Οι ευρωεκλογές στις 26 Μάη είναι μια κρίσιμη πολιτική μάχη για να εκφραστεί η αντικαπιταλιστική εναλλακτική απέναντι στη κρίση και τη βαρβαρότητα της ΕΕ των μνημονίων και της λιτότητας, του ρατσισμού, της ακροδεξιάς απειλής και του πολέμου.
Η πυρκαγιά στο ναό της Παναγίας των Παρισίων έρχεται να υπογραμμίσει τις κυνικές και παράλογες επιλογές των κυβερνήσεων «της πολιτισμένης Ευρώπης», που επιλέγουν να σπαταλάνε δισεκατομμύρια για φράχτες, όπλα, αστυνομία και δώρα στους τραπεζίτες, καταστρέφοντας τις ζωές, τις ανάγκες, το περιβάλλον, τον ανθρώπινο πολιτισμό.
Ψεύτικη είναι και η εικόνα της «ενότητας και της ευημερίας» που προβάλλουν οι ηγέτες της ΕΕ. Η «χαμηλή πτήση της οικονομίας» όπως παραδέχεται ο ίδιος ο Ντράγκι είναι η πραγματικότητα, η κρίση που απειλεί τις τράπεζες και το ευρώ, η πτώση των ρυθμών ανάπτυξης και της βιομηχανικής παραγωγής στην «γερμανική ατμομηχανή» της ΕΕ που οξύνει τις αντιπαραθέσεις στον γαλλογερμανικό άξονα. Και προφανώς η πολιτική κρίση που απλώνεται από την Βρετανία του Brexit σε όλη την ΕΕ, μέχρι την Γαλλία και τη δυσκολία του Μακρόν, «του προέδρου των πλούσιων», να σταματήσει τα Κίτρινα Γιλέκα.
Με την Αριστερά της σύγκρουσης
Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιά Αριστερά μπορεί να συγκρουστεί με την ΕΕ των καπιταλιστών και τους δεξιούς υπερασπιστές της όπως η ΝΔ του Μητσοτάκη, φράζοντας ταυτόχρονα το δρόμο στην ακροδεξιά και τους φασίστες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχόταν ότι θα ήταν η δύναμη που θα «άλλαζε αυτήν την Ευρώπη» και έχει καταλήξει να είναι ένθερμος υποστηρικτής της. Από το «καμία θυσία για το ευρώ» έφτασε στις συμφωνίες με την Μέρκελ και την Λαγκάρντ. Οι αντιρατσιστικές διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ πνίγηκαν στα νερά του Αιγαίου μαζί με τους πρόσφυγες που κυνηγάει η Ευρώπη–φρούριο και οι ρατσιστικές συμφωνίες με την Ελλάδα, την Τουρκία και τη Λιβύη. Οι αντιφασιστικές ευαισθησίες κρύβονται πίσω από τα ράσα του Αμβρόσιου. Η «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική» έγινε συμφωνίες με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, τη χούντα της Αιγύπτου και όχημα για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ελλήνων καπιταλιστών από τα Βαλκάνια μέχρι τη Μέση Ανατολή. Οι συμμαχίες με τα ρετάλια της σοσιαλδημοκρατίας, τους υπουργούς του Σημίτη και του ΓΑΠ, είναι τρανή επιβεβαίωση της κατρακύλας ενός κόμματος της «ριζοσπαστικής αριστεράς» στην πιο δεξιά και χρεοκοπημένη σοσιαλδημοκρατία.
Υπάρχει άλλος δρόμος! Αυτός της σύγκρουσης με την κυρίαρχη τάξη και τα κόμματά της, που επιμένει στην προοπτική της ανατροπής του καπιταλισμού και όχι της διαχείρισής του.
Που επιμένει στην ανάγκη της διεθνιστικής ρήξης και αποδέσμευσης από την ΕΕ. Στη διαγραφή όλου του χρέους και όχι στη διαιώνισή του, με ή χωρίς το ΔΝΤ. Στην κρατικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο και όχι στη διάσωσή τους μέσα από νέες ανακεφαλαιοποιήσεις. Που παλεύει για ανοιχτά σύνορα και πόλεις για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες και κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Για να τσακίσουμε τους φασίστες και να ολοκληρωθεί η καταδίκη τους και όχι να πέσουν στα μαλακά. Για να δυναμώσει η διεθνιστική αλληλεγγύη των εργατών κόντρα στον εθνικισμό και την απειλή του πολέμου.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την εμπειρία δέκα χρόνων δράσης μέσα στο κίνημα και τη διαμόρφωση του αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος, που έχει επηρεάσει όλη την Αριστερά, είναι η δύναμη που επιμένει σ’ αυτόν τον δρόμο. Η πορεία προς τις εκλογές, αλλά και η συνέχεια, είναι γεμάτη μάχες εργατικές για να τα πάρουμε όλα πίσω, μάχες ενάντια στους φασίστες, το ρατσιμό, το σεξισμό και την καταπίεση. Πάμε μπροστά για δυνατή ΑΝΤΑΡΣΥΑ στους αγώνες και στις κάλπες!