Δεκάδες χιλιάδες συμμετείχαν στη διαδήλωση της 1ης Μαΐου στην Ιστανμπούλ. Αυτό συνέβη στον απόηχο της ήττας του κυβερνώντος συνασπισμού του AKP-MHP στις τοπικές εκλογές ένα μήνα νωρίτερα. 

Ο σκληροπυρηνικός εθνικιστικός λόγος του AKP-MHP σε συνδυασμό με την μαζική κρατική καταστολή και μια σοβαρή οικονομική κρίση παίζουν ρόλο στο σχηματισμό αυτής της εικόνας. Άνοιξε μια ελπίδα σε όλες τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Ωστόσο, έχουμε σοβαρά προβλήματα σχετικά με το αριστερό και το εργατικό κίνημα στο σύνολό του. 

Η άποψη ότι όλες οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης (αριστερά ή δεξιά) πρέπει να ενωθούν εκλογικά για να νικήσουν την κυβέρνηση είναι τώρα πολύ βαθιά ριζωμένη παντού. Επηρεάζει τους αριστερούς διανοούμενους, τους ανεξάρτητους ακτιβιστές, τις σοσιαλιστικές οργανώσεις και τα συνδικάτα.

Αυτό ήταν πολύ ορατό όταν ο Εκρέμ Ιμάμογλου, ο οποίος κέρδισε το δήμο της Κωνσταντινούπολης για το CHP, απευθυνόταν στους εργάτες στο συλλαλητήριο της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Πρόκειται για μια φιγούρα με πρώην κεντροδεξιό υπόβαθρο. Διεξήγαγε μια επιτυχημένη προεκλογική εκστρατεία που έπιανε τόσο τους Κούρδους όσο και τους κοσμικούς εθνικιστές, προκειμένου να συγκεντρώσει όλες τις ψήφους. Τραγουδάει για τους νεκρούς φασιστές ηγέτες Αλπαρσλάν Τουρκές και Μουχσίν Γιατσιτζίογλου - ενώ από την άλλη επεφημεί την πολιτική του φυλακισμένου Κούρδου πολιτικού ηγέτη Σελαχατίν Ντεμιρτάς.

Παρ' όλη την πίεση να παραιτηθεί από την πολιτική και οργανωτική ανεξαρτησία της, η αριστερά εξακολουθεί να έχει το έδαφος να συνεχίσει. Μεγάλα πλήθη συγκεντρώθηκαν σε όλη την Τουρκία στα συλλαλητήρια της Πρωτομαγιάς ενάντια στην προσπάθεια κλοπής των δικαιωμάτων που έχει κατακτήσει η εργατική τάξη.

Το αγωνιζόμενο εργατικό κίνημα πρέπει να προσελκύσει τους εργαζόμενους που βρίσκονται στη βάση του ΑΚΡ - περίπου 2,5 εκατομμύρια από τους οποίους απομακρύνθηκαν από τον Ερντογάν και δεν πήγαν στην κάλπη οδηγώντας στην ήττα του. Αυτή η τεράστια δύναμη δεν επιλέγει να υποστηρίξει τον συνασπισμό CHP-Καλού Κόμματος. Χρειαζόμαστε μια πολιτική εναλλακτική λύση για να παλέψουμε για τις διεκδικήσεις αυτών των εργαζομένων, να εδραιώσουμε την ενότητα των κοσμικών και των θρησκευόμενων εργαζομένων και να αντιταχθούμε στην κυβέρνηση σε διεθνιστική βάση - υπερασπιζόμενοι Σύριους μετανάστες, Κούρδους, Αρμένιους. 

Μπορούμε να υπολογίσουμε ότι 200.000 άτομα διαδήλωσαν την Πρωτομαγιά σε όλη τη Γαλλία. Στη μεγάλη πλειοψηφία των πόλεων συναντήθηκαν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις με τα Κίτρινα Γιλέκα. Το ότι διαδήλωσαν μαζί με τα συνδικάτα εκφράζει μια διάθεση να διευρύνουν το κίνημα συνδέοντας το με το εργατικό κίνημα, και την ελπίδα να βγουν οικονομικές απεργίες και για την υπεράσπιση των δημόσιων υπηρεσιών. Ήδη έχει ξεκινήσει απεργία στα σχολεία, μαζί με καταλήψεις γονέων στις λαϊκές γειτονιές. 

Οι φασίστες πετάχτηκαν έξω από πολλές διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων, η φασιστική απειλή όμως δεν έχει υποχωρήσει, και το Εθνικό Μέτωπο θα μπορούσε να βρεθεί μπροστά στις Ευρωεκλογές. 

Περισσότερο από ποτέ, η μάχη ενάντια στο ρατσισμό, για ανοιχτά σύνορα, για την ελευθερία κίνησης και εγκατάστασης, ενάντια στα ρατσιστικά εγκλήματα της αστυνομίας, είναι βασικά μέσα στη συγκυρία. Την Πρωτομαγιά, ανάμεσα στους χιλιάδες διαδηλωτές, ήταν συλλογικότητες των Sans Papiers και μεταναστών, και όπως πολλοί διαδηλωτές, φωνάζανε «Des papiers – pas des policiers” (θέλουμε χαρτιά, όχι αστυνομία)

Κύπρος

Τις πιο μαζικές διαδηλώσεις των τελευταίων χρόνων είχαμε την Πρωτομαγιά στην Κύπρο, τόσο στη Λευκωσία που είχε δικοινοτικό χαρακτήρα, όσο και στην Λεμεσό που χαρακτηρίστηκε από την μαζική παρουσία των μεταναστών και κυρίως των  γυναικών από τις Φιλιππίνες.   

