Ο Γουές Άντερσον έγινε γνωστός και αγαπητός για το ξεχωριστό ύφος των ταινιών του, την διασταύρωση της πραγματικότητας με έναν άλλο κόσμο, με το παράλογο και την φαντασία αλλά και για την εμμονή του να βάζει στο κέντρο των ιστοριών του ανθρώπους με ιδιόρρυθμη –σε σχέση με τα κυρίαρχα πρότυπα- συμπεριφορά. Παράξενες οικογένειες (Οικογένια Τέννενμπαουμ), ανθρώπους δυσλειτουργικούς, «αντικοινωνικούς» (Υδάτινος κόσμος, Ξενοδοχείο Μεγάλη Βουδαπέστη, Ο έρωτας του Φεγγαριού κ.α.). Με τον δικό του τρόπο υπαινισσόταν την αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου, τη μοναξιά και την έλλειψη επικοινωνίας. Η τελευταία του ταινία «Το νησί των σκύλων», ένα καρτούν που ενθουσίασε τους πάντες στην τελευταία Μπερλινάλε, εκτός από οπτικο-ακουστικό ποιήμα αποτελεί την πιο ουσιαστική και ολοκληρωμένη του δημιουργία.

Η ιστορία μας μεταφέρει στην φανταστική πόλη της Ιαπωνίας Μεγκασάκι, όπου ο τυραννικός γατόφρων δήμαρχος Κομπαγιάσι κατηγορεί τα σκυλιά της πόλης ότι μεταφέρουν μια μολυσματική αρρώστεια και τα εξορίζει σε ένα νησι- σκουπιδότοπο με τελική λύση να τα εξοντώσει με δηλητηριώδες αέριο! Η ομοιότητα με ιστορικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι φανερή και είναι η πρώτη φορά που ο Άντερσον δεν υπονοεί αλλά πολιτικολογεί. Απέναντι στη φασίζουσα στάση του δημάρχου θα σταθεί ο ορφανός δωδεκάχρονος ανηψιός του, ο οποίος πετάει παράνομα στο Νησί των σκύλων για να σώσει αρχικά το δικό του σκυλί, στην πορεία όλα τα αγαπημένα τετράποδα που θα σταθούν στο πλευρό του. Ο αδέσποτος Chief, o Rex, ο King, o Boss αντιπροσωπεύουν χαρακτήρες με προεκτάσεις στο ανθρώπινο βασίλειο. Στη συνέχεια η εξέγερση απλώνεται σε όλη την πόλη και οι φοιτητές ξεσηκώνονται βάζοντας επικεφαλής μια φοιτήτρια που προέρχεται από ανταλλαγή ξενων σπουδαστών.

Η ταινία συνδυάζει πολλά διαφορετικά στοιχεία: Το παραμύθι με την πολιτική αλληγορία, την πλούσια εικαστική παράδοση της Ιαπωνίας που εδώ μνημονεύει το σινεμά του ανθρωπιστή Ακίρα Κουροσάβα αλλά και τα άνιμε του Μιγιαζάκι, τον εικαστικό μινιμαλισμό στην αισθητική και τη μουσική υπόκρουση του Αλεξάντρ Ντεσπλά. Έτσι φτιάχνει ένα επίκαιρο σχόλιο για το σήμερα, όπου η διαφορετικότητα βρίσκεται στο στόχαστρο της πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας, σε έναν κόσμο που απειλείται από τον φασιστικό κίνδυνο και την οικολογική καταστροφή...

Ο Άντερσον δήλωσε ανοιχτά ότι το σενάριό του ξεκίνησε με στόχο να συνδυάσει τη ζωοφιλία με τον φόρο τιμής στην Ιαπωνική κουλτούρα, αλλά στην πορεία έλαβε υπόψη την πολιτική επικαιρότητα. Μια ζωντανή απόδειξη ότι η τέχνη μπορεί να συναντηθεί με την πραγματικότητα με σπουδαία αποτελέσματα.