Ολοκληρώθηκε την περασμένη εβδομάδα ο επιτυχημένος κύκλος εκδηλώσεων του ΣΕΚ «Αντίσταση και επανάσταση σ’ έναν κόσμο πολέμων και καταστροφών». Μετά την Αθήνα, την Πάτρα και τον Βόλο (βλέπε προηγούμενο φύλλο της Εργατικής Αλληλεγγύης), τη σκυτάλη πήραν η Θεσσαλονίκη, η Ξάνθη, τα Χανιά και το Ρέθυμνο.
Η επιτυχία των εκδηλώσεων αποτυπώθηκε στη μεγάλη συμμετοχή αγωνιστών/ ριών από όλες τις μάχες και την Αριστερά, στο ενωτικό πνεύμα και αγωνιστικό κλίμα όλων των ομιλιών και τοποθετήσεων, στην βαθιά και ουσιαστική πολιτική συζήτηση για τη συνέχεια αλλά και την προοπτική των αγώνων ενάντια στην κυβέρνηση και το βάρβαρο σύστημά της.
Οι αναλύσεις για την περίοδο, τις επιθέσεις των κυβερνήσεων και των καπιταλιστών, το εργατικό κίνημα και τις αντιστάσεις του, τους στόχους και τα καθήκοντα της Αριστεράς, δέθηκαν με τις άμεσες μάχες. Παντού έγινε κάλεσμα για δυναμική παρουσία στα δυο επόμενα μεγάλα αγωνιστικά ραντεβού: Την πανελλαδική μέρα δράσης ενάντια στον πόλεμο και αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη στις 9 Αυγούστου. Στις πανεργατικές κινητοποιήσεις στη ΔΕΘ στις 4 και 5 Σεπτέμβρη.
Παρουσιάζουμε εδώ εικόνες από όλες τις πόλεις.
Θεσσαλονίκη
Γέμισε το παρκάκι του ΕΚΘ την Τετάρτη 22 Ιούλη στην εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη. Στο πάνελ ήταν ο Γιάννης Κούτρας, γιατρός, μέλος στο Σωματείο Εργαζόμενων Ιπποκράτειου Θεσσαλονίκης και του ΔΣ της ΕΝΙΘ, ο Μιχάλης Χατζημιμίκος, γραμματέας της Νεολαίας της Νέας Αριστεράς, η Δήμητρα Κομνιανού, συντονίστρια της ΚΕΕΡΦΑ και ο Γιάννης Σηφακάκης, από τη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο. Στο ακροατήριο βρέθηκαν εργαζόμενοι/ες και συνδικαλιστές/ριες από διάφορους χώρους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, κόσμος από τη Νέα Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ, ακτιβιστές από διαφορετικά μέτωπα και κινήματα.
Οι εργατικοί αγώνες που έχουν δοθεί τα τελευταία χρόνια και συνεχίζονται σήμερα καταφέρνοντας να απονομιμοποιήσουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη ήταν στο κέντρο της εκδήλωσης. Η τελευταία ανακοίνωση του Σωματείου Εργαζόμενων της ΕΥΑΘ, με την οποία καταγγέλει την νέα απόπειρα ιδιωτικοποίησης του νερού και η οποία διαβάστηκε κατά τη διάρκεια της κουβέντας, ήταν χαρακτηριστική.
Σε αυτές τις μάχες στάθηκε ο Γιάννης Κούτρας, αναφέροντας πολλές από όσες είναι σε εξέλιξη και δίνοντας έμφαση στην εμπειρία των νοσοκομείων. «Οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία δεν σταματήσαμε τις κινητοποιήσεις», είπε. «Είχαμε πρόσφατα την επίσκεψη Γεωργιάδη στο νοσοκομείο μας, στο πλαίσιο των περιοδειών που κάνει σε όλη την Ελλάδα για φιέστες. Του τη χαλάσαμε με κινητοποίηση στην οποία αναγκάστηκε και το Σωματείο, η πλειοψηφία του οποίου είναι ΔΑΚΕ, να καλέσει. Ο κόσμος κατέβηκε, τον έκραξε, αγανακτισμένος. Αυτή η εικόνα είναι πανελλαδική. Δεν ξεχνάμε το κίνημα των Τεμπών, τις διαδηλώσεις για την Πύλο, τις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις για λευτεριά στην Παλαιστίνη».
Προοπτική
«Η αντικαπιταλιστική Αριστερά έπαιξε ρόλο για να βγουν οι αντιστάσεις στα νοσοκομεία και παντού», συνέχισε και έκανε ένα πρώτο άνοιγμα για την προοπτική. «Η λύση δεν μπορεί να είναι απλά κοινοβουλευτική. Η απάντηση πρέπει να είναι κινηματική. Και για να πέσει η κυβέρνηση, και για να μην κάνει τα ίδια όποιος έρθει, και για να βάλουμε την προοπτική της συνολικής ανατροπής του συστήματος», τόνισε, καλώντας στις κινητοποιήσεις στις 9 Αυγούστου και στις 4-5 Σεπτέμβρη στη ΔΕΘ. Όπως ανακοινώθηκε, για την οργάνωση της ΔΕΘ, ο Συντονισμός Εργατικής Αντίστασης Θεσσαλονίκης καλεί σύσκεψη στις 25 Αυγούστου στις 7μμ στο Εργατικό Κέντρο.
