“Η Αναστολή” είναι μια καταπληκτική νουβέλα του Ζαν-Πωλ Σαρτρ που τοποθετείται στη διάρκεια της κρίσης του Μονάχου τον Σεπτέμβριο του 1938. Ο Σαρτρ δείχνει πως η συμφωνία με την οποία διευθετήθηκε η κρίση τελικά δεν έλυσε τίποτα, απλά ανέβαλε για ένα χρόνο το ξέσπασμα του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου.
Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου να αναβάλει το Brexit μέχρι το φθινόπωρο είναι το ίδιο είδος αναβολής - αν και τα διακυβεύματα είναι μικρότερης σημασίας και η σύγκρουση είναι μεταξύ φιλελεύθερων αντίπαλων καπιταλιστικών κρατών. Ουσιαστικά όμως τίποτα δεν έχει ριζικά αλλάξει.
Η ισορροπία δυνάμεων εξακολουθεί να είναι έντονα υπέρ της ΕΕ των 27 η οποία έχει καταστήσει σαφές ότι δεν θα προσφέρει στην Τερέζα Μέι καμιά περαιτέρω παραχώρηση. Η στάση της ΕΕ στέλνει την μπάλα πάλι πίσω στο Βρετανικό κοινοβούλιο που κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχίσει να βρίσκεται σε παράλυση αφού η διαίρεση μεταξύ των σκληρών οπαδών του Brexit, των υποστηρικτών μιας πιο ήπιας εξόδου, και των σκληρών υπερασπιστών της παραμονής στην ΕΕ, δεν επιτρέπει σε κανένα να έχει πλειοψηφία.
Υπάρχει μια θολή άποψη ότι πρόκειται για μια κρίση που αντιμετωπίζουν εξίσου τόσο οι Συντηρητικοί όσο και οι Εργατικοί. Όμως αυτή είναι πολύ μακριά από την αλήθεια. Ήταν η Μέι που επέλεξε να κάνει τους Τόριδες το κόμμα του Brexit και να καταστρώσει αυτό που αναπόφευκτα θα ήταν ένα σκληρό Brexit.
Όταν όμως οι μεγάλες επιχειρήσεις τρελάθηκαν μπροστά στις οικονομικές συνέπειες ενός τόσο απότομου διαζυγίου με την ΕΕ, η Μέι προσπάθησε να υποχωρήσει. Το αποτέλεσμα, που αντικατοπτρίζεται στη συμφωνία εξόδου που διαπραγματεύθηκε τον Νοέμβριο, ήταν αυτή η συμφωνία να μην αρέσει σε κανέναν. Κάτω από τις έντονες πιέσεις που ασκούν οι δύο διαφορετικές πτέρυγες του κόμματός της και χωρίς κοινοβουλευτική πλειοψηφία η Μέι έχει κολλήσει.
Πανωλεθρία
Η "αναστολή" του Brexit σημαίνει ότι, εκτός αν συμβεί θαύμα, η Βρετανία θα συμμετέχει στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η Μέι προσπαθεί απελπισμένα να αποφύγει τη συμμετοχή στις εκλογές, και κανείς μπορεί να καταλάβει γιατί. Φαίνεται πως οι Συντηρητικοί θα πάθουν μια πραγματική πανωλεθρία. Μια δημοσκόπηση το περασμένο Σαββατοκύριακο τους έφερε στο 17%, με το UKIP να βρίσκεται πολύ κοντά στο 13% και το νέο κόμμα υπέρ του Brexit που ίδρυσε ο Νάιτζελ Φάρατζ να είναι στο 12%. Οι Εργατικοί, παρά τις απώλειες προς τους Πράσινους (6%) και τους δεξιούς διασπαστές (4%), βρίσκονται στην κορυφή της δημοσκόπησης με ποσοστό 29%.
Οι συγκρίσεις μεταξύ της Μέι και του Σερ Ρόμπερτ Πιλ υπογραμμίζουν το κακό σημείο στο οποίο βρίσκεται η πρωθυπουργός της Βρετανίας. Ο Πιλ ήταν ο Συντηρητικός πρωθυπουργός που το 1845-6 αψήφισε τις παραδόσεις του κόμματός του για οικονομικό προστατευτισμό και κατάργησε τους νόμους για τα σιτηρά. Βρέθηκε να μειοψηφεί ακόμα και μέσα στο ίδιο το υπουργικό του συμβούλιο και μπορούσε μόνο να προβεί στην ανάκληση των νόμων με την υποστήριξη της αντιπολίτευσης των Ουίγων.
Τελικά οι Συντηρητικοί διασπάστηκαν, με τους υποστηρικτές του Πιλ να συμμαχούν με τους Ουίγους για να ξανακερδίσουν την πρωθυπουργία. Ο πιο διάσημος υποστηρικτής του Πιλ, ο Γουίλιαμ Γκλαντστόουν τελικά προσχώρησε στο Φιλελεύθερο Κόμμα. Χρειάστηκαν τριάντα χρόνια μέχρι οι Τόρηδες να σχηματίσουν ξανά κυβέρνηση πλειοψηφίας.
Αμφιβάλλω αν θα δούμε οποιαδήποτε επανεμφάνιση των υποστηρικτών της Μέι. Ήδη υποστηρικτές του Brexit όπως ο Μπόρις Τζόνσον ανταγωνίζονται για να κερδίσουν την στήριξή της σε μια μελλοντική εκλογή ηγεσίας. Η προοπτική ενός άτακτου Brexit χωρίς συμφωνία, όπου η Βρετανία θα τα σπάσει πλήρως με την ΕΕ, μπορεί να έχει υποχωρήσει αλλά δεν έχει εξαφανιστεί. Καθώς το φθινόπωρο θα πλησιάζει, η Μέι, ή όποιος καταφέρει να την διαδεχτεί, μπορεί τελικά να βρει την ΕΕ των 27 λιγότερο πρόθυμη να προσφέρει μια ακόμη “αναστολή”.