Πολιτισμός
Μουσική: Renegade Instruments - στη δουλειά και στην τέχνη

Δυο νέες δουλειές, το soundtrack της ταινίας του Άγγελου Σπάρταλη "@9 Στα εννιά" και τον 4ο προσωπικό του δίσκο με τίτλο “XX”, παρουσίασε τις τελευταίες βδομάδες ο Renegade Instruments – Βασίλης Μυρσινιάς και μίλησε για αυτές στην Εργατική Αλληλεγγύη και τον Κυριάκο Μπάνο. 

Είσαι πολύ παραγωγικός τελευταία. Νέος δίσκος και soundtrack. Θέλεις να μας μιλήσεις πρώτα για το τελευταίο;

Πρόκειται για μια ταινία που θα περιέγραφα ως ένα έργο αντιεπιστημονικής πραγματικότητας, του Άγγελου Σπάρταλη, με επίκεντρο τα Εξάρχεια και το ευρύτερο κλασσικό κέντρο της Αθήνας, την "νέα ανάπτυξη" που σημαίνει όξυνση στο ζήτημα της στέγασης και την ψυχολογία απλών ανθρώπων και κυρίως παιδιών που μεγαλώνουν σε αυτό το περιβάλλον. Η κατεύθυνση της μουσικής της ταινίας "@9 Στα εννιά" ήταν η ανασύνθεση της 9ης Συμφωνίας του Μπετόβεν. Ενορχήστρωσα τα μερη Ι και ΙΙΙ και επιμελήθηκα όλο τον ήχο της ταινίας και την κυκλοφορία της μουσικής της. Μια πλήρη αναπαράσταση του κλασσικού έργου χρησιμοποιώντας μόνο ηλεκτρονικές εκδόσεις αναλογικών οργάνων. Δεκαέξι όργανα συνολικά. Ελπίζω η ταινία να ξαναπροβληθεί άμεσα γιατί είναι πρωτότυπη σε σύλληψη με τρομερούς συντελεστές για ανεξάρτητη παραγωγή και πολύ γλύκα στην εκτέλεσή της. 

Ο νέος δίσκος σου ειναι ο 4ος, και ο πιο ηλεκτρονικός, παρότι κρατάς βαριές χιπ-χοπ λούπες όπως και στους προηγούμενους.

Ο δίσκος αυτός είναι καρπός των μουσικών ιδεών και σκέψεων που διαμόρφωσα ενώ ήμουν στα μέσα μεταφοράς πηγαίνοντας στη δουλειά, ενώ άκουγα νέα μουσική και μέσα από την καθημερινότητα της ζωής με τη σύντροφό μου. Στη συνέχεια, γράφοντας, είχα στο μυαλό τις οικονομικές και πολιτικές μάχες, την ψυχολογία της εργατικής τάξης, την ιδιοσυγκρασία των ανθρώπων της οποιασδήποτε πολιτικής ελίτ που πουλιούνται στην άρχουσα τάξη σα κενά πουκάμισα, το σεξ, τον έρωτα και ό,τι σκέφτεται κάποιος και κάποια έτσι κι αλλιώς. Γράφτηκε εύκολα με την έννοια ότι πάνω από τη μισή του διάρκεια την έφτιαξα σε μια βδομάδα του Οκτώβρη. Και σε αυτό το δίσκο έχω γράψει τις μελωδίες για κάθε σχεδόν όργανο ή ήχο που ακούγεται. Είναι πιο ηλεκτρονικός γιατί πάντα θεωρούσα τη μελωδία, ως ένα από τα στοιχεία της μουσικής, υπερτιμημένη οπότε τώρα που νιώθω μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση μπορώ να δουλέψω τα tempo μου χωρίς καλλιτεχνικά άγχη. Ελπίζω να είναι και οι ακροάσεις όλων σας κάπως έτσι και να τον ακούτε ολόκληρο. 

