Κάθε φορά που κάποιος αφήνει αυτόν τον κόσμο για το ταξίδι στο επέκεινα, η αστική αφήγηση μιλάει σαν ο κόσμος να βρίσκεται σε ακινησία ή σαν να μην υπάρχει αύριο, με τυποποιημένες εκφράσεις. Έτσι λοιπόν αποφεύγοντας την post mortem υμνολογία αναφερόμαστε στο θεατρικό συγγραφέα – σκηνοθέτη, στον ποιητή και λογοτέχνη Γιώργο Σκούρτη, γιατί πρόκειται για έναν επαναστάτη στο χώρο της τέχνης. Ο Σκούρτης αναδεικνύει τους ανθρώπους της εργασίας, και του αγώνα απέναντι στην εκμετάλλευση, την τυραννία, την αδικία, γιατί ο λόγος του είναι εικονοκλαστικός και αντισυμβατικός, κριτικός και καυστικός απέναντι στην εξουσία και φέρνει στην επιφάνεια την κοινωνικοπολιτική σύγκρουση των αντιθέτων δυνάμεων.
Η τέχνη ανήκει σε αυτό που θα έλεγε ο Λουί Αλτουσέρ στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους. Επομένως έχει ιδιαίτερη σημασία οι ιδέες που διακινούνται μέσω της τέχνης, αναπαράγουν το ιδεολογικό αφήγημα της αστικής κυριαρχίας ή αν υπηρετούν την υπόθεση της χειραφέτησης των εργατών και όλων των καταπιεσμένων ανθρώπων.
Το 1970 όπου ο Γιώργος Σκούρτης εμφανίζεται στα θεατρικά δρώμενα με το ρηξικέλευθο έργο «Οι Νταντάδες» ακόμα μάζευαν πέτρες από τα οδοφράγματα του Καρτιέν Λατέν και ακόμα έβγαινε ατμός από τις βιομηχανίες του ιταλικού βορρά. Στις ΗΠΑ οι δρόμοι γύρω από τα πανεπιστήμια γέμιζαν με οδοφράγματα από ένα εκρηκτικό αντιπολεμικό κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ και βεβαίως βρισκόμαστε στο μέσον της επτάχρονης δικτατορίας. Είναι επίσης η χρονιά που είχε πλέον γεννηθεί η νέα επαναστατική αριστερά που θα βάλει το ζήτημα της ανατροπής του καπιταλισμού με όρους επαναστατικής ρήξης. Ο βιομηχανικός κόσμος όμως συγκλονίζεται σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 με τους δυναμικούς απεργιακούς αγώνες της εργατικής τάξης. Παντού ξεσπούν απεργίες, μερικές είναι άγριες, μια τέτοια άγρια απεργία θα ξεσπάσει σε ένα εργοστάσιο ελαστικών στο Βέλγιο. Οι μετανάστες έπαιξαν πρωτοποριακό ρόλο, αλλά η παρέμβαση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και η βία της αστυνομίας θα καταστείλουν την απεργία για να ακολουθήσει ένα πογκρόμ απολύσεων 50 εργατών. Αυτή η άγρια απεργία αποτελεί το υλικό πάνω στο οποίο γράφεται το θεατρικό έργο «Η απεργία». Με το έργο τομή « Οι νταντάδες» θα καταγγείλει έμμεσα αλλά σαφώς την δικτατορία των συνταγματαρχών και με όλα του τα έργα θα αναδείξει την ταξική φύση του οικονομικού συστήματος και την υπαρξιακή αναμέτρηση του ανθρώπου με όλους τους καταπιεστικούς μηχανισμούς.
Ποίηση
Ο Γιώργος Σκούρτης μας άφησε και στο τραγούδι τα ίχνη του με τη μελοποίηση ποιημάτων του από τους Μαρκόπουλο, Ξαρχάκο, Πλέσσα, Μούτση, Νικολόπουλο κά. Ο δίσκος «Μετανάστες» του Γιάννη Μαρκόπουλου με τις φωνές της Βίκης Μοσχολιού και Λάκη Χαλκιά μιλούν στη ψυχή της εργατικής τάξης που ζει και εργάζεται στις φάμπρικές της Γερμανίας. Ο σπαρακτικός στίχος των τραγουδιών γίνονται ο ύμνος των εργατών μεταναστών. Κάποτε το ρόλο της απειλής και εισβολής έπαιζαν οι Εβραίοι, τώρα στη θέση τους βρίσκονται οι μετανάστες. Και η ειρωνεία της ιστορίας: οι μετανάστες αποτελούν την πλειοψηφία των πληθυσμών του σύγχρονου κόσμου, με την έννοια ότι η ανάπτυξη των πόλεων στηρίχτηκε στην εσωτερική μετανάστευση και ότι τα τελευταία 100 χρόνια πραγματοποιήθηκε μια τεραστίων διαστάσεων μετακίνηση πληθυσμών όπου γης!
Κλείνοντας τη σύντομη αναφορά στον Γιώργο Σκούρτη να θυμίσουμε την προσφορά του στο θέατρο, στη λογοτεχνία, στην ποίηση, στο τραγούδι με τα θεατρικά έργα: «Οι νταντάδες», «Οι ηθοποιοί», «Οι εκτελεστές», «Κομμάτια και θρύψαλα», «Απεργία», «Ο Καραγκιόζης παρά λίγο Βεζίρης» και άλλα λογοτεχνικά: «Μπάρμπα Τζώρτζ», «Αυτά και άλλα πολλά», «Ιστορίες με πολλά στρας», «Το χειρόγραφο της Ρωξάνης», «Το συμπόσιο της Σελήνης», «Πήδημα θανάτου», «Ο Κίλερ» κ.ά, δίπλα σε αυτά οι στίχοι των τραγουδιών του που όλοι τραγουδήσαμε και συνεχίζουμε να τραγουδάμε, όπως το αξέχαστο: «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί», με τη φωνή του επίσης αξέχαστου Νίκου Ξυλούρη.