Η φρίκη του πολέμου και των εξοπλισμών είχε ξεχωριστή θέση στη συζήτηση. Από εκεί ξεκίνησε την ομιλία του ο Μιχάλης Χατζημιμίκος, μιλώντας για τη Νέα Τάξη Πραγμάτων που θέλουν να επιβάλουν οι ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή μέχρι την Κούβα με τη συνεργασία και της ελληνικής κυβέρνησης. Επιλογές που, όπως είπε, «έχουν άμεση συνέπεια στη ζωή μας», καθώς, «την ίδια ώρα που μας λένε ότι δεν υπάρχουν χρήματα για μισθούς, συντάξεις, νοσοκομεία, σχολεία, κοινωνική κατοικία, δισεκατομμύρια βρίσκονται πάντα διαθέσιμα για όπλα, φρεγάτες, πολεμικά αεροσκάφη και στρατιωτικές συμφωνίες».
22/7, Θεσσαλονίκη
Ο ίδιος ανέδειξε τις ανεπάρκειες «των δυνάμεων του προοδευτικού χώρου που μπορεί να αντιπολιτεύονται αρκετές επιλογές της κυβέρνησης, ωστόσο δυσκολεύονται ή αρνούνται να συγκρουστούν με τον ίδιο τον πυρήνα αυτών των πολιτικών» αναφέροντας χαρακτηριστικά την ΕΛΑΣ. Μίλησε για την ανάγκη «η Αριστερά να βρίσκεται μέσα στους αγώνες, στα σωματεία, τις γειτονιές, τα πανεπιστήμια, στους χώρους εργασίας, στα αντιπολεμικά και αντιρατσιστικά κινήματα. Όχι για να αντιμετωπίζει τα κινήματα σαν εκλογική δεξαμενή αλλά για να συμβάλλει στην οργάνωση και στη διάρκεια των αγώνων για υλικές νίκες στο παρόν». Και τόνισε ότι είναι η απαραίτητη η συζήτηση για το τι έγινε το 2015 επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, με ορίζοντα αγώνες που πετυχαίνουν νίκες «όταν οργανώνονται από κάτω, ξεπερνούν τον κατακερματισμό, συνδέουν τα άμεσα αιτήματα σε μια συνολικότερη προοπτική και δεν περιορίζονται στα όρια που τους επιβάλει η εκλογική διαχείριση».
Την πάλη ενάντια στον ρατσισμό και τους φασίστες είχε στο κέντρο της εισήγησής της η Δήμητρα Κομνιανού. Αφού έδωσε τις εικόνες της βαρβαρότητας των ρατσιστικών εγκλημάτων των κυβερνήσεων και των αρχουσών τάξεων διεθνώς και εδώ, λέγοντας ότι «ο ρατσισμός είναι το κύριο εργαλείο του αντιπάλου μας για να μας διασπά ενώ παράλληλα μας εξοντώνει τρέφοντας την ακροδεξιά», μίλησε για τις αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές μάχες που ξεδιπλώνονται σε όλο τον πλανήτη. Μάχες που πετυχαίνουν νίκες, όπως είπε, αναφέροντας παραδείγματα τόσο από τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, την Ιταλία, την Ουγγαρία και αλλού, όσο και εδώ με τη νίκη του Τζαβέντ Ασλάμ που ανάκτησε το άσυλό του κόντρα στον Πλεύρη.
Ενιαιομετωπικά
«Έχουμε ανοιχτή τη μάχη για δικαίωση για το έγκλημα της Πύλου, που το κίνημα κόντρα σε θεούς και δαίμονες τα τελευταία τρία χρόνια έφτασε απέναντι στην πιο ρατσιστική κυβέρνηση να υπάρχει διερεύνηση δολοφονικής δράσης του λιμενικού», συνέχισε, μιλώντας για τις μεγάλες κινητοποιήσεις που έχουν οργανωθεί και στη Θεσσαλονίκη. Και κατέληξε ότι «δεν θέλει καμιά υποτίμηση, θέλει οργάνωση των αγώνων ενιαιομετωπικά για να κερδίσουμε και αυτή τη μάχη».
