Στους παράλληλους κόσμους που φτιάχνουν ο Άρης, η Ζήλη και ο Φάνης μέσα από το τραγούδι και το παιχνίδι τους στην παιδική παράσταση “Πιο Δυνατός και από τον Σούπερμαν”, όλοι οι κάτοικοι στον πλανήτη Κύλα Κύλα κυλάνε με τα αμαξίδιά τους και “ροκάρουνε, ρολάρουνε και τρολάρουνε” τους Περπατένιους που θέλουν να φτιάχνουν παντού σκάλες. 

Φυσικά εκτός από τον φανταστικό κόσμο των παιδιών, υπάρχει και ο πραγματικός κόσμος των μεγάλων, του χρήματος, των διακρίσεων, των απαγορεύσεων και της κυρίαρχης ρητορικής.

Η καθημερινότητα του Άρη, ενός προέφηβου που μετακομίζει με την εργαζόμενη μαμά του και την αδερφή του Ζήλη σε μια υποβαθμισμένη γειτονιά, θα μπορούσε να είναι τόσο δύσκολη όσο και ενός οποιουδήποτε άλλου παιδιού της ηλικίας του, που προσπαθεί να βρει παρέα να μιλήσει, να παίξει μπάλα, να πάει σινεμά.

Όμως ο Άρης έχει να αντιμετωπίσει πολλές περισσότερες δυσκολίες γιατί είναι ανάπηρος. Έχει γεννηθεί με δισχιδή ράχη και δεν μπορεί να περπατήσει παρά μόνο με πατερίτσες ή με αμαξίδιο. Δεν μπορεί να νιώσει τίποτα από τη μέση και κάτω, και αυτό μπορεί να το επιβεβαιώσει και ο καινούριος του φίλος ο Φάνης, που τον δάγκωσε στο μπούτι για να δει αν είναι αλήθεια, και που στην αρχή τον πέρασε για καθυστερημένο και σπαστικό.

“Έχω δισχιδή ράχη, σημαίνει πως ο εγκέφαλός μου δίνει εντολή να περπατήσω, αλλά τα πόδια μου δεν ακούν τίποτα. Σπαστικός θα ήμουν αν ο εγκέφαλος μου έδινε εντολή στα πόδια μου να περπατήσουν, αλλά την εντολή την εκτελούσαν τα χέρια μου”, εξηγεί ο Άρης με αυτή την αστείρευτη διάθεση ειρωνικου χιούμορ που είναι διάχυτη σε όλη την παράσταση.

Όταν το “Πιο δυνατός και από το Σούπερμαν” του Άγγλου Roy Kift ανέβηκε για πρώτη φορά το 1980 στο Θέατρο Grips του Βερολίνου η θεατρική κριτική το αποθέωσε ως ορόσημο, θυμίζει στην εισαγωγή του προγράμματος της παράστασης ο Γιώργος Τσιάκαλος ομότιμος καθηγητής στο ΑΠΘ. Και η πρώτη αυτή μεταφορά του έργου στα ελληνικά από την Συντεχνία του Γέλιου, σε συνεργασία με την Κίνηση Ανάπηρων Καλλιτεχνών, αποδεικνύτει πως πρόκειται για μια πραγματικά αντισυμβατική παιδική παράσταση που δεν χαρίζεται, δεν λειαίνει τις δυσκολίες επειδή μιλάει σε παιδιά. Αντιθέτως ρίχνει το θεατή, νεώτερο ή μεγαλύτερο, κατ'ευθείαν στα βαθιά. Πώς φοριέται ένας νάρθηκας ποδιού, πώς κινείται κανείς με τις πατερίτσες, πώς πηγαίνει τουαλέτα ένας ανάπηρος, πώς χρησιμοποιεί τον καθετήρα. Και γιατί ο Άρης να μην μπορεί να πάει στο ίδιο σχολείο με τους υπόλοιπους, γιατί το σινεμά της γειτονιάς δεν είναι προσβάσιμο για όλους; 

Τα καθημερινά ζητήματα που αντιμετωπίζει ένας ανάπηρος σε αμαξίδιο παρουσιάζονται μέσα από μια ειρωνική κωμωδία, γεμάτη φάρσες, φοβερή μουσική από τον Φοίβο Δεληβοριά και τους Χατζηφραγκέτα και εφάνταστες ατάκες.

Πρόκειται για μια παράσταση που δεν καταγράφει απλά αλλά διεκδικεί. Ζητάει από την πολιτεία πρόσβαση παντού χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ζητάει από την κοινωνία αποδοχή χωρίς διακρίσεις. Και ζητάει και από όλους μας, τον καθένα ξεχωριστά, να μπούμε για λίγο στη θέση ενός ανάπηρου, όπως κάνει ο Φάνης που παίζει με τα εργαλεία αξιοπρέπειας του Άρη και μέσα από αυτά ανακαλύπτει την ζωή του ανάπηρου φίλου του. Γιατί τελικά κανείς μόνος του δεν μπορεί να είναι Σούπερμαν. 

Είναι μια ιστορία για παιδιά, αλλά είναι μια παράσταση/σχολείο πάνω στα θέματα αναπηρίας που δεν πρέπει να χάσει κανένα παιδί ή ενήλικας.

INFO

Η παράσταση παίζεται κάθε Κυριακή στις 3μμ και καθημερινές για σχολεία στο Σύγχρονο Θέατρο (Ευμολπιδών 34, Γκάζι). Οι παραστάσεις είναι καθολικά προσβάσιμες και πραγματοποιούνται με ταυτόχρονη διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα, Ακουστική περιγραφή και υπέρτιτλους για Κωφές/ους.