Το σωματείο της INTRACOM, που ιδρύθηκε το 1984, εκπροσωπούσε από το 2006 και εφεξής τους εργαζόμενους του ομίλου INTRACOM HOLDINGS (όπου ανήκαν 4 εταιρείες και οι οποίες προέκυψαν από την απόσπαση της μητρικής επιχείρησης). Στο τέλος του 2014 αποσπάστηκε η μεγαλύτερη εταιρεία, η INTRACOM TELECOM, από τον υπόλοιπο όμιλο, καθώς αγοράστηκε πλήρως από νέους μετόχους. Το σωματείο δεν ακολούθησε τη διάσπαση των εργοδοτών στη λογική ότι δεν είμαστε ανταγωνιστές οι εργαζόμενοι, δε θα μπούμε στη λογική να εξυπηρετήσουμε ο καθένας τον εργοδότη μας και να φορτωθούμε τις θυσίες που θα απαιτήσει, αντίθετα ενωμένοι και ισχυροί θα συνεχίσουμε σε ταξική βάση να αμυνόμαστε απέναντι στις επιθέσεις όλων των διοικήσεων και να υποστηρίζουμε τις διεκδικήσεις μας απέναντι και στις δύο εργοδοσίες, στη βάση των αγωνιστικών μας δεσμών, των κοινών μας αιτημάτων και των προηγούμενων αγώνων μας.
Πρόσφατα η φιλεργοδοτική πλειοψηφία του Δ.Σ. έκανε μια πλήρη κυβίστηση και ζητάει το διαχωρισμό του σωματείου μιλώντας για προβλήματα λειτουργίας λόγω της ύπαρξης των δύο εργοδοτών: εφόσον οι εργοδότες διαχωρίστηκαν και ανταγωνίζονται μεταξύ τους, οι εργαζόμενοι είναι κι αυτοί μοιραίο να εγκλωβιστούν σε αυτούς τους ανταγωνισμούς, να διαλέξουν στρατόπεδο και να ακολουθήσουν τελικά τον εργοδότη τους.
Η παράταξη που πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ συμφωνεί με το σπάσιμο του σωματείου, συγκεκριμένα το προπαγανδίζει από το 2015. Αποφεύγει μεν να υιοθετήσει το επιχείρημα ότι οι εργαζόμενοι είμαστε ανταγωνιστές, αλλά και να συγκρουστεί με μια τέτοια συντηρητική λογική - αν κι αυτό είναι το βασικό επιχείρημα του διαχωρισμού. Και τοποθετείται ότι το ενιαίο σωματείο δεν μπορεί να λειτουργήσει κυρίως γιατί δεν μπορούν να κάνουν κοινή Γ.Σ. οι εργαζόμενοι των δύο ομίλων εφόσον εργάζονται σε ξεχωριστούς εργοδότες. Την ίδια στιγμή όμως οι ίδιοι συνάδελφοι καλούν τους εργαζόμενους από τις δεκάδες εταιρείες του κλάδου, συμπεριλαμβανομένων των δικών μας, σε κοινή Γ.Σ. του πρωτοβάθμιου κλαδικού ΣΕΤΗΠ, την οποία θεωρούν εφικτή και πραγματοποιήσιμη.
Σαν ΓΕΝΟΒΑ ΙΝTRACOM διαφωνούμε με το σπάσιμο του σωματείου μας γιατί διαιρεί και αποδυναμώνει συνδικαλιστικά όλους τους εργαζόμενους, ενώ κερδισμένη βγαίνει μόνο η εργοδοσία. Το ζήτημα της κοινής συσπείρωσης των εργαζομένων στα σωματεία για να μην τους περιχαρακώνουν οι εργοδότες δεν κρίνεται συμβολικά -από το τυπικό όνομα της συνδικαλιστικής οργάνωσης (πρωτοβάθμιο κλαδικό ή πρώην ομιλικό), όπως υποστηρίζει με ένα σχηματικό τρόπο η παράταξη του ΠΑΜΕ - αλλά από τους αγωνιστικούς τους δεσμούς, την πραγματική συμμετοχή, ένταξη και πύκνωση των γραμμών τους σε ένα σωματείο.
Αυτές τις δύσκολες προϋποθέσεις για την κοινή μας συνδικαλιστική δράση έχει στην πράξη εξασφαλίσει το δικό μας σωματείο, με τη μέχρι τώρα διαδρομή του, ξεκινώντας το 1984 από επιχειρησιακό και μετασχηματιζόμενο το 2006 σε ομιλικό. Και συνεχίζει να τις διατηρεί, παρά την αλλαγή χεριών των μετοχών της INTRACOM-TELECOM στο τέλος του 2014. Αυτό δείχνουν οι αγώνες που έχουμε κάνει και έχουν βάλει φρένα στην εργοδοσία: όλοι μαζί το 2011 με τις 48ωρες απεργίες, αλλά και οι αγώνες που έχουμε πραγματοποιήσει στις ξεχωριστές επιχειρήσεις όταν έχει χρειαστεί, όπως στις 15 μέρες απεργία στην INTRACOM DEFENSE το 2012 και στην INMAINT το 2017, καθώς και η παρουσία του ενιαίου σωματείου μας στις γενικές απεργίες απέναντι στη λιτότητα, το ισχυρό μέτωπο που έχουμε σα συνδικάτο απέναντι στην ακροδεξιά και το φασισμό.
Το καταστατικό μας δίνει όλη την ευελιξία να κινούμαστε στα πλαίσια του σωματείου και ανά επιχείρηση, με επιχειρησιακή Γ.Σ. που οργανώνει το κεντρικό Δ.Σ., όταν κρίνουμε ότι αυτή η τακτική μας ευνοεί. Επίσης το νόμιμο καταστατικό μας προβλέπει ότι είναι αδιάφορο για το μέλος του σωματείου μας η κάθε φορά μετοχική σύνθεση της επιχείρησης που εργάζεται, ακριβώς γιατί είχαμε προβλέψει να οχυρωθούμε και νομικά απέναντι στην υπαρκτή πιθανότητα κάποια εταιρεία του ομίλου να πουληθεί οποιαδήποτε χρονική στιγμή μετά την ίδρυση του ομιλικού σωματείου.
Η θολή αντιμετώπιση και οι αντιφάσεις της παράταξης του ΠΑΜΕ οφείλονται στο ότι δεν έχουν εμπιστοσύνη στους προηγούμενους αγώνες των συναδέλφων και μέσα από αυτή την ηττοπάθεια αποδέχονται τη λογική ότι στο σήμερα δεν γίνεται να ξεπεραστούν οι διαχωρισμοί που φέρνουν οι εργοδότες στους εργαζόμενους. Επομένως η μόνη προοπτική που απομένει είναι, σε ένα συμβολικό επίπεδο, στην ενίσχυση των κλαδικών που ελέγχει το ΠΑΜΕ ώστε μελλοντικά να διαμορφωθούν καλύτεροι συσχετισμοί.
Την ίδια τακτική είχαν ακολουθήσει και το 2006, όταν μετασχηματίστηκε το σωματείο από επιχειρησιακό σε ομιλικό, ακολουθώντας τον μετασχηματισμό της μητρικής Intracom από επιχείρηση σε όμιλο. Και τότε προπαγάνδιζαν το να μην ιδρυθεί καν το ομιλικό σωματείο, αλλά να γραφτούν όλοι οι συνάδελφοι στο ΣΕΤΗΠ, το κλαδικό του ΠΑΜΕ στο χώρο, το οποίο έχει όμως πραγματικές δυνατότητες μόνο εκεί που δεν είναι εύκολο να υπάρξουν επιχειρησιακά σωματεία, όπως οι μικρές επιχειρήσεις του κλάδου. Η εμπειρία απέδειξε ότι ο καλύτερος τρόπος να οργανώσουμε τους αγώνες μας ήταν το σημερινό σωματείο και έτσι θα πρέπει να συνεχίσουμε και στο μέλλον, απόφαση που θα παλέψουμε σαν ΓΕΝΟΒΑ INTRACOM να πάρει η βάση σε συλλογική διαδικασία το επόμενο διάστημα.