκλημένων.
Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Παναγόπουλος σε μια παρέμβασή του την Παρασκευή δήλωσε ότι «ας καταλάβουν οι φοιτητές, ο εργαζόμενος πληρώνει διπλά μια απεργία και η ΓΣΕΕ δεν πρόκειται να κηρύξει απεργίες που να μην συμμετέχει κανένας». Αυτά είναι προσχήματα. Οι εργαζόμενοι έχουν δείξει ότι είναι διατεθειμένοι να τα δώσουν όλα στους αγώνες τους.
Ας ρωτήσει τους απεργούς τραπεζοϋπάλληλους του 2005, τους απεργούς λιμενεργάτες ή τους δασκάλους του 2006. Κάθε τέτοια μάχη, έβγαλε σε συμπαράσταση χιλιάδες εργαζόμενους από άλλους χώρους. Οι φοιτητικές καταλήψεις συνεχίζουν τον αγώνα τους, και βρίσκουν στήριξη από την οργή για την κυβέρνηση των σκανδάλων των ΜΑΤ και της λιτότητας που φουντώνει σε όλους τους χώρους. Στις 28 Μάρτη οι εργαζόμενοι στο δημόσιο κατεβαίνουν σε απεργία, που θα ‘χει επιτυχία, παρόλο που η οργανωτική συνδιάσκεψη της ΑΔΕΔΥ που έγινε τις ίδιες μέρες με το συνέδριο της ΓΣΕΕ, σχεδόν καθόλου δεν ασχολήθηκε με αυτή την μάχη.
Αυτή ακριβώς τη στιγμή, που η κόντρα με την κυβέρνηση της ΝΔ σκληραίνει και δυναμώνει, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες επιλέγουν να κηρύξουν «κατάπαυση πυρός». Ούτε μια στάση εργασίας σε συμπαράσταση στο φοιτητικό κίνημα από πλευράς ΓΣΕΕ, όπως έκανε πέρσι τον Ιούνη, ούτε μια απεργιακή κινητοποίηση για την εισοδηματική πολιτική και τις ιδιωτικοποιήσεις όπως έκανε τα προηγούμενα τρία χρόνια. Η αιτία δεν είναι οι εργαζόμενοι αλλά ο φόβος των ηγεσιών ότι και η παραμικρότερη χαραμάδα θα οδηγήσει σε μια έκρηξη.
Η Καθημερινή της Κυριακής 18 Μάρτη διαπίστωνε ότι: «Να θυμίσουμε απλώς, πώς μόλις μια βδομάδα πριν τον εκρηκτικό ‘Μάη του ΄68’ η έγκυρη ‘Μοντ’ διαπίστωνε βαριεστημένα με πρωτοσέλιδο τίτλο της πως ‘Η Γαλλία πλήττει΄. ...» Παρακάτω το άρθρο επισημαίνει ότι μια «ασήμαντος αφορμή» μπορεί να πυροδοτήσει ένα κύκλο με μια «άκρως επικίνδυνη τροχιά». Αυτός ο φόβος δεν είναι καθόλου παράλογος: κάθε αγώνας που έχει ξεσπάσει τα προηγούμενα χρόνια έμοιαζε «ελεγχόμενος», «αμυντικός» κλπ, για να φτάσει να προκαλεί νευρικό κλονισμό στην κυβέρνηση.
Οι αριστερές παρατάξεις που αντιπροσωπεύονται στις συνδικαλιστικές ηγεσίες απέφυγαν να δώσουν αυτές τις μάχες. Ούτε οι σωστές επισημάνσεις σε ομιλίες ούτε οι καταγγελίες στα συνέδρια αρκούν για να αλλάξουν αυτή τη διαπίστωση. Την πολιτική απαισιοδοξία και τον ψεύτικο ρεαλισμό τους τον πληρώνουν με τη στασιμότητα η οποία φάνηκε και στις εκλογές για την νέα διοίκηση της ΓΣΕΕ. Η ΠΑΣΚΕ κέρδισε 21 έδρες όσες και στο προηγούμενο συνέδριο, η ΔΑΚΕ 12 έδρες από 11 (η εργοδοτική ΑΣΚΕ από τις τράπεζες που είχε μια έδρα επέστρεψε στην ΔΑΚΕ). Η ΔΑΣ, που στηρίζεται από το ΚΚΕ πήρε 9 έδρες από 10 και η «Αυτόνομη Παρέμβαση» του ΣΥΝ, 3 έδρες από 2 που κατείχε.