Ο Γιάννης Σηφακάκης ανέδειξε ότι η κοινή ρίζα των πολέμων και όλων των καταστροφών είναι το σύστημα του κέρδους. Στάθηκε στη δύναμη της εργατικής τάξης να δώσει επαναστατική εναλλακτική και πρόβαλε την ανάγκη ενίσχυσης της επαναστατικής Αριστεράς που, ενωτικά στη δράση αλλά και αιχμηρά στη στρατηγική, μπορεί να παίξει κρίσιμο ρόλο. «Ο κοινοβουλευτικός δρόμος έχει όρια. Χρειάζεται να γυρίσουμε στην επαναστατική παράδοση με ένα μεταβατικό πρόγραμμα που συνδέει τους αγώνες του σήμερα με την προοπτική να πάρει η εργατική τάξη την εξουσία», είπε χαρακτηριστικά.
Στη συζήτηση που ακολούθησε η Ιωάννα Κουμεντάκη αναφέρθηκε στις φωτιές που κατέκαψαν το Ωραιόκαστρο γιατί «δεν υπάρχουν δασοπυροσβέστες, εναέρια μέσα, αντιπυρικές ζώνες, πυροσβεστικά», κρούωντας τον κώδωνα του κινδύνου της κλιματικής καταστροφής. Ο Πέτρος Πομώνης, εργαζόμενος στην ΕΡΤ3, μίλησε για την ανάγκη η Αριστερά να ανταποκριθεί στις μάχες της περιόδου ενάντια στον πόλεμο, τον ρατσισμό, τους φασίστες. Ο Σταύρος από τη Νέα Αριστερά αναρωτήθηκε αν η κατάσταση του κινήματος σήμερα είναι καλύτερη από πριν κάποια χρόνια, αλλά συμφώνησε ότι η λύση είναι «η ρήξη με τον καπιταλισμό, η πτώση του». Ο Τάσος Τσιούνης και ο Νίκος Κοκκίνης ανέδειξαν αγώνες που ξεσπάνε σε όλα τα μέτωπα, κόντρα στην προσπάθεια να μπουν όλα στον πάγο λόγω προεκλογικής περιόδου.
Ξεχώρισε η παρέμβαση του Γιάχια από την Παλαστινιακή Κοινότητα Θεσσαλονίκης. «Το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ δεν νικάει, τα πράγματα ζορίζουν γι’ αυτό», είπε. «Πριν κάποια χρόνια, δεν υπήρχαν τόσες αντιστάσεις ούτε στην Υεμένη ούτε στο Λίβανο. Η εικόνα για το Ισραήλ δεν ήταν η ίδια, τώρα όλο και πιο πολύ ο κόσμος καταλαβαίνει τι είναι αυτό το μόρφωμα που φτιάχτηκε στην Παλαιστίνη. Όταν η άρχουσα τάξη και οι ελίτ ελέγχουν τον κόσμο κάνουν αδικίες. Αναφέρθηκε η Πύλος, η συμμαχία της ΝΔ με το Ισραήλ. Τα πράγματα όμως είναι δύσκολα για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Η Γάζα και η Παλαιστίνη είναι μπροστά στους αγώνες σε όλο τον πλανήτη. Αυτό μας τιμά, ακόμα και αν πληρώνουμε το τίμημα και γι’ αυτό. Αυτή είναι η μοίρα του Παλαιστινιακού λαού, να μάχεται, να αγωνίζεται, να συνεχίζει και να φανερώνει το άσχημο πρόσωπο του καπιταλισμού. Συνεχίζουμε, δύναμη, ενότητα και 9 Αυγούστου όλοι εκεί».
Ο χαιρετισμός του έκλεισε με όλες/ους/α να φωνάζουν δυνατά «Λευτεριά στην Παλαιστίνη».
Ξάνθη
Πλούσια συζήτηση έγινε και στην Ξάνθη την Πέμπτη 23 Ιούλη. Ομιλητές ήταν ο Γιάννης Πατζανακίδης, δικηγόρος, ο Τζεμαλή Μηλιαζήμ, δάσκαλος και ο Παντελής Παναγιωτακόπουλος από το ΣΕΚ.
Στο χαρτί του ρατσισμού που παίζουν οι κυβερνήσεις για να ξεφύγουν από την κρίση τους διεθνώς και εδώ, στάθηκε ο Γιάννης Πατζανακίδης. «Όσα βλέπουμε εμείς οι δικηγόροι με το τι συνιστούν οι νέοι νόμοι για τη μετανάστευση είναι πράγματα που δεν είχαμε ξαναδεί, ακόμα κι αν η Ελλάδα είναι στην πρωτοπορία στην εισαγωγή των χειρότερων πρακτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο επίπεδο της συνοριακής πολιτικής και γενικά της μεταναστευτικής», είπε. Ανέφερε ως χαρακτηριστικά παραδείγματα τον νόμο Πλεύρη που ποινικοποιεί την είσοδο και την διαμονή χωρίς χαρτιά ως βαριά πλημμελήματα ή την υπουργική απόφαση που δίνει μπόνους 250 ευρώ στους δικηγόρους που, στο πλαίσιο της νομικής συνδρομής, θα πείσουν έναν μετανάστη ή πρόσφυγα να δηλώσει εκούσια αποχώρηση από τη χώρα.
