Στην αβεβαιότητα βρισκόμαστε οι εργαζόμενοι στην ΑΣΠΡΟΦΟΣ, εταιρία του Ομίλου ΕΛΠΕ, καθώς βρισκόμαστε πάνω από έναν χρόνο χωρίς συλλογική σύμβαση και χωρίς ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς από το 2018. Για να δικαιολογήσουν αυτή την κατάσταση, οι Διοικούντες του Ομίλου και της εταιρίας χρησιμοποιούν το επιχείρημα ότι η ΑΣΠΡΟΦΟΣ σταθερά «μπαίνει μέσα» 3 εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Όμως για αυτό έχει ευθύνη ο ίδιος ο όμιλος, με την πολύ φτηνή πώληση των υπηρεσιών μας, καθώς εξαρτόμαστε από αυτόν κατά τουλάχιστον 80%.
Έχουν γίνει φωτογραφικές προϊσταμενοποιήσεις και συνακόλουθες μετατροπές Συμβάσεων με κομματική βούλα (με ιδιαίτερη ένταση την τελευταία τριετία) σε συναδέλφους που βρίσκονται ακόμη και μόνο πέντε χρόνια στη δουλειά (!!!), μεταφορά τμημάτων σε αλλότριες Διευθύνσεις, «ανακάλυψη» πόστων προς κάλυψη από …ημετέρους, την ίδια στιγμή που άλλοι συνάδελφοι με τα ίδια και παραπάνω χρόνια υποβαθμίζονται και άλλοι είναι ακόμα με δελτίο παροχής υπηρεσιών, με προβλήματα με τον ΕΦΚΑ, με λιγότερα δικαιώματα. Ταυτόχρονα, φέρνουν διευθυντικά στελέχη από άλλες εταιρίες του Ομίλου με την ιλιγγιώδη μισθοδοσία που λάμβαναν πριν, με τη διαφορά ότι η ΑΣΠΡΟΦΟΣ δεν έχει τις ίδιες οικονομικές δυνατότητες, για παράδειγμα με την ΕΚΟ ή τα Διυλιστήρια, ώστε να ανταποκρίνεται χωρίς να «μπαίνει μέσα» και από τέτοιες δυσθεώρητες μισθοδοσίες. Έτσι τα 350.000 ευρώ μισθολογικό κόστος για κάποια διευθυντικά στελέχη και συμβούλους Διοίκησης – σε αντιπαραβολή με την προ τριετίας αντίστοιχη κατάσταση έχει γίνει 1 εκατομμύριο ευρώ, σχεδόν τριπλασιάστηκε!!!
Ο όμιλος ΕΛΠΕ έχει λίγο ως πολύ 56 εταιρίες με τρία διυλιστήρια στην Ελλάδα και ένα στη Βόρεια Μακεδονία. Δηλώνει 800 εκατομμύρια κέρδη το χρόνο. Είναι σταγόνα στον ωκεανό η ετήσια χασούρα από την ΑΣΠΡΟΦΟΣ -όπως παραπάνω περιγράφτηκε – όπως και το μισθολογικό κόστος των εργαζόμενών της. Μπορούν να καλυφτούν και οι αυξήσεις στους μισθούς και να γίνουν αορίστου όλοι οι συνάδελφοι με δελτίο παροχής υπηρεσιών. Είναι ευτυχές ότι μέλη του σωματείου μας είναι όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξαρτήτως σύμβασης εργασίας, Αορίστου χρόνου ή ΔΠΥ.
Την ίδια ώρα όλοι πληρώνουμε την ακρίβεια στην ενέργεια, που είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Αλλά στην Ελλάδα ακόμα περισσότερο πληρώνουμε το πάρτυ της ιδιωτικοποίησης. Ξεκίνησε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όταν στα πλαίσια του 3ου μνημονίου ΔΕΗ και ΕΛΠΕ παραδόθηκαν στον ΤΑΙΠΕΔ και τώρα η ΝΔ το πήγε ακόμα παραπέρα. Στην ιδιωτικοποιημένη ΔΕΗ και στον ΔΕΔΔΗΕ τα στελέχη δίνουν μπόνους στους εαυτούς τους για την επιτυχημένη πορεία που έκαναν. Για ποια επιτυχία μιλάμε; Για τα συνεχώς αυξανόμενα εργατικά δυστυχήματα και μάλιστα πολλά από αυτά θανατηφόρα; Μιλάνε για μετάβαση στην πράσινη ενέργεια, αλλά τεράστιες επιχειρήσεις, όπως η ΕΛΠΕ στη Ν/Α Μεσόγειο ή η Exxon διεθνώς, διυλίζουν πετρέλαιο. Δεν θα αλλάξουν έτσι απλά το ενεργειακό τους μοντέλο, γιατί στον καπιταλισμό είναι πάνω απ’ όλα η κερδοφορία. Αλλά και αυτή η πράσινη μετάβαση στήνεται στις πλάτες μας.
Στη Νορβηγία κανείς δεν τολμάει να βάλει θέμα ιδιωτικοποίησης της κρατικής Statoil, που είναι μια τεράστια επιχείρηση στην ενέργεια, γιατί αυτή ουσιαστικά χρηματοδοτεί σε πολύ μεγάλο βαθμό όλο το κοινωνικό κράτος εκεί. Δεν είναι λύση το αόρατο χέρι της αγοράς. Ούτε προτείνω απλά κρατικό έλεγχο στις επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας, αλλά κοινωνικό έλεγχο. Μπορούμε να τον κερδίσουμε με τους αγώνες μας. Όπως είναι αυτός που δίνουν οι εργάτες της Kavala Oil, της ΛΑΡΚΟ, της COSCO και της efood που με συγκλόνισαν με τη μαχητικότητά τους στις 26/2 στην πορεία στην Αθήνα, εκεί όπου άκουσα τη φωνή της τάξης μου, της εργατικής τάξης.
Μανόλης Αθανασίου, Πρόεδρος ΔΣ Σωματείου Eργαζομένων ΑΣΠΡΟΦΟΣ