Έκπληξη προκάλεσαν τα βραβεία της 68ης Μπερλινάλε, που ανακοινώθηκαν στις 24 Φλεβάρη. Η Χρυσή Άρκτος δόθηκε στη ρουμανική ταινία «Touch me not» (Μη μ’αγγίζεις) της Αντίν Πιντιλίε, η Αργυρή Άρκτος στην πολωνική «Twarz» της Μαλγκοράτα Σιμόσκα, ενώ βραβεύτηκε άλλη μια «γυναικεία» ταινία, «Οι κληρονόμοι» από την Παραγουάη. Πολλοί μίλησαν για «υπερβολές» και για ανώφελες θετικές διακρίσεις υπέρ των γυναικών, ενώ δεν έλειψαν οι επικρίσεις για την μη βράβευση των διαγωνιζόμενων Γερμανικών ταινιών και για την απουσία μεγάλων διεθνών αστέρων από το φεστιβάλ.
Κι όμως, κατά τη γνώμη μας η 68η Μπερλινάλε είχε πολλές σημαντικές και ποιοτικές ταινίες που χαρακτηρίζουν την εποχή που διανύουμε. Το «Touch me not» πιθανά σόκαρε γιατί είναι μια πειραματική ταινία μιας νέας κινηματογραφίστριας, που εξερευνά το δύσκολο – δυσάρεστο θέμα της σεξουαλικής φοβίας αλλά και της γενικότερης αποξένωσης, δίνοντας χώρο σε ανθρώπους έξω από τα κυριάρχα πρότυπα: Ένας τετραπληγικός, μια τρανς, άνθρωποι με ψυχικές και σωματικές αναπηρίες. Αυτά δεν είναι υπερβολές, αλλά καθημερινά συμπτώματα της ζωής στον σύγχρονο καπιταλισμό και η αποτύπωσή τους αποτελεί ευχάριστο τόλμημα και όχι «σκάνδαλο». Η πολωνική ταινία είναι ένα «κατηγορώ» για τα ήθη στην επαρχιακή Πολωνία και το ρόλο της εκκλησίας. Οι «Κληρονόμοι» είναι μια εξαιρετική, βαθειά ματιά στην πιο φτωχή και απομονωμένη κοινωνία της Λατινικής Αμερικής.
Ασφαλώς, θα μπορούσαν να έχουν βραβευτεί και άλλες αξιόλογες ταινίες, το «Eldorado» που μιλάει για την προσφυγική κρίση, το «Στους διαδρόμους», μια γερμανική ταινία για την καθημερινότητα των εργατών και εργατριών σε ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ, ωστόσο η μεγάλη εικόνα είναι η ματιά στην κοινωνία, και σ’αυτό πιστεύουμε ότι η διοργάνωση ανταποκρίθηκε.
Τέλος, θα πρέπει να σημειώσουμε την παρουσία πολλών σημαντικών ντοκιμαντέρ, όπως το βραβευμένο από το κοινό «O processo», σχετικά με την δίκη της Ντίλμα Ρουσέφ και την αποπομπή της από την προεδρία της Βραζιλίας, το «Βαλς του Βαλντχάιμ», για τα έργα και ημέρες του κρυπτο-ναζιστή πρώην προέδρου της Αυστρίας, το «Θέατρο του πολέμου» 40 χρόνια μετά τον πόλεμο των Φόκλαντ και πολλά άλλα.