Ο Sheikh Gias από το Συμβούλιο Δικαιωμάτων Απόδημων Μπαγκλαντές Τμήμα Ελλάδας, μίλησε στον Γιώργο Πίττα
Ποια είναι τα αιτήματα των εργατών από το Μπαγκλαντές που βρίσκονται στην Ελλάδα;
Εμείς ξεκινήσαμε κινητοποιήσεις πριν από ενάμιση μήνα όταν απέλασαν 19 παιδιά από το Μπαγκλαντές. Κάποιοι από αυτούς βρίσκονταν έξι μήνες κρατούμενοι, άλλοι ήταν ένα χρόνο, χωρίς να έχουν κάνει κανένα έγκλημα πέρα από το ότι δεν είχαν χαρτιά, ότι πέρασαν τα σύνορα «παράνομα». Είναι άνθρωποι που έφυγαν από τη χώρα τους γιατί αντιμετωπίζουν προβλήματα, δεν έφυγαν χαρούμενοι. Και ήρθαν για να δουλέψουν για να δουν μια καλύτερη μέρα, δεν ήρθαν ούτε για να κλέψουν ούτε για να κάνουν τίποτε κακό. Η αστυνομία τους έλεγε ότι μετά από το 17μηνο θα τους αφήσουν ελεύθερους αλλά αντί να γίνει αυτό, τους απελάσαν με το ζόρι.
Τότε κάναμε διαδήλωση πάνω από χίλια άτομα μαζί με την ΚΕΕΡΦΑ γύρω από την Ομόνοια, με βασικό σύνθημα θέλουμε χαρτιά - όχι στις απελάσεις. Πήγαμε και στην πρεσβεία του Μπαγκλαντές και τους είπαμε ότι δεν είναι σωστό να γίνονται οι απελάσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που έχασαν όλη τους την περιουσία για να φτάσουν στην Ελλάδα περνώντας από τόσες χώρες -Ινδία, Πακιστάν, Ιράκ, Ιράν, Τουρκία- και με τόσους κινδύνους. Είναι αμαρτία πραγματικά αυτό που συμβαίνει. Η πρεσβεία μάς είπε επίσης ότι της έχουν δώσει μια λίστα με 590 άτομα για απέλαση. Και μετά ακολούθησε η συμφωνία του υπουργού Μετανάστευσης Μηταράκη με την κυβέρνηση του Μπανγκλαντές, να έρχονται 4.000 εργάτες γης κάθε χρόνο από το Μπανγκλαντές, που παρουσιάστηκε σαν νομιμοποίηση.
Τι πιστεύεις για αυτή τη συμφωνία;
Με το που έγινε, εμείς βγήκαμε έξω μαζικά, στο Σύνταγμα αυτή τη φορά, και είπαμε ότι δεν είναι σωστό αυτό που κάνουν. Πρώτον, αφού υπάρχουν εδώ χιλιάδες παιδιά από το Μπαγκλαντές που δουλεύουν χρόνια στην Ελλάδα χωρίς χαρτιά γιατί δεν νομιμοποιείτε αυτούς, αλλά τους απελαύνετε και φέρνετε άλλους; Μιλάμε για κόσμο που μιλάει ελληνικά πια, που ξέρει τη δουλειά που κάνει, γιατί να μην είναι νόμιμοι; Αυτό είναι το αίτημά μας, όλοι όσοι εργάζονται εδώ να γίνουν νόμιμοι και δεν θα σταματήσουμε αυτόν τον αγώνα.
Υπάρχουν παιδιά που πληρώνονται ας πούμε χίλια ευρώ, που με αυτά ζουν ολόκληρες οικογένειες στο Μπαγκλαντές -πόσα θα τους δίνουν με το νέο σύστημα; Και αν το αφεντικό είναι κακό και δεν πληρώνει και καθυστερεί και μας φέρεται άσχημα και μας κρατά το διαβατήριο, πχ στη Μανωλάδα, θα μπορούμε να αλλάξουμε αφεντικό να πάμε να βρούμε δουλειά παρά δίπλα; Επίσης η συμφωνία δεν αφορά όλους τους εργάτες -εγώ για παράδειγμα δουλεύω σε εστιατόριο- τι θα γίνει με τους υπόλοιπους;
Η συμφωνία μιλάει για εργασία 9 μήνες τον χρόνο σε συγκεκριμένο αφεντικό, σε συγκεκριμένο τόπο για πέντε χρόνια και μετά τέλος, επιστροφή στο Μπαγκλαντές. Εσείς συμφωνείτε με αυτό;
Όχι βέβαια. Εμείς δεν πήγαμε στην Σαουδική Αραβία ή στο Ντουμπάι να δουλέψουμε σαν σκλάβοι, να μας κρατάνε το διαβατήριο κι άμα μιλάμε να μας ρίχνουν ξύλο. Στην Ελλάδα έχουμε έρθει, όχι στη Σαουδική Αραβία, είμαστε εργάτες με δικαιώματα και τα ζητάμε. Ζητάμε πραγματική νομιμοποίηση. Όποιος έρχεται εδώ και εργάζεται, και φορολογείται, και πληρώνει το ΙΚΑ να μπορεί να έχει ασφάλιση, να μπορεί να πάει στο νοσοκομείο, να μπορεί να πάρει σύνταξη, να μπορεί να έχει την οικογένειά του μαζί. Κάθε μέρα πεθαίνουν εδώ μετανάστες χωρίς χαρτιά από το Μπαγκλαντές και η κυβέρνησή μας εκεί δεν δίνει καν λεφτά να τους πάνε πίσω, εμείς μαζεύουμε εδώ ό,τι μπορούμε πέντε-πέντε ευρώ και δίνουμε για να τους στείλουμε πίσω.
Ζητάμε πραγματική νομιμοποίηση για όλους τους εργαζόμενους ανεξαρτήτως εργασίας. Οι μετανάστες από το Μπαγκλαντές δουλεύουμε σε εστιατόρια, μπαρ, ξενοδοχεία, μάγειρες, σεφ, σερβιτόροι, στην κουζίνα, στη λάντζα. Χιλιάδες εργάζονται σεζόν στα νησιά. Μια φορά να πούμε ότι δεν πάμε σεζόν, θα κλείσουν τα νησιά. Θα πάνε ντόπιοι στη θέση μας να καθαρίζουν τις τουαλέτες; Άλλοι εργάζονται ράφτες σε επιχειρήσεις με ρούχα, άλλοι δουλεύουν εκεί που φτιάχνουν καράβια. Και άμα πας στα χωράφια θα δεις χιλιάδες εργάτες στα χωράφια, με 25 και 30 ευρώ όλη τη μέρα. Και στα εργοστάσια βέβαια, εγώ όταν πρωτοήρθα Ελλάδα σε εργοστάσιο τροφίμων στο Μενίδι δούλευα με 200 άτομα προσωπικό.
Τώρα είμαι νόμιμος αλλά τα δικαιώματά μας περιορίζονται. Παλιά με την κάρτα μου μπορούσα να ανοίξω ένα μαγαζί. Ο κ. Μηταράκης ήρθε και έκανε άκυρο αυτόν τον νόμο και δεν δίνει άδειες να ανοίξουμε μαγαζί. Αυτό είναι κάτι που άλλαξε τα τελευταία χρόνια. Και τώρα έχουμε αυτό το σύμφωνο. Εμείς δεν θέλουμε 5 χρόνια δουλειά και μετά σήκω φύγε να έρθει άλλος να κάνει τα ίδια. Ζητάμε χαρτιά, να ζήσουμε και να εργαζόμαστε εδώ.
Γι’ αυτό στις 19 Μαρτίου θα απαιτήσουμε τα δικαιώματα μας και θα διαδηλώσουμε μαζικά στην Αθήνα. Και για έναν άλλο λόγο. Λέμε ότι πρέπει να σταματήσουν τα pushback στα σύνορα. Μας έφτασε το μήνυμα από την οικογένεια ενός ανθρώπου που είχε φύγει για να έρθει στην Ελλάδα ότι τον αναζητούν. Ήταν τελικά ανάμεσα στους 19 νεκρούς που έχασαν τη ζωή τους στον Έβρο πριν μερικές εβδομάδες – από τους οποίους οι οκτώ ήταν από το Μπαγκλαντές. Ήταν στη φωτογραφία των νεκρών από το νοσοκομείο στην Τουρκία και αναγνωρίστηκε από τους δικούς του. Είναι τρομακτικό η αστυνομία να οδηγεί αθώους ανθρώπους στο θάνατο αφήνοντάς τους να πεθάνουν στο κρύο.