Άλλον έναν θάνατο καταγράφει η κυβερνητική πολιτική, αυτή την φορά στο Δαφνί στις 20 Μάη. Οι συνθήκες του θανάτου διερευνώνται ακόμα , αλλά το δεδομένο είναι ότι οι τραγικές συνθήκες που επικρατούν στο ΕΣΥ κάνουν τις συνθήκες δραματικά επισφαλείς για ασθενείς και νοσηλευόμενους.
Προφανώς τα συστημικά ΜΜΕ έχουν ξεκινήσει πάλι ένα όργιο ανθρωποφαγίας προσπαθώντας να επιρρίψουν ευθύνες παντού πέρα από την διάλυση των νοσοκομείων. Για αυτό χρειάζεται να ξεκινήσουμε θυμίζοντας ότι, πρώτον οι ψυχιατρικοί ασθενείς δεν είναι πιο επικίνδυνοι από τον γενικό πληθυσμό (ίσα ίσα είναι πολύ πιθανότερο να είναι θύματα παρα θύτες βίας) και δεύτερον οι προσπάθειες να μιλήσουν για «ειδικά τμήματα και μέτρα» για βίαιους ασθενής δεν είναι παρά ένα γιγάντιο πισωγύρισμα για την ψυχική Υγεία πίσω στην εποχή του ασύλου.
Ακόμα πιο χυδαίες θα ήταν τυχόν προσπάθειες να αποδοθούν ευθύνες στο προσωπικό του νοσοκομείου. Θυμίζουμε ότι οι βάρδιες των ψυχιατρικών κλινικών απαρτίζονται από 2 συναδέλφους/ισσες κάθε απόγευμα και βράδυ, ενώ στις μονάδες ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης οι μονοβάρδιες και τα κομμένα ρεπό είναι ο κανόνας. Την ίδια ώρα, το 50% των οργανικών θέσεων ειδικών γιατρών που προβλέπει το (έτσι και αλλιώς ελλιπές) οργανόγραμμα του πρώην ΨΝΑ είναι κενές. Αυτά σε ένα νοσοκομείο που συστηματικά νοσηλεύει πάνω από 300 ασθενείς χωρίς εργαστήριο, ακτινολογικό και καρδιολόγο, συχνά χωρίς ούτε ασθενοφόρο για να μπορέσει να μετακινήσει εσωτερικά τους ασθενείς του. Αν το υπουργείο και οι διοικήσεις ψάχνουν υπαίτιους καλό θα είναι να τους αναζητήσουν στο εσωτερικό τους.
Σε αυτή την κατάσταση δραματικής υποστελέχωσης (χαρακτηριστικής για όλο το ΕΣΥ) προστίθεται και η απαξίωση της ψυχικής Υγείας. Η δραματική ανεπάρκεια των πρωτοβάθμιων δομών ψυχικής υγείας αυξάνει τον φόρτο των ψυχιατρικών κλινικών, με τις διαθέσιμες κλίνες στην Αθήνα να βρίσκονται μόνιμα κοντά ή και ακριβώς στο 0 και τους ασθενείς να μεταφέρονται από εφημερεύων σε εφημερεύων ψάχνοντας να βρουν μια. Και ταυτόχρονα η εγκύκλιος Βαρτζόπουλου, προσποιείται ότι υπάρχει ψυχιατρικό ΕΚΑΒ (ενώ δεν υπάρχει) φορτώνοντας την ευθύνη της διακομιδής των ασθενών στα ψυχιατρικά νοσοκομεία και αφήνοντας τους εργαζόμενους έκθετους στους τραμπουκισμούς της αστυνομίας και αλλεπάλληλες αναίτιες διώξεις (όπως αυτή ενάντια σε όλους τους εφημερεύοντες ψυχιάτρους της Αττικής).
Αυτή είναι η κατάσταση που πρέπει να ανατρέψουμε όχι μόνο για να δώσουμε την περίθαλψη που αξίζει στους ασθενείς μας, αλλά για να μην θρηνήσουμε και άλλα θύματα ανάμεσα τους. Για αυτή την υπόθεση οι εργαζόμενοι στην ψυχική υγεία έχουμε δώσει πάμπολλες μάχες στο παρελθόν (με κορυφαία αυτή ενάντια στον νομό Βαρτζόπουλου). Και θα συνεχίσουμε κόντρα στην κυβέρνηση που βλέπει «το ΕΣΥ στα καλύτερα του» όσο εμείς μετράμε νεκρούς.
Νεκτάριος Χάινταρ,
μέλος ΔΣ Ενιαίου Συλλόγου Εργαζομένων ΨΝΑ