«Αυτό που προσπαθεί να κάνει δεν είναι η διαφύλαξη της ασφάλειας. Είναι κατασκευάζοντας τους άλλους ως εχθρούς να κατασκευάσει τον εαυτό, δηλαδή το τι σημαίνει να είσαι Έλληνας σήμερα. Και έτσι μπορούν να εξηγηθούν, σε ένα βαθμό τουλάχιστον, και περιστατικά ρατσιστικής βίας που βλέπουμε και δίπλα μας», τόνισε, θυμίζοντας τις πρόσφατες επιθέσεις νεαρών στην Αλεξανδρούπολη, τα ρατσιστικά ψέματα ότι τις φωτιές τις βάζουν πρόσφυγες και μετανάστες, την ανοχή των κυβερνώντων και των κρατικών μηχανισμών σε διάφορες φασιστοομάδες.
Και έκλεισε με τη δικογραφία που έχει σχηματιστεί κατά των διαδηλώσεων ενάντια στο ισραηλικό κρουαζιερόπλοιο Crown Iris, όπου προκλητικά χρησιμοποιείται ακόμα και ο αντιρατσιστικός νόμος για να κατασταλούν οι κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. «Ακόμα και έτσι, πριν δύο μέρες, πάλι στη Σητεία βγήκε κόσμος ενάντια στο Crown Iris να διαδηλώσει την αντίθεσή του», κατέληξε.
23/7, Ξάνθη
Στην εργατική αντίσταση εστίασε ο Τζεμαλή Μηλιαζήμ, κυρίως στον χώρο της εκπαίδευσης από τον οποίο προέρχεται. «Η μάχη που δίνουμε ως εκπαιδευτική κοινότητα όλα αυτά τα χρόνια ενάντια στην ατομική αξιολόγηση και την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας -μια πολύ παλιά ιστορία, την οποία από την δεκαετία του 1980 διαχρονικά κράτος και κυβερνήσεις θέλουν να επιβάλουν με το έτσι θέλω- είναι τεράστια», είπε. «Ενώ η κυβέρνηση έχει επιβάλει πάνω από 2.500 πειθαρχικά σε ανθρώπους που απεργούν και απέχουν από τη διαδικασία της ατομικής αξιολόγησης πανελλαδικά, ενώ βρισκόμαστε σε μία βιομηχανία πειθαρχικών διώξεων και απίστευτης επιβολής τρόμου και αυταρχισμού, δεν έχει καταφέρει να τσακίσει το εκπαιδευτικό κίνημα, να τσακίσει τους εκπαιδευτικούς και να περάσει ουσιαστικά τις πολιτικές της».
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην τελευταία κινητοποίηση στην Κομοτηνή -που κατέληξε σε μεγαλειώδη νίκη καθώς τις επόμενες μέρες έγινε γνωστό ότι όλες οι αποφάσεις του πειθαρχικού συμβουλίου ήταν απαλλαχτικές για τους διωκώμενους εκπαιδευτικούς εκεί- και τόνισε ότι: «Θα συνεχίσουμε για να υπερασπιστούμε το δημόσιο σχολείο και τις μορφωτικές ανάγκες των παιδιών μας και αυτό το λέω γιατί από Σεπτέμβρη η Διδασκαλική Ομοσπονδία έχει πάρει απόφαση ότι θα ξεκινήσει η σχολική χρονιά απεργιακά. Πρέπει αυτή την απόφαση να τη διασφαλίσουμε και να την οργανώσουμε».
«Η αιτία όλων των τραγωδιών και καταστροφών που βλέπουμε σήμερα είναι συστημική», είπε ο Παντελής Παναγιωτακόπουλος, συνδέοντας και γενικεύοντας την εικόνα. «Και γι’ αυτό η πάλη μας πρέπει να είναι αντισυστημική, αντικαπιταλιστική. Το υποκείμενο της αλλαγής, κόντρα στην υποτίμηση, είναι η εργατική τάξη. Οι αγώνες της έχουν φέρει την κυβέρνηση της ΝΔ στη σημερινή κρίση της, όχι η αντιπολίτευση στη Βουλή. Χρειάζεται να συγκροτήσουμε μια Αριστερά που θα μπαίνει μπροστά στους αγώνες, θα βοηθάει να ξεδιπλωθούν και ταυτόχρονα θα ανοίγει την επαναστατική προοπτική. Όχι μένοντας στο περιθώριο και καταγγέλοντας όλους τους άλλους, αλλά με ενιαιομετωπική τακτική και δράση που θα παλεύει για νίκες στο σήμερα, όπως με τον Τζαβέντ Ασλάμ, και θα κερδίζει στην συνολική ανατροπή».