Στη Λευκωσία η πρωτομαγιάτικη πορεία κατέληξε στο γήπεδο της Τσετίν Καγιά στην νεκρή ζώνη, όπου ενώθηκε με την πορεία των τουρκοκυπριακών συνδικάτων σε ένα κοινό γιορτασμό. Κάτι που έχει γίνει παράδοση τα τελευταία χρόνια.

Σε όλες τις εκδηλώσεις ήταν φανερός ο θυμός για την εγκληματική αδιαφορία της αστυνομίας και του κράτους για την διερεύνηση της εξαφάνισης γυναικών και τη δολοφονία τους από τον Νίκο Μεταξά, ίλαρχο της Εθνικής Φρουράς.

Είχαν προηγηθεί δυο άλλες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας γι αυτό το θέμα με μεγάλη συμμετοχή. Η μια την Κυριακή 21/4 και η άλλη έξω από το Προεδρικό τη νύχτα του Επιταφίου με πάνω από χίλια άτομα που έκλεισαν τον δρόμο και απαιτούσαν την παραίτηση του Υπουργού Δικαιοσύνης και του Αρχηγού Αστυνομίας.

Η ίδια εκδήλωση επαναλήφθηκε έξω από το προεδρικό και την περασμένη Παρασκευή, ενώ την Κυριακή οργανώθηκε πορεία στη Λεμεσό. Και οι δυο εκδηλώσεις ήταν μαζικές, παρά το ότι είχαν ήδη ανακοινωθεί οι παραιτήσεις του Υπουργού Δικαιοσύνης και του Αρχηγού Αστυνομίας. Η μικρή αυτή νίκη δεν είναι αρκετή για τον κόσμο που ζητά συνολικότερες αλλαγές στην αντιμετώπιση των μεταναστών και μέτρα βελτίωσης των συνθηκών εργασίας και διαβίωσης τους.

Κατά συρροή ρατσισμός

Αυτό που έχει εξοργίσει τον κόσμο είναι η προσπάθεια της αστυνομίας και της κυβέρνησης να αποσείσουν από πάνω τους την ευθύνη. Ενώ είχαν τις καταγγελίες των συγγενών και φίλων των θυμάτων από την αρχή στα χέρια τους, που έδειχναν ότι  δεν επρόκειτο για απλές υποθέσεις εξαφάνισης, δεν έκαναν τίποτα αφήνοντας ένα ρατσιστή να σκοτώσει τουλάχιστον 5 γυναίκες και δύο κοριτσάκια 6 και 8 χρόνων.

 Είναι η ίδια η κυβέρνηση που αφήνει ατιμώρητους τους αστυνομικούς που κακοποιούν μετανάστες και υπογράφει συμφωνίες για να στηθούν φράκτες σε ξηρά και θάλασσα που οδηγούν στον πνιγμό εκατοντάδες και χιλιάδες πρόσφυγες. 

Η δεξιά και η ακροδεξιά που αντιπροσωπεύει η κυβερνητική παράταξη βαρύνεται και με μια άλλη παράδοση. Εκατοντάδες τουρκοκύπριοι δολοφονήθηκαν και ρίχτηκαν στα πηγάδια την περίοδο ’63 – ’64. Πολλά από αυτά τα θύματα ήταν γυναικόπαιδα που το μόνο τους έγκλημα ήταν ότι ανήκαν σε άλλη εθνότητα. Το ’74 αυτό το φαινόμενο πήρε μαζικές διαστάσεις με εκατοντάδες αθώα θύματα και από τις δύο πλευρές. Τα πηγάδια στην Κύπρο έχουν γίνει κόκκινα και φαρμακερά εδώ και χρόνια. Είναι γνωστοί οι ακροδεξιοί που ευθύνονται γι’ αυτά τα εγκλήματα και όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν αλλά τιμώνται και σαν ήρωες, ενώ τα έργα τους παρουσιάζονται σαν ανδραγαθήματα από τους εθνικιστές και στις δυό πλευρές. Αυτής της φρικιαστικής παράδοσης φαίνεται να κρατάει το νήμα ο στυγερός δολοφόνος των πηγαδιών του Μιτσερού.

Πρέπει να κόψουμε αυτό το νήμα. Πρέπει να πούμε αυτά τα εγκλήματα με το όνομα τους. Πρέπει να καταγγείλουμε τη ρατσιστική συμπεριφορά του κράτους και των θεσμών του. Οι μαζικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έδειξαν ότι η κοινωνία αντιδρά. Πάνω σε αυτό πρέπει να κτίσουμε τη συνέχεια για να συγκροτήσουμε ένα μαζικό αντιρατσιστικό, αντιφασιστικό κίνημα.