Εργατικό κίνημα
Η Πανεργατική στις 5 Μάη 2010: Απάντηση στους συκοφάντες

Στις 6 Γενάρη όλος ο κόσμος παρακολουθούσε ζωντανά μερικές χιλιάδες “διαδηλωτές” ακροδεξιούς τραμπούκους, ρατσιστές, φασίστες κλπ. πολλοί οπλοφορώντας, όταν μπούκαραν στην έδρα του Κογκρέσου στις ΗΠΑ για να ανατρέψουν την επικύρωση των πρόσφατων προεδρικών εκλογών, όπου ηττήθηκε καθαρά ο “Μεσσίας” των διαδηλωτών ο -μέχρι τότε πρόεδρος- Ντόλαντ Τράμπ. Mάλιστα τους είχε προτρέψει ο ίδιος. 

Και να που και στη δική μας χώρα, ξαναβγήκαν σαν βρυκόλακες κάποιοι έμμισθοι κονδυλοφόροι και προπαγανδιστές της αστικής εξουσίας, ιδιαίτερα αιμοβόροι όταν αυτή στριμώχνεται από τους εργατικούς, νεολαιίστικους και δημοκρατικούς αγώνες. Επιχειρούν να συσχετίσουν τις ενέργειες του Τραμπ και των ζόμπι οπαδών του με τους σκληρούς, ηρωϊκούς και μεγαλειώδεις αγώνες των εργαζόμενων και  του λαού στην Ελλάδα τα δραματικά προηγούμενα χρόνια. Το ίδιο επιχείρησε κι ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης παρεμβαίνοντας σε συζήτηση στη Βουλή στις 20/1.

Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο στην “Καθημερινή” στις 17/1 που υπογράφει ο Παύλος Παπαδόπουλος με τίτλο “Πώς απεφεύχθη ένα ελληνικό «Καπιτώλιο» το 2010“ (https://www.kathimerini.gr/politics/561231700/pos-apefeychthi-ena-elliniko-kapitolio-to-2010/). Όποιος είχε συμμετάσχει στη συγκλονιστική πανεργατική απεργία και το μεγαλύτερο ποτέ συλλαλητήριο στις 5 Μάη 2010, χάνεται πού να πρωτοψαρέψει στις ανακρίβειες και χαλκευμένες πληροφορίες, άσε πια οι “απόψεις” του σχολιαστή. Αξίζει όμως να επισημάνουμε κάποια σημεία που βγάζουν μάτι αλλά και να αφήσουμε τον ίδιο τον σχολιαστή της “Κ” να αποκαλύψει το πώς δουλεύουν οι επικοινωνιακοί-προπαγανδιστικοί μηχανισμοί της αστικής ολιγαρχίας όταν είναι να θάψουν ή διαβάλουν τους μαζικούς αγώνες των εργαζομένων.

Στις 5 Μάη 2010 είχε γενική απεργία ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ενάντια στην ψήφιση του τερατώδους πρώτου μνημονίου (που θα γινόταν στις 6/5, από μια Βουλή, όπου κατά την ομολογία του τότε και τώρα υπουργού “Προστασίας” του Πολίτη¨ Χρυσοχοΐδη, δεν το είχε καν διαβάσει...) Από νωρίς το πρωί, η οικονομική ζωή παρέλυσε, ενώ προς το μεσημέρι, το κέντρο της Αθήνας (και των άλλων πόλεων) “βούλιαξε” από απεργούς – διαδηλωτές σε οργανωμένα μπλοκ σωματείων, συλλογικοτήτων κλπ. Δεν μπορούσες να ανασάνεις από την πρωτοφανή έκταση και πυκνότητα του κόσμου που εξέφραζε την οργή του ενάντια στη μνημονιακή λαίλαπα όπου ξένοι και ντόπιοι δανειστές, τραπεζίτες, μεγαλοκαπιταλιστές αλλά και οι υποτακτικές τους πολιτικές δυνάμεις αιφνιδιαστικά έφεραν σαν οδοστρωτήρα εισοδημάτων, δουλειών, δικαιωμάτων της τεράστιας πλειοψηφίας των εργαζόμενων και του λαού. Τότε που το παλιρροϊκό κύμα της μεγάλης παγκόσμιας κρίσης του 2008 ξέσπασε και στην Ελλάδα, οδηγώντας σε μια πρωτοφανή (όσο κι ανομολόγητη και συγκαλυμμένη) χρεοκοπία. Το άρθρο στην “Κ” όμως, αναμασώντας την άθλια φιλομνημονιακή προπαγάνδα της εποχής, υπερασπίζεται το μνημόνιο, όταν αυτό και τα επακολουθήσαντα οδήγησαν σε φτώχεια, ανεργία, συντριβή εισοδημάτων και δικαιωμάτων, χωρίς προηγούμενο. Και μάλιστα μας αποκαλύπτει ότι τα ΜΜΕ απέτυχαν τότε στο ρόλο τους να προλάβουν και ποδηγετήσουν τις αυτονόητες εργατικές-λαϊκές αντιδράσεις κι αγώνες, με υπεύθυνα δήθεν τα social media: “Η δυναμική των κοινωνικών μέσων επέβαλε την άποψη ότι τα παραδοσιακά μέσα ήταν «πουλημένα», με αποτέλεσμα αυτά να μην κατορθώσουν να επιβάλουν την ερμηνεία του μνημονίου ως συμφωνίας διάσωσης.” Χωρίς άλλα σχόλια.

Συλλαλητήριο μαμούθ

Όσο για την ίδια τη συγκέντρωση-συλλαλητήριο-μαμούθ, που το BBC και άλλοι μετέδωσαν ότι ξεπερνούσε το μισό εκατομμύριο (ξέρουμε ότι ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, ακόμη πάνω από εκατομμύριο), το άρθρο αναπαράγει αναίσχυντα αστυνομικές “εκτιμήσεις” για λίγο πάνω από 40 χιλιάδες.... Επιχειρεί έτσι να υποτιμήσει αυτό το ποτάμι που βγήκε στους δρόμους σαν οργισμένοι αλλά συντεταγμένοι απεργοί. Αντίθετα προβάλλει τη δράση “ακραίων ομάδων”, πονηρά ταυτίζοντας ακροδεξιούς/χρυσαυγίτες με ακροαριστερούς/αναρχικούς – και μάλιστα οπλισμένους με μαχαίρια!!! Εδώ μάλιστα επιχειρεί μια προβοκατόρικη λαθροχειρία επικαλούμενος μαρτυρία αστυνομικού ΜΑΤατζή που δήθεν επιβεβαιώνει σχετική αφήγηση της Αλέκας Παπαρήγα, τότε Γ.Γ. του ΚΚΕ... Περίπου παρουσιάζει τα ΜΑΤ του Χρυσοχοΐδη να συνεργάζονται με το ΚΚΕ για να σώσουν τη Βουλή από επίδοξους “ακραίους” εισβολείς. Επιτέλους, “αιδώς Αργείοι” για τις συκοφαντίες κι ασφαλίτικες προβοκάτσιες, κι ας έχει το ΚΚΕ ευθύνες γιατί “γείωσε” το εργατικό κίνημα σε αρκετές περιπτώσεις.

Ένα άλλο ζήτημα που βρυκολακιάζει ο αρθρογράφος είναι ο τραγικός θάνατος των 3 εργαζομένων στη Marfin στη Σταδίου, την οποία φορτώνει στους διαδηλωτές που δήθεν εμπόδιζαν την Πυροσβεστική. Οι δράστες παραμένουν άγνωστοι, ακόμη και μετά τη σχετική δίκη, ενώ καταδικάστηκε η εργοδοσία για εγκληματικές παραβιάσεις των κανονισμών πυρασφάλειας. 

Στο σημείο αυτό θα μεταφέρω προσωπική εμπειρία σαν εργαζόμενος στην INTRACOM και μέλος τότε του ΔΣ του Σωματείου εργαζομένων στον όμιλο. Στην INTRACOM είχε προηγηθεί μια πρωτοφανής κινητοποίηση απέναντι σε απολύσεις με 24ωρη καθολική απεργία το Νοέμβρη του 2008 ενώ η ενεργοποίηση του κόσμου έφερε στις εκλογές του Σωματείου τον Ιούνη του 2009 για πρώτη φορά την πλειοψηφία (8 στις 15 έδρες ΔΣ) σε αριστερές αγωνιστικές παρατάξεις, με εκτίναξη στους αντικαπιταλιστές (ΓΕΝΟΒΑ – 4 έδρες από 2), αλλά δυστυχώς η φιλο-ΠΑΜΕ παράταξη (επίσης 4 έδρες) δεν δέχτηκε να συγκροτήσουμε αγωνιστικό προεδρείο. Αλλά και το 2011 μετά το 1ο μνημόνιο είχαμε δυο 48ωρες καθολικές απεργίες ενάντια σε απολύσεις και μειώσεις μισθών, το δε 2012 είχαμε μια διαρκή κυλιόμενη απεργία στη DEFENSE για 16 μέρες με απόλυτη συμμετοχή, μαζικά δε κατεβάσματα στις πανεργατικές της περιόδου. Οι κινητοποιήσεις αυτές έβαλαν φρένα στις εργοδοτικές επιθέσεις, κάτι που φάνηκε και στα επόμενα χρόνια.