Ύπουλα
Τα βάρη που φορτώνονται καθημερινά στις πλάτες τους οι εργατικές οικογένειες και ειδικά οι γυναικείες μονογονεϊκές οικογένειες, ανέδειξε στην τοποθέτησή της η Μαρία, εργαζόμενη στο προσφυγικό. Με παραδείγματα όπως τις πολλές δυσκολίες στην εγγραφή στο μητρώο μονογονεϊκών οικογενειών, τις μεγάλες περικοπές στα επιδόματα ή τα αυξανόμενα εμπόδια στη συνταγογράφηση θεραπειών για τα παιδιά που έχουν ανάγκη ειδικής αγωγής, τόνισε «πόσο αδύνατο είναι να ανταποκριθεί ένας άνθρωπος σήμερα στις καθημερινές ανάγκες και πόσο ύπουλα περνάνε πια αυτές οι αλλαγές».
Τον προβληματισμό της για το μέγεθος της αντίστασης σε σχέση με την ολομέτωπη επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι, έκφρασε η Μαρία Λουκοπούλου, πρόεδρος της ΕΛΜΕ Ξάνθης. Η τοποθέτησή της έδωσε την αφορμή για υπενθύμιση των μεγάλων κινημάτων τα τελευταία χρόνια αλλά και για τα καθήκοντα της Αριστεράς.
«Το κίνημα που δημιουργήθηκε παγκόσμια για την υπεράσπιση της Παλαιστίνης δεν έχει ιστορικό προηγούμενο», είπε η Βάσω Αλεξοπούλου. «Από το Τόκιο μέχρι την Αυστραλία και με εμπλοκή ακόμα και προσωπικοτήτων του ποδοσφαίρου και του Χόλυγουντ, έχει πάρει μια τρομερή έκταση και με πολύ προχωρημένα αιτήματα. Τα προηγούμενα χρόνια κυριαρχούσε η λύση “των δύο κρατών”. Τώρα είναι πολύ πιο κοντά στο αίτημα να διαλυθεί το σιωνιστικό κράτος και να δημιουργηθεί ένα κράτος ενιαίο παλαιστινιακό από το ποτάμι ως τη θάλασσα. Όποτε παίρνονται πρωτοβουλίες, ο κόσμος ανταποκρίνεται. Αυτό το πρόγραμμα πρέπει να έχει η Αριστερά».
Αντίστοιχα, ο Θράσος Τζιάρας τόνισε πως «το όραμα του Τραμπ και του Νετανάχιου θα ήταν να ισοπεδώσουν την Παλαιστίνη, να τελειώνουν μια και καλή. Τί είναι αυτό που δεν τους επιτρέπει να το κάνουν; Ότι φοβούνται τον κόσμο. Ο κόσμος έχει αυτή την δυναμική. Το θέμα είναι ότι η κοινοβουλευτική αριστερά δεν την βλέπει. Δεν πρέπει να υποκύψουμε σε μια αντίληψη ηττοπάθειας. Το παράδειγμα του Τζαβέντ Ασλάμ είναι χαρακτηριστικό. Ήταν εξαιρετικός ο τρόπος από το ΣΕΚ και την ΚΕΕΡΦΑ το πώς οργάνωσαν την αντίσταση στον Πλεύρη. Μπορούμε να έχουμε αισιοδοξία. Το αν θα προχωρήσει το κίνημα σε κάτι που οραματιζόμαστε είναι στο χέρι μας».
Χανιά
Σε ενωτικό και συντροφικό κλίμα πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 23 Ιούλη η εκδήλωση στα Χανιά στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας, με ομιλητές και ομιλήτριες τη Μαργαρίτα Παπαμηνά, μέλος του Δ.Σ. του ΣΕΠΕ Χανίων, τον Χρήστο Μπέλμπα, πρόεδρο της ΕΛΜΕ Χανίων, την Ελέγκω Μανουσάκη, μέλος του BDS Greece, και τον Πέτρο Κωνσταντίνου από την ΚΕΕΡΦΑ.
Η Μαργαρίτα που άνοιξε την συζήτηση έδωσε μία συνοπτική εικόνα της βαρβαρότητας τους καπιταλισμού σε κρίση με τους χιλιάδες νεκρούς από τον σεισμό στην Βενεζουέλα, τις πυρκαγιές στο Ωραιόκαστρο και τον Ασπρόπυργο, την δολοφονία του Θοδωρή στο Άργος, την κλιμάκωση του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν και την γενοκτονία στη Γάζα. Αλλά και των αντιστάσεων από την εξέγερση ενάντια στους πράκτορες του ICE, την αντίσταση στο Λίβανο και την Παλαιστίνη, τις απεργίες των οικοδόμων, της ΑΔΕΔΥ, των εργαζομένων σε WOLT και Efood μέσα στο καλοκαίρι και τις διαδηλώσεις για το έγκλημα στην Πύλο.
