Με μεγάλη συμμετοχή και πλούσια συζήτηση πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 14/3 η εκδήλωση της ΚΕΕΡΦΑ Θεσσαλονίκης για την οργάνωση της Διεθνούς Μέρας Δράσης κατά του Φασισμού, του Ρατσισμού και του Πολέμου στις 28 Μάρτη. Τη συζήτηση άνοιξαν η Δήμητρα Κομνιανού εκ μέρους της ΚΕΕΡΦΑ Θεσσαλονίκης, η Αθηνά Καλογρίδη, δικηγόρος, και ο Γιώργος Τσιάκαλος, ομότιμος καθηγητής Παιδαγωγικής ΑΠΘ.
Μετά το αρχικό κάλεσμα της Δήμητρας Κομνιανού για μαζική συμμετοχή στο συλλαλητήριο που θα πραγματοποιηθεί στις 12μ στο Άγαλμα Βενιζέλου, η Αθηνά Καλογρίδη έδωσε μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα για τις επιθέσεις που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες από τον Πλεύρη. Την απάνθρωπη κατάσταση στα καμπς και τη μετατροπή τους σε φυλακές, τη διακοπή των ήδη πενιχρών βοηθημάτων, την αναστολή των διαδικασιών ασύλου, τις απελάσεις κλπ.
«Μέσα στην τελευταία δεκαετία παρατηρούμε μία συνεχή αποψίλωση των δικαιωμάτων των προσφύγων και των μεταναστών στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Από την αλληλεγγύη του 2015 και τα ανοιχτά σύνορα της Ειδομένης, σήμερα έχουμε περάσει σταδιακά στην επιβολή διαδικαστικών και ουσιαστικών εμποδίων στη διαδικασία ασύλου, στα πούσμπακς και τα ναυάγια, την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και πλέον και την ποινικοποίηση της ίδιας της προσφυγιάς και της μετανάστευσης. Αυτό που το 2013 είχε πει ο αρχηγός της ελληνικής αστυνομίας, ότι θα τους κάνουμε το βίο αβίωτο, όχι μόνο είναι ο κανόνας πλέον στην ελληνική και την ευρωπαϊκή πολιτική, αλλά πλέον οι πολιτικές που επιλέγονται έχουν έναν και μοναδικό σκοπό, να αποτραπεί η άφιξη των προσφύγων και των μεταναστών σε ευρωπαϊκό έδαφος» υπογράμμισε μεταξύ άλλων.
«Σε ό,τι αφορά τους πρόσφυγες πάντα έλεγα ότι χρειάζεται η δική μας φυσική παρουσία» ξεκίνησε την ομιλία του ο Γιώργος Τσιάκαλος. «Αν ένα άτομο βρίσκεται κάπου που προσβάλλεται η αξιοπρέπειά του, κινδυνεύει να απελαθεί, αντιμετωπίζει χίλιους κινδύνους, πρέπει να είμαστε δίπλα του. Τότε θα έχει και εκείνο τη δύναμη να αντισταθεί. Αυτό δεν ισχύει μόνο για τους πρόσφυγες, ισχύει για όλους τους δικούς μας.
Όταν είδα το τι λέγανε για το πλοίο το οποίο βυθίστηκε, είχα μια εικόνα. Από την πρώτη οικογένεια που είχαμε στο σπίτι μας το 2016, τη μικρή Μαριάν που είχα στη αγκαλιά μου συνέχεια. Η πρώτη φωτογραφία της Μαριάν είναι μέσα στη βάρκα που έρχεται στη Χίο. Ένα μικρό μωράκι τόσο δα, τότε δεν ήταν ούτε ενός έτους και η μαμά της στο κέντρο της βάρκας να την κρατάει στην αγκαλιά της. Και σκέφτηκα πως έτσι ήταν και τα παιδάκια τα οποία πνίγηκαν. Θα μπορούσε να είναι η δική μας η Μαριάν» πρόσθεσε.
«Και πλέον ήρθε και το καινούργιο… Ένας “δίκαιος προληπτικός” πόλεμος στο Ιράν. Είναι δυνατόν, λένε, να τους αφήσουμε έτσι εκεί πέρα να καταπιέζουν τον κόσμο; Και τώρα υπολογίζουν ότι δέκα εκατομμύρια πρόσφυγες θα έρθουν προς την Ευρώπη. Σώπα… Νόμιζαν ότι θα πάνε θα βομβαρδίσουν το Ιράν, θα πέσει το καθεστώς και οι Ιρανοί θα πούνε ότι όλα έφτιαξαν για εμάς εδώ. Πώς σώζεις έναν λαό όταν τον βομβαρδίζεις και ξεριζώνεις δέκα εκατομμύρια από αυτούς; Όταν από την Ουκρανία φεύγει τόσος κόσμος λέγοντας ότι δεν το αντέχει άλλο πια και εσύ του λες ότι πρέπει να αντέξει μέχρι το 2029 που πρέπει να συνεχιστεί ο πόλεμος, γιατί “τότε θα είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την Ρωσία”.
Όλα αυτά είναι θέματα τα οποία μπορεί να μας εξοργίζουν, να μας κάνουν να αγωνιζόμαστε. Είναι μια βαρβαρότητα το να σκοτώνεται ο κόσμος. Είναι βαρβαρότητα να γίνονται πρόσφυγες οι άνθρωποι. Κι αυτό που κάνουμε είναι ο δικός μας πόλεμος απέναντι στη βαρβαρότητα. Και τον έχουμε ξεκινήσει εδώ και χρόνια.
Τώρα όλα τα χρήματα πηγαίνουν στους εξοπλισμούς. Και η φτώχεια θα χειροτερεύσει για όλους. Δεν είναι μόνο το ότι πρέπει να αγωνιζόμαστε ενάντια στους πολέμους, να αγωνιζόμαστε για τους πρόσφυγες κλπ. Πρέπει να εξηγούμε ότι και η φτώχεια σου που τη ζεις ήδη και θα χειροτερέψει, είναι επειδή ανεβαίνει η πολεμική οικονομία. Χρειάζεται να εξηγούμε ότι οι πόλεμοι δεν σκοτώνουν μονάχα τους άλλους, αλλά και εμάς τους ίδιους.
Έχουμε πολλά μέτωπα μπροστά μας και δεν έχουμε την πολυτέλεια να αφήσουμε έξω από την προσοχή μας ούτε ένα. Είναι αυτό που είπαν τα παιδιά στη Γερμανία. Που βγήκαν στο δρόμο και φώναξαν “Μερτς να πας εσύ στον πόλεμο άμα θες να πεθάνεις”. Τόσο απλό είναι το σύνθημα. Μητσοτάκη να πας εσύ στον πόλεμο».