Από τις πρώτες σου κυκλοφορίες το 2007 μέχρι σήμερα είναι προφανείς οι πολιτικές αναφορές στη μουσική σου. Πώς μπορεί αυτό να γίνει αντιληπτό μέσω μιας μουσικής που απουσιάζουν οι στίχοι;

Ας ξεκαθαρίσουμε κατ' αρχήν ότι ο στίχος είναι καταλυτικός για την κατανόηση μηνυμάτων. Μόνο μέσω της μουσικής δεν γίνεται. Από την άλλη, η ιστορία της τέχνης είναι γεμάτη πολιτικά έργα που δε δηλώνουν σε μορφή ανακοίνωσης την πολιτική στάση τους αλλά σαν συνολική κατάθεση και αυτό είναι και η τέχνη: Η Γκουέρνικα είναι ένα έργο τέχνης που ξέρουμε τι περιγράφει όχι ως αποτέλεσμα της αμεσότητας του μηνύματος. Ξέρουμε ότι ο Πικάσο μίλησε για τη φασιστική καταστροφή μιας πόλης, δε χρειάστηκε να φτιάξει βομβαρδιστικά του Φράνκο για να γίνει αντιληπτός. Με βάση αυτό το σχήμα και η μουσική δουλεύει αντίστοιχα, κι οι ριζοσπαστικοί στίχοι επί Χούντας δεν ήταν σαν προκήρυξη της κατάληψης του Πολυτεχνείου αλλά δούλεψαν μαζί. Για να είμαι ειλικρινής προτιμώ αυτή τη σύνδεση. Την προτιμώ για παράδειγμα γράφοντας το τραγούδι 813 από το δίσκο μου γιατί μπορείς να το ακούς μόλις ξεκινήσεις να πας για δουλειά αλλά και τελευταίο πριν μπεις πάλι σπίτι σου γυρνώντας από αυτήν. Επίσης ζούμε σε μια εποχή με πολύ πολιτικό τραγούδι και στίχο, το χιπ χοπ βασικός πυλώνας σε αυτή την πραγματικότητα. Άρα αν στο περιεχόμενο έχουμε τέτοια εξέλιξη, ας την αποκτήσουμε και στην ηχητική αντίληψη. 

Επιμένεις στη μουσική δημιουργία αλλά ταυτόχρονα αναγκάζεσαι να τη συνδυάζεις με δουλειά στον επισιτισμό. Η ενασχόληση με την τέχνη φαντάζει πολλές φορές πολυτέλεια για την εργατική τάξη που παλεύει για την επιβίωση και το μεροκάματο. Πώς τα βγάζεις πέρα;

Ναι εργάζομαι επίσης ως μπουφετζής. Πριν πάμε σε αυτό είναι βασικό να ξέρουμε ότι η πλειοψηφία των καλλιτεχνών ανήκουν στην εργατική τάξη ή έχουν τα συμφέροντα τους ενταγμένα σε αυτά της εργατικής τάξης. 

Γιατί αν βιοπορίζονται από την τέχνη το κάνουν κατά συντριπτική πλειοψηφία αντιμετωπίζοντας αντίστοιχες επιθέσεις. Όμως ούτως ή άλλως οι περισσότεροι δεν μπορούν να βιοπορίζονται μόνο από την τέχνη και κάνουν και άλλες δουλειές για να ζήσουν. Από αυτή την άποψη δεν υπάρχουν τείχη ανάμεσα στην εργατική τάξη και τους καλλιτέχνες, οι περισσότεροι δουλεύουν ως εργάτες. 

Πολυτέλεια για την εργατική τάξη δεν είναι η τέχνη, πολυτέλεια θέλουν να κάνουν τη διαβίωσή της, το να έχει ιατρική περίθαλψη κ.ο.κ. Κανένας εργάτης δε θα αρνηθεί να πάει σε μια συναυλία ή σε ένα θέατρο επειδή θα δώσει 5, 10, 50 ευρώ για να στηρίξει ένα καλλιτεχνικό προϊόν, θα αρνηθεί απλά γιατί ο βασικός μισθός είναι 630 ευρώ. Άρα για να μην είναι η συζήτηση για την τέχνη ακαδημαϊκή, ας ξεκινήσουμε από τον αγώνα να ζουν οι καλλιτέχνες από την καλλιτεχνική τους παραγωγή και παρουσίαση του έργου τους. 

Όσο για τον επισιτισμό και τη δουλειά από την οποία ζω και εκεί έχουμε συνεχώς μάχες μπροστά μας και γω ως μπουφετζής συμμετέχω στο Συνδικάτο Επισιτισμού με την αντικαπιταλιστική παράταξη “Η Καμαριέρα” και διαρκώς παλεύουμε -και σε αυτό τον κλάδο- να φέρουμε τις ανάγκες των εργαζομένων στο προσκήνιο, με αμοιβές αξιοπρεπείς και εργασιακά δικαιώματα. 

 

• Στο www.renegadeinstruments.bandcamp.com μπορείτε να ακούσετε, να διαδώσετε και να αγοράσετε τη μουσική του Renegade Instruments (aka Βασίλης Μυρσινιάς).