Κατέληξε με τα νέα για την δικαίωση των δασκάλων για συμμετοχή στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση και κάλεσε σε κοινή δράση στις επόμενες μάχες 9/8 στο πλευρό της Παλαιστίνης, 4 και 5/9 στην ΔΕΘ, αλλά και για να υλοποιήσουμε τις αποφάσεις του συνεδρίου της ΔΟΕ με απεργία το Σεπτέμβρη!
Ο Χρήστος παρατήρησε ότι έχει τελειώσει το κομμάτι της ιμπεριαλιστικης ειρήνης της δεκαετίας του ‘90, «που δύο χώρες με MC DONALDS δεν θα ερχόταν σε σύγκρουση». Έβαλε ως καθήκον την σύνδεση της αντιπολεμικής δράσης με τον αντιφασιστικό αγώνα. Σημείωσε ότι χρειάζεται να δούμε ότι για πρώτη φορά μετά από 75 χρόνια ο ευρωατλαντισμός έχει σοβαρές αντιφάσεις. Παράλληλα, υποστήριξε, μεταξύ άλλων, ότι δεν αρκεί να φύγει ο Μητσοτάκης, αλλά πρέπει να ανατραπεί και η πολιτική που εφαρμόζει, εστιάζοντας στην ανάγκη για κοινή αντιπολεμική δράση, με κινηματικές και θεσμικές παρεμβάσεις.
Ανεδειξε αγώνες που ο χώρος της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς έβαλε την σφραγίδα του από τις καταλήψεις του 2006/7 και την απεργία των δασκάλων του 2006 μέχρι την μάχη ενάντια στην αξιολόγηση σήμερα. Τέλος πρότεινε την δημιουργία ενός πολιτικού κέντρου της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς με πλατιές διαδικασίες συνελεύσεων, ώστε να αντιμετωπιστούν τα ζητήματα του πολέμου, της ακρίβειας και του κόστους διαβίωσης, καθώς και της υπεράσπισης των κοινωνικών αγαθών.
23/7, Χανιά
Στη συνέχεια, η Ελέγκω έκανε λόγο για την πολυκρίση του συστήματος, αλλά και για την κατάρρευση της μεταπολεμικής συναίνεσης και της φιλελεύθερης διεθνούς τάξης, αναφερόμενη στις βίαιες πολιτικές απέναντι στους μετανάστες, καθώς και στις εξελίξεις στη Γάζα, τη Βενεζουέλα, την Κούβα και το Ιράν. Παράλληλα, επισήμανε ότι, πέρα από τον πόλεμο, υπάρχουν η κλιματική αλλαγή, η καταστροφή του περιβάλλοντος και τα ενεργειακά ζητήματα, τα οποία πρέπει να αναδειχθούν και να αναπτυχθούν περισσότερο από τη δική μας πλευρά.
Τόνισε ακόμη ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε τη στοχοποίηση των οργανώσεων και των διαδηλώσεων αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, οι οποίες επιχειρείται να παρουσιαστούν ως «τρομοκρατικές», ενώ έκανε αναδρομή στα παλαιότερα κινήματα αλληλεγγύης, όπως το «Ένα Καράβι για τη Γάζα», καθώς και στο διαρκές ζήτημα του ισραηλινού απαρτχάιντ. Κλείνοντας, απηύθυνε κάλεσμα συμμετοχής στην πανελλαδική κινητοποίηση υπέρ της Παλαιστίνης, που έχει προγραμματιστεί για τις 9 Αυγούστου.
Τέλος, ο Πέτρος αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην ήττα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στο Ιράν, υποστηρίζοντας ότι το μεγαλύτερο αντιπολεμικό κίνημα στις ΗΠΑ μετά την εποχή του Βιετνάμ, σε συνδυασμό με το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, ισοπέδωσαν την πολιτική του Τραμπ. Επισήμανε ακόμη ότι η αμερικανική εργατική τάξη οργανώνεται και αρχίζει να σπάει τους συσχετισμούς κυριαρχίας, φέρνοντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τις απεργιακές μάχες στη Μινεσότα ενάντια στη ρατσιστική πολιτική της ICE, οι οποίες οδήγησαν στην ήττα της.
Παράλληλα, στάθηκε στην αναγκαιότητα του ενιαίου μετώπου, αλλά και στην ανάγκη για μια Αριστερά που θα ανοίξει την προοπτική του εργατικού και κοινωνικού ελέγχου στην παραγωγή, με στόχο, όπως χαρακτηριστικά είπε, «να τα πάρουμε όλα πίσω».
Στην συνέχεια αναπτύχθηκε πλούσια συζήτηση γύρω από το πώς μπορεί να ανατραπεί η κυβέρνηση του πολέμου, των ιδιωτικοποιήσεων και της συγκάλυψης των εγκλημάτων, μέσα από την ενίσχυση των εργατικών αγώνων, της πάλης ενάντια στον ρατσισμό και τη φασιστική απειλή, της αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και της κοινής, ενωτικής δράσης της Αριστεράς. Παράλληλα, υπογραμμίστηκε η ανάγκη κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων, με επόμενο αγωνιστικό ραντεβού την Πανελλαδική Μέρα Δράσης για την Παλαιστίνη στις 9 Αυγούστου και στη συνέχεια στις 4 και 5 Σεπτεμβρίου στις κινητοποιήσεις της ΔΕΘ.
Ειρηναίος Μαράκης
Ρέθυμνο
Η εκδήλωση στο Ρέθυμνο έγινε την Παρασκευή 24 Ιούλη στο Σπίτι του Πολιτισμού. Στο πάνελ ήταν η Μαρία Ηλιάκη, από τη συλλογικότητα Ενεργοί Πολίτες Ρεθύμνου – Atsipistas, η Αλεξάνδρα Κρήτη, αρχαιολόγος και ο Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής της ΚΕΕΡΦΑ.
«Είμαι ακτιβίστρια για το περιβάλλον από το 2021 αυθόρμητα και από το 2025 συλλογικά και οργανωμένα μέσα από τους Atsipistas, την ομάδα που πήρε το όνομά της από το Ατσιπόπουλο Ρεθύμνου», είπε η Μαρία Ηλιάκη, ανοίγοντας την συζήτηση. «Οι Atsipistas έχουν παλέψει και θα συνεχίσουν να παλεύουν ενάντια στις διώξεις της θεσμικής εξουσίας του Ρεθύμνου. Είμαι επίσης μέλος του νέου πυρήνα Ρεθύμνου του ΣΕΚ, ενός δραστήριου πυρήνα, με ηλικία μόλις δύο μηνών».
«Ζούμε ένα καυτό καλοκαίρι σε έναν κόσμο πολέμων και καταστροφών», συνέχισε. «Και χρειάζεται να μιλήσουμε για αντίσταση και επανάσταση και για εκείνη την Αριστερά που μπορεί να τα δημιουργήσει. Στην Ελλάδα μέσα στον Ιούλιο είδαμε τραγικά γεγονότα. Την έκρηξη στον Ασπρόπυργο με νεκρό και τραυματίες εργάτες που θύμισε έντονα το έγκλημα στη Βιολάντα. Το νέο δολοφονικό ατύχημα στο εργοτάξιο του Ελληνικού. Την αστυνομική δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή στο Άργος.
Από την άλλη είχαμε μια σειρά απεργιακών συγκεντρώσεων και κινητοποιήσεων. Ο κόσμος εξακολουθεί να παλεύει και να αντιστέκεται. Σε παγκόσμιο επίπεδο βλέπουμε το ΝΑΤΟ να κλιμακώνει τους εξοπλισμούς και τις πολεμικές καταστροφές από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή. Το Ισραήλ επιμένει στη γενοκτονική εκστρατεία του και η κυβέρνηση της ΝΔ συνεργάζεται με τον Τραμπ και τον Νετανάχιου στα απάνθρωπα πολεμικά τους σχέδια.
Το αντιπολεμικό κίνημα και η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη έπαιξαν και παίζουν σπουδαίο ρόλο για την ήττα του Τραμπ στα Στενά του Ορμούζ αλλά και μέσα στις ΗΠΑ. Μπορούν τελικά οι αγώνες να νικούν; Αυτό είναι το ερώτημά μας. Όλοι/ες/α που έχουμε απεργήσει και διαδηλώσει επιμένοντας στο “Τέμπη – Πύλος – Παλαιστίνη, δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη”, διεκδικούμε μια Αριστερά που μπορεί να ενώνει τους αγώνες και να τους οδηγεί στη νίκη. Με προοπτική να βάλουμε τέρμα στο σύστημα που βάζει τα κέρδη πάνω από τις ζωές μας», κατέληξε.
Ακολούθησε η Αλεξάνδρα Κρήτη που κατήγγειλε το νέο κυβερνητικό νομοσχέδιο ιδιωτικοποίησης των αρχαιολογικών χώρων. «Πριν από ένα μήνα θα ακούσατε για το σκάνδαλο των πολεοδομιών, στο οποίο ο γενικός γραμματέας του ΥΠ.ΠΟ Διδασκάλου ήταν εμπλεκόμενος σε ένα τεράστιο δίκτυο από ανθρώπους που έπαιρναν λεφτά για να νομιμοποιούν τεράστιες ιδιωτικές πρωτοβουλίες κατασκευής και καταστροφής φυσικού περιβάλλοντος και αρχαιολογικών θέσεων», είπε. «Μερικά από αυτά: το Ελληνικό, η Παπούρα εδώ στο Ηράκλειο που χάρη στην ψήφο αυτού του κυρίου παραδόθηκε στους ιδιώτες, η Εύβοια όπου μπαίνουν ανεμογεννήτριες με τη δική του ψήφο ξανά από το ΚΑΣ».
Κύμα αντιδράσεων
«Αυτό συνεχίζεται αυτές τις μέρες με τη Μενδώνη που ανακοίνωσε το πολυνομοσχέδιο ιδιωτικοποίησης του ΟΔΑΠ (του Οργανισμού Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων) το οποίο δεν έχει κανέναν άλλο σκοπό πέρα από το να ξεπουλήσει τα έσοδα όλων των αρχαιολογικών χώρων και μουσείων στην Ελλάδα», τόνισε. «Απέναντι σε αυτό, έχουμε ήδη τεράστιο κύμα αντιδράσεων και συντονισμού των σωματείων του ΥΠ.ΠΟ καθώς και κοινής δράσης με άλλα κομμάτια εργαζόμενων.
Σαν επαναστατική Αριστερά θεωρώ πολύ σημαντικό να συντονίσουμε τους αγώνες και να τους κλιμακώσουμε. Δεν είναι δυνατόν στο προεκλογικό πανηγύρι που έχει ξεκινήσει, ο κόσμος που μάχεται να πάει πίσω. Πέρα από το περιβάλλον, τον πολιτισμό, την υγεία και την παιδεία, άλλο ένα κομμάτι που πληρώνει τη νύφη είναι οι μετανάστες. Δεν υπάρχει καλύτερη ώρα, ιδιαίτερα και με αφορμή τους πολέμους που διεξάγει η Δύση και το ΝΑΤΟ, να πούμε ότι τα σύνορα πρέπει να είναι ανοιχτά, οι μετανάστες να είναι καλουδεχούμενοι».
24/7, Ρέθυμνο
Σε αυτές τις εικόνες των αντιστάσεων από τα κάτω πάτησε ο Πέτρος Κωνσταντίνου για να μιλήσει για την κρίση της κυβέρνησης και ολόκληρου του συστήματος, για τη δυνατότητα της κλιμάκωσης της απεργιακής σύγκρουσης, για το τι πρέπει να κάνει η Αριστερά. «Οι εκρήξεις σε όλο τον κόσμο συμβαίνουν γιατί το σύστημα δεν μπορεί να δώσει καμιά λύση», είπε. «Αυτό που ανοίγει είναι αν τα κινήματα, τα οποία πετυχαίνουν επιμέρους νίκες, θα προχωρήσουν και στη μεγάλη κοινωνική αλλαγή. Χρειαζόμαστε μια Αριστερά που βάζει τον πήχη εκεί. Μια Αριστερά επαναστατική που είναι ενωτική, αλλά και που προτάσσει τον εργατικό έλεγχο σαν εναλλακτική».
Στην κουβέντα που ακολούθησε ξεχώρισε η τοποθέτηση του Μανώλη Ηλιάκη, αγρότη και γνωστού ακτιβιστή από την εποχή της αντικαπιταλιστικής διαδήλωσης στη Γένοβα. «Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι δεν υπάρχει Αριστερά που να μπορεί να αντιμετωπίσει τη θύελλα που έχει ξεσπάσει», είπε. «Ποιός μπορεί να πει ότι υπάρχει σήμερα έστω ένα κοινοβούλιο στον πλανήτη που να λειτουργεί έξω από τους νόμους των πολυεθνικών, που να υπάρχει μίνιμουμ δημοκρατία. Δεν υπάρχει πουθενά. Και δεν είναι δυνατόν όλο σου το σκεπτικό να είναι να παλεύεις μέσα από αυτό που σου έχει ορίσει το σύστημα.
Η Αριστερά πρέπει να σταματήσει να περιμένει να γλύψει ένα κοκκαλάκι που της πετά το σύστημα και να μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία του κοινοβουλευτισμού. Αυτή η διαδικασία την εγκλωβίζει, την χειραγωγεί, την κάνει ανίκανη να συγκρουστεί με το σύστημα. Σήμερα με βάση αυτά που βλέπουμε στη Γάζα, το Ιράν, την Αφρική, την Ασία, θα έπρεπε το κίνημα να βγάζει σπίθες, να ξηλώνει δρόμους, να καίει πρεσβείες. Χιλιάδες παιδάκια τα έχουν σκοτώσει και παίρνουν Νόμπελ. Και πού είναι η Αριστερά; Πρέπει να βγει έξω από τη λογική του κοινοβουλευτισμού, να συγκρουστεί, να αποκτήσει εμπιστοσύνη ο κόσμος».
Αντίστοιχα δυναμική ήταν η τοποθέτηση του Γιάννη Σουρμελάκη, μουσικού, που έφερε τις εικόνες των μεγάλων συγκρούσεων στις ΗΠΑ ενάντια στον Τραμπ. «Αν δείτε πόσο φοβούνται ο Τραμπ και τα ΜΜΕ στην Αμερική το Σοσιαλιστικό Κόμμα, τους κομμουνιστές, τον κόσμο που παλεύει, εξαπολύοντας συνεχώς επιθέσεις εναντίον τους, θα καταλάβετε ότι η φωτιά εκεί μεγαλώνει. Η αμερικανική αυτοκρατορία χάνει».