«Για να παραμείνει ενωμένο το έθνος και για να μην παγιδευθούν οι φοιτητές σε δικαστικές δυσκολίες, για να επικεντρωθούν στις σπουδές και στις καριέρες τους, αποφάσισα να υποβάλω την παραίτησή μου στον πρωθυπουργό», ανακοίνωσε μέσω του Χ ο Νταρμάντρα Πραντάν, Υπουργός Παιδείας της Ινδίας.
Για περίπου πέντε εβδομάδες δεκάδες χιλιάδες φοιτητές και νεολαίοι πλημμύρισαν τους δρόμους στο Δελχί απαιτώντας μεταρρυθμίσεις στο διεφθαρμένο εκπαιδευτικό σύστημα και την παραίτηση του Νταρμέντρα Πραντάν.
«Το καταφέραμε!», έγραψε στο Instagram ο ιδρυτής του Cockroach Janta Party (CJP), ο Αμπιτζίτ Ντίπκε.
Λίγες ώρες αργότερα, η κυβέρνηση αποδέχθηκε και τα υπόλοιπα αιτήματα του κινήματος, μεταξύ των οποίων ένα ολοκληρωμένο σχέδιο μεταρρύθμισης των εξετάσεων και η εγκατάλειψη των διώξεων σε βάρος διαδηλωτών.
Μετά την νίκη της παραίτησης του Υπουργού Παιδείας το κίνημα ζητάει ακόμα την αποζημίωση των οικογενειών των νέων που αυτοκτόνησαν μετά την νοθεία των εθνικών εισαγωγικών εξετάσεων και την δίωξη των αστυνομικών που επετέθησαν κατά των διαδηλωτών.
Η αστυνομία απέκλεισε σταθμούς του μετρό και επιτέθηκε βίαια στους διαδηλωτές που περιφρούρησαν τις διαδηλώσεις τους και απάντησαν με πετροπόλεμο. Περισσότεροι από 100 αστυνομικούς τραυματίστηκαν ενώ 20 αστυνομικά οχήματα καταστράφηκαν. Διαδηλώσεις αλληλεγγύης ξέσπασαν στις σημαντικότερες πόλεις της Ινδίας τη Μουμπάι, την Ναγκμπούρ, την Λατούρ και την Τάνε.
Το κίνημα της "κατσαρίδας" αποτελείται από φοιτητές και από άνεργους νέους απόφοιτους πανεπιστημίων που βιώνουν τον αποκλεισμό από την αγορά εργασίας λόγω της ραγδαίας αύξησης της ανεργίας
Η οργή των φοιτητών γεννήθηκε μετά τα μαζικά περιστατικό νοθείας στις εθνικές εξετάσεις για την εισδοχή στις Ιατρικές Σχολές στις οποίες συμμετείχαν περισσότερα από δύο εκατομμύρια υποψήφιοι. Σύμφωνα με τα ινδικά μέσα ενημέρωσης, η ακύρωσή τους προκάλεσε την αυτοκτονία τουλάχιστο είκοσι νέων. Το φιάσκο στις εξετάσεις προκλήθηκε από τον μεγάλο αριθμό των φοιτητών που ανταγωνίζονται για τις ελάχιστες θέσεις στο πανεπιστήμιο. Περισσότεροι από 2,2 εκατομμύρια υποψήφιοι φοιτητές διεκδίκησαν τον Μάιο 136.939 συνολικές θέσεις (MBBS) στις ιατρικές σχολές της χώρας. Από αυτές οι 63.296 θέσεις σε δημόσια ιδρύματα, τα οποία προτιμώνται λόγω χαμηλότερων διδάκτρων ενώ περίπου 73.643 θέσεις αντιστοιχούν σε ιδιωτικές σχολές. Οι εύπορες οικογένειες μπορούν να εξασφαλίσουν καλύτερη προετοιμασία και να πληρώσουν ιδιαίτερα μαθήματα για τα υποψήφια παιδιά τους καθώς και να πληρώσουν τα δίδακτρα στις ιδιωτικές σχολές. Οι εργατικές οικογένειες φορτώνονται με δάνεια για να ανταπεξέλθουν στο κόστος και τα παιδιά κουβαλάνε το συναισθηματικό βάρος και το στρες για χρόνια.
Το κίνημα πήρε το όνομά του από το σχόλιο του προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου που παρομοίωσε τους άνεργους νέους με «κατσαρίδες».
Το κίνημα κορυφώθηκε τις ημέρες που στη χώρα μας οι εκπρόσωποι του κόμματος ΕΛ.ΑΣ. του Αλέξη Τσίπρα δήλωναν προγραμματικά ότι το κόμμα δεν τάσσεται υπέρ της κατάργησης των ιδιωτικών “πανεπιστημίων” σεβόμενο την “ασφάλεια δικαίου” και τις οικογένειες των παιδιών που έχουν εγγραφεί στα ιδιωτικά ιδρύματα. Περιέγραψαν δηλαδή ένα σύστημα όπου θα “συνυπάρχουν” το δημόσιο και το ιδιωτικό πανεπιστήμιο με το άρθρο 16 να παραμένει “αυτούσιο”. Αυτό όμως θυμίζει πολύ το σύστημα που οδήγησε στις αυτοκτονίες για μία θέση στην εκπαίδευση στην Ινδία (και τα δύο κορίτσια στην Ηλιούπολη πρόσφατα) και στην εξέγερση του κινήματος της κατσαρίδας.
Οι «κατσαρίδες» με την δική τους εξέγερση ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης ανέδειξαν την δύναμη που μπορεί να ανατρέψει την κυβέρνηση του Μόντι ο οποίος βρέθηκε αντιμέτωπος με την μεγαλύτερη κρίση του στα 12 χρόνια που βρίσκεται στην κυβέρνηση. Ακόμα περισσότερο προκάλεσαν σοκ στην άρχουσα τάξη της Ινδίας αλλά και διεθνώς μεταφέροντας τις εικόνες της εξέγερσης από την Σρι Λάνκα, το Νεπάλ και το Μπαγκλαντές τα προηγούμενα χρόνια στον γίγαντα της Ασίας που λέγεται Ινδία την πολυπληθέστερη πλέον χώρα του πλανήτη με πληθυσμό 1,47 δις ανθρώπων όπου τα 370 εκατομμύρια είναι νέοι 15 έως 29 ετών.
Θα χρειαστεί και μία Αριστερά που θα μπορέσει να χτίσει πάνω στην εμπειρία της εξέγερσης ενάντια στα σχέδια του Μόντι και της ακροδεξιάς που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την οργή και να που θα δώσει την προοπτική της επαναστατική αλλαγής της κοινωνίας.