Χιλιάδες εργαζόμενοι έχουν συσσωρεύσει εμπειρίες και ιδέες από τις μάχες που έχουν δώσει το προηγούμενο διάστημα. Εχουν εμπνευστεί από τις νίκες των φοιτητών και των πανεπιστημιακών. Δεν ακούστηκαν στις πολυτελείς αίθουσες του «Αστέρα» της Βουλιαγμένης. Μπορούν να ακουστούν στους δρόμους, με πρώτο σταθμό την απεργία της 28 Μάρτη.
Θέλουμε απεργία, όχι “αμoιβαία κεφάλαια” για τα ταμεία
Μία κάπως «ιδιόμορφη» αντίληψη φαίνεται να έχει ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ για το πώς θα υλοποιηθεί το κεντρικό σύνθημα του συνεδρίου της «Τα συνδικάτα η δύναμή μας». Αυτό τουλάχιστον υποδηλώνει η προτροπή-συμβουλή του προς τα Ταμεία, να επενδύουν τα αποθεματικά τους στην ΑΕΔΑΚ του ΙΚΑ. Το πρόβλημα δηλαδή για τον κύριο Παναγόπουλο είναι η κακή διαχείριση-επένδυση των χρημάτων του ΤΕΑΔΥ. Η λύση απλή: αντί για ομόλογα και μετοχές, ας κάνουν τα ταμεία μία «σώφρονα» επένδυση σε Αμοιβαία Κεφάλαια.
Αρκεί μόνο μία ματιά στο site της εν λόγω ΑΕΔΑΚ Ασφαλιστικών Οργανισμών για να καταλάβει κανείς ότι μία τέτοια τοποθέτηση είναι άκρως προβληματική: στο ΔΣ της εκτός από τον εκπρόσωπο της ΓΣΕΕ, συμμετέχει και εκπρόσωπος του ΣΕΒ. Οσο για τη θητεία του ΔΣ, πληροφορούμαστε ότι διαρκεί μία επταετία (δηλαδή θέλουν τη μεταπολίτευσή τους για να αλλάξουν).
Μόνο που για εμάς τους χιλιάδες εργαζόμενους που παλεύουμε για να είναι οι ζωές μας, οι δουλειές μας και τα Ταμεία μας πάνω από τα κέρδη και το πρόβλημα και η λύση είναι αλλού. Αυτό που έχει ρημάξει τα ταμεία είναι τα αρπακτικά της αγοράς, που χρωστάνε δισεκατομμύρια στο ΙΚΑ και σ’΄ όλα τα ταμεία. Αυτό που θα τα σώσει είναι οι απεργίες όπως αυτή που έχει ήδη καλέσει για τις 28 Μάρτη η ΑΔΕΔΥ, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το σκάνδαλο του ΤΕΑΔΥ. Και αυτό που περιμένουμε και ζητάμε από τη ΓΣΕΕ είναι να κηρύξει και εκείνη απεργία στις 28, ώστε όλοι μαζί να ξαναθυμηθούμε το σύνθημα που βροντοφωνάξαμε στις μεγάλες απεργίες του ασφαλιστικού το 2001: «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα». Ετσι θα σώσουμε τα ταμεία και τις συντάξεις μας και θα βουλιάξουμε τον Υπουργό και όλη την κυβέρνηση της κουμπαρικής Απασχόλησης και Αλληλεγγύης.
Τιάνα Ανδρέου
μέλος ΔΣ Εργαζομένων Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς