Πάνω από 1.000 άτομα κατέκλυσαν το Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ στις 16, 17 και 18 Μάρτη για να γιορτάσουν μαζί με τις Αδέσποτες Σκύλες τα ...σχεδόν 10 χρόνια από το πρώτο τους βαλς στους βρώμικους δρόμους αυτής της πόλης. Οι ουρές του κόσμου, η κατάμεστη μέχρι καρφίτσας πλατεία του θεάτρου και το θερμό χειροκρότημα που ξέσπαγε αμέσως μόλις οι Αδέσποτες Σκύλες εμφανίζονταν γαβγίζοντας στη σκηνή έδειχνε από την αρχή πως και οι τρεις παραστάσεις θα ήταν συναισθηματικά φορτισμένες.
“Φέτος στη βασιλόπιτα που κόψαμε, το φλουρί έπεσε στην επανάσταση. Λέτε να αλλάξει τίποτα;”, αναρωτιόταν η Ντίνα Καφτεράνη, σκηνοθέτρια και δραματουργός της παράστασης, λίγο πριν ξεκινήσει το “δες αν μπορείς”, το κλασσικό βαλσάκι της Μόλλυ Νίτσα από το 1941 που σατιρίζει τις ελλείψεις σε καφέ, ζάχαρη και ψωμί την εποχή της Κατοχής, με το οποίο ο Σκύλες ανοίγουν τις παραστάσεις τους όλα αυτά τα χρόνια. “Μια συγκλονιστική δεκαετία”, όπως αναφέρουν και οι ίδιες για τα χρόνια που πέρασαν. Και δεν ξέχασαν να υπενθυμίσουν ούτε σε αυτές τις παραστάσεις πως ξεκίνησαν λίγες μόλις βδομάδες πριν τον Δεκέμβρη του 2008. “Και μετά ήρθε η εξέγερση. Και όλα άλλαξαν!”.
Και οι Σκύλες άλλαξαν. Περπάτησαν στους δρόμους, στις πλατείες, μέσα στο κίνημα, χτυπώντας ειρωνικά τα τακουνάκια τους απέναντι σε κάθε κομφορμισμό. Ωρίμασαν θεατρικά και μεγάλωσαν, σε δύναμη και σε αριθμό. Έντεκα Σκύλες πάνω στη σκηνή και μαζί τους για πρώτη φορά τρεις μουσικοί (οι τρεις από τους τέσσερις της μπάντας των LosTre) περιηγήθηκαν με την αγαπημένη τους αθυρόστομη, καμπαρέ διάθεση και μια σκληρή γκροτέσκα καυστικότητα σε ένα ποτ πουρί από τα βαλς των βρώμικων δρόμων όλης αυτής της δεκαετίας.
Κίνημα
Και μέσα από τα σκετσάκια τους τα θυμηθήκαμε όλα. Την εξέγερση και τις προσδοκίες που δημιούργησε. Το κίνημα ενάντια στα μνημόνια, στο νεοφιλελευθερισμό, στον καπιταλισμό. Τις μάχες ενάντια στο ρατσισμό, τον εθνικισμό, τον φασισμό, τον πόλεμο. “Το οικοδόμημα δείχνει αιώνιο (...) το σύστημα και οι μηχανισμοί του” προσπαθούν να μας πείσουν πως “τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι στα ράφια του σούπερ μάρκετ”, στα μονοπάτια “του ταμπόν, του πον-πον, του καλσόν, του κραγιόν, του ντεπόν”, και πως “ένα επιτόκιο σου αλλάζει τη ζωή”, όμως οι σκύλες δεν ολιγωρούν.
Καυτηριάζουν τη συστημική αλλοτρίωση, θυμίζουν τις θυσίες στο βωμό των ανταγωνισμών και του πολέμου. Συνεχίζουν να περπατούν φωτογραφίζοντας την ίδια την ιστορία. Φωτογραφία: Σύνταγμα, Δεκέμβρης του 44, κορίτσια στο δρόμο με τα γόνατα κρατούν εκείνο το πανό που λέει: όταν ο λαός βρίσκεται ... Φωτογραφία: το τρίκυκλο που σκότωσε τον Λαμπράκη. Φωτογραφία: ένα δάσκαλος νεκρός, ο Τεμπονέρας. Φωτογραφία: Από το εφετείο 2017 αστυνομικοί συγκρατούν τη Μάγδα Φύσσα για να μην ορμήξει στους χρυσαυγίτες που της φωνάζουν “πού είναι ο Παύλος σου τώρα”.
“Οπωσδήποτε θα έχετε παρατηρήσει ότι όποιος τολμάει να αμφισβητήσει τα μνημόνια, την παραμονή μας στην ΕΕ και να κριτικάρει το οικονομικό σύστημα, αντιμετωπίζεται πάντα με ειρωνεία από τους συνομιλητές του που τον ρωτούν με ύφος υπεροχής: Και ποια είναι η δική σας πρόταση για τη λύση του προβλήματος; Εσείς τι προτείνετε;”, ήταν μια από τις ειρωνικές παρατηρήσεις που έκαναν οι Σκύλες. “Λοιπόν έχουμε πρόταση. Βεβαίως και έχουμε πρόταση. Έχουμε να προτείνουμε τη μόνη πραγματική λύση. Σε όλους αυτούς, προτείνουμε λοιπόν “να τους γαμήσουμε την Π@να#&α”.
Είναι αλήθεια πως οι Αδέσποτες Σκύλες δέκα χρόνια μετά το πρώτο Βαλς είναι πιο πολιτικές, πιο μαχητικές και πιο σίγουρες για τη θεατρική δύναμή τους. Χορός, τραγούδι, φωνές, ουρλιαχτά, λέξεις γεμάτες μηνύματα. Οι Αδέσποτες Σκύλες στα γενέθλιά τους τα έδωσαν όλα. Και ναι οι Αδέσποτες Σκύλες και σε αυτό το επετειακό τριήμερο απέδειξαν πως συνεχίζουν να τολμούν να ονειρεύονται, να αντιστέκονται και να προτείνουν.