Πανεργατικά

Στις 5/5/2010 το κύριο μπλοκ απεργών-διαδηλωτών της INTRACOM συγκροτήθηκε με πρωτοφανή συμμετοχή (πλησίασε τα 300 άτομα) και παλμό αρχικά στο Μουσείο μαζί με πλήθος άλλα σωματεία επίσης με μαζική συμμετοχή από τηλεπικοινωνίες, υγεία, ΜΜΕ, δήμους, υπουργεία, εκπαίδευση κ.ά. (κι όχι απλά αριστεριστών όπως ισχυρίζεται ο αρθρογράφος, επιχειρώντας να θάψει τον πανεργατικό χαρακτήρα του συλλαλητηρίου...). Η πορεία προς το Σύνταγμα ξεκίνησε καθυστερημένα λόγω κοσμοσυρροής και τοπικών εφόδων των ΜΑΤ. Με πολλές διακοπές φθάσαμε ανεβαίνοντας τη Σταδίου έξω από το Υπουργείο Εργασίας, λίγο πριν την Κλαυθμώνος, όπου είδαμε μπροστά λίγο μετά την πλατεία να λαμπαδιάζει ταχύτατα ένα κτίριο (Marfin). Η πορεία σταμάτησε για κάποια ώρα. Όταν σε λίγο είδαμε την Πυροσβεστική να βγαίνει ακριβώς πίσω μας από Εμμ. Μπενάκη στη Σταδίου, ΑΜΕΣΩΣ συμπτυχθήκαμε πλάγια και δώσαμε χώρο, το ίδιο και τα μπλοκ μπροστά από μας, τα δε πυροσβεστικά οχήματα προχώρησαν απρόσκοπτα προς το φλεγόμενο κτίριο.

Μετά από λίγο η πορεία ξεκίνησε πάλι και φθάνοντας μπροστά στο καιόμενο κτίριο όπου είχαν σταθμεύσει απέξω τα πυροσβεστικά και έκαναν επιτυχημένα πυρόσβεση, διαπιστώσαμε με φρίκη ότι στον εξώστη μέσα στους καπνούς άτομα ζητούσαν βοήθεια. Αμέσως, αυθόρμητα, εργαζόμενοι-απεργοί από το μπλοκ μας (συγκεκριμένα κυρίως από τη θυγατρική INMAINT, με κάποια σχετική εμπειρία) βοήθησαν ενεργά κι αποφασιστικά τους πυροσβέστες να κατέβουν με σκάλα οι εγκλωβισμένοι. Ψάξτε να βρείτε τίποτε σχετικό στο άρθρο της “Κ”... Εκεί πρωταγωνιστούν ο Χρυσοχοΐδης, ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς, η Διαμαντοπούλου, ο Καρατζαφέρης κι οι διάλογοί τους στη Βουλή όπου συνέχιζαν “ατάραχοι”. Η συνέχεια είχε τεράστιους εργατικούς/λαϊκούς αγώνες και την κατάρρευση των κομμάτων του μνημονιακού τόξου στις εκλογές του Μάη 2012 (από συνολικά πάνω από 85% που συγκέντρωναν πριν 2,5 χρόνια ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ τα οποία συμμετείχαν στην κυβέρνηση-έκτρωμα Παπαδήμου κατέρρευσαν κάτω από 35%).

Και βέβαια το άρθρο της “Κ”, πιστό στη γραμμή των ΝΑΙνέκων λοιδωρεί και το δημοψήφισμα στις 5 Ιούλη 2015, όταν ο λαός (συντριπτικά σε εργατικές συνοικίες) είπε με 62% ΟΧΙ σε μνημόνια, φτώχεια, ξεπουλήματα, υποταγή στους εκβιασμούς δανειστών, μεγαλοτραπεζιτών, εργοδοτών, ΜΜΕ.

Τώρα, τι σχέση έχουν με τα ζόμπι του Τραμπ οι μεγαλειώδεις, σκληροί αγώνες των εργαζόμενων και του λαού για πάνω από μια δεκαετία απέναντι στην ισοπέδωση των μνημονίων, αγώνες που συνεχίζονται ακόμη και μέσα στην πανδημία σήμερα και τη δραματική επιδείνωση της κρίσης που επέφερε και τις νέες αντεργατικές-αντιλαϊκές, ακραία ταξικές πολιτικές της ΝΔ του Μητσοτάκη και του μεγάλου κεφάλαιου που υπηρετεί; Σε αυτό ατύχησε ο αρθρογράφος της “Κ”: αυτά που ισχυρίζεται είναι για τα μπάζα. Ο κάθε αγωνιστής εργαζόμενος, νεολαίος, συνταξιούχος δεν ξεγελιέται από διαστρεβλώσεις και συκοφαντίες, οι εργατικοί και δημοκρατικοί αγώνες δυναμώνουν. Η νίκη και δικαίωση θα έρθει με ενότητα κι αγώνα για ανατροπή του πλέγματος εξουσίας που υπονομεύει και δηλητηριάζει τις ζωές μας, το σήμερα και το αύριο της μεγάλης εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Βασίλης Συλαϊδής, 
συνδικαλιστής, πρώην μέλος ΔΣ Σωματείου INTRACOM και ΔΣ του ΕΚΑ