Ακόμη ένας εξευτελισμός για την ηγεμονία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Την Τετάρτη 13 Μάη ο Τραμπ πάει στην Κίνα, τον νο1 ανταγωνιστή των ΗΠΑ στον πλανήτη, μπας και πείσει τον Σι Τζιν Πινγκ να ασκήσει πιέσεις στο Ιράν προκειμένου να κάνει κάποια υποχώρηση μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων την περασμένη εβδομάδα.
Αυτές βρίσκονται εκεί που ήταν πριν ξεκινήσουν. Σύμφωνα με πηγές των Financial Times, η απάντηση του Ιράν στις ΗΠΑ ζητάει «την άρση των αμερικανικών κυρώσεων, το τέλος του πολέμου “σε όλα τα μέτωπα” -μια σαφής αναφορά στις ισραηλινές επιθέσεις στο Λίβανο- την “διαχείριση του στενού του Ορμούζ από το Ιράν”, το τέλος του αμερικανικού αποκλεισμού, την αναστολή των κυρώσεων για το πετρέλαιο για 30 ημέρες, αποδέσμευση των παγωμένων περιουσιακών του στοιχείων. Η κυβέρνηση Τραμπ απαιτεί από το Ιράν να συμφωνήσει σε 20ετή αναστολή του προγράμματος εμπλουτισμού ουρανίου, να μεταφέρει εκτός της χώρας (σ.σ. το Ιράν αρνείται) τα αποθέματά που πλησιάζουν τα επίπεδα που απαιτούνται για την κατασκευή πυρηνικών όπλων, να αποσυναρμολογήσει πυρηνικές εγκαταστάσεις» με το Ιράν να «επιμένει στον εμπλουτισμό ουρανίου» στο πλαίσιο της διεθνούς συνθήκης για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων».
Πριν ανακοινώσει την επίσκεψη στην Κίνα, ο Τραμπ απέρριψε την απάντηση του Ιράν ως «απαράδεκτη» και «ηλίθια», είπε ότι η κατάπαυση πυρός είναι «στην εντατική με 1% πιθανότητα επιβίωσης», ότι το «καθεστώς του Ιράν θα πέσει». Και απείλησε με ένα νέο πολεμικό γύρο, την «τελική πινελιά» όπως τον χαρακτήρισε, κατά τον οποίο ο αμερικανικός στρατός θα μπορούσε «να παραμείνει δύο επιπλέον εβδομάδες» και να πλήξει όλους τους εναπομείναντες στόχους στο Ιράν με «το Σχέδιο Ελευθερία, να είναι μόνο ένα μέρος μιας ευρύτερης στρατιωτικής επιχείρησης».
Η τωρινή συνάντηση Τραμπ-Σι Τζιν Πινγκ ήταν προγραμματισμένη αρχικά για τις 31 Μάρτη αλλά στις 16 Μάρτη ο Τραμπ την είχε αναβάλει. Όπως αναφέρει ο ανταποκριτής του Sky News Μαρκ Στόουν, ο Τραμπ «δεν ήθελε να πάει στην Κίνα όσο αυτός ο πόλεμος συνεχίζεται. Ανέβαλε το ταξίδι επειδή ο πόλεμος ήταν σε εξέλιξη, και αυτό από μόνο του αποτελεί ένδειξη ότι πίστευε ότι θα είχε τελειώσει μέχρι τώρα…Δεν νομίζω ότι θα χτυπήσει το Ιράν πριν από αυτό το ταξίδι».
Αποτυχία
Μετά την αποτυχία του κεραυνοβόλου «πολέμου δασμών» το περσινό φθινόπωρο ο Τραμπ (τον Οκτώβρη είχε αναβάλει ακόμη μια συνάντηση με τον Πινγκ) ήθελε να πάει στη συνάντηση έχοντας στην φαρέτρα του μετά την «επιτυχία» στη Βενεζουέλα και μια αντίστοιχη εναντίον του Ιράν στη Μέση Ανατολή. Τώρα πηγαίνει στην Κίνα με την ελπίδα ότι η πίεση που ασκεί στην ίδια μέσα από τον αποκλεισμό του Ιράν (η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής ιρανικού πετρελαίου και βασικός προμηθευτής του σε νέες τεχνολογίες) θα παρέμβει για να τον βγάλει από τη δύσκολη θέση.
Σε μια δήλωση που θα μπορούσε να εκληφθεί ως «υπονοούμενο» είπε ότι μόνο «οι ΗΠΑ και οι Κίνα έχουν την τεχνολογία να πάρουν την πυρηνική σκόνη (του Ιράν)». Το Ιράν έχει ήδη ανακοινώσει ότι αποδέχεται ένα γενικόλογο σχέδιο ειρήνευσης τεσσάρων σημείων που έχει καταθέσει η Κίνα.
Η Κίνα πιέζεται από τον αμερικάνικο αποκλεισμό και όπως και όλος ο πλανήτης από την οικονομική αναταραχή που προκαλεί ο πόλεμος και το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ από το Ιράν. Αλλά ακόμη περισσότερο πιέζονται οι ΗΠΑ. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά περιφερειακός αξιωματούχος «με γνώση των διαπραγματεύσεων» στο CNN «οι ΗΠΑ λειτουργούν με διαφορετικά επίπεδα αντοχής και διαφορετικά χρονοδιαγράμματα…η Τεχεράνη έχει αντέξει οικονομικές πιέσεις επί δεκαετίες». Και πολέμους, θα προσθέταμε, όπως ο δεκαετής πόλεμος με το Ιράκ την δεκαετία του ’80.
Η επίσκεψη στην Κίνα αλλά και ο χρονικός περιορισμός «δύο ακόμη εβδομάδων» πολέμου που θέτει καθησυχαστικά ο Τραμπ, επιδιώκουν να απαντήσουν στις τεράστιες πιέσεις που δημιουργεί στην παγκόσμια οικονομία και την οικονομία των ΗΠΑ η αύξηση της τιμής του πετρελαίου (που ανεβοκατεβαίνει σταθερά πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι). Σύμφωνα με τν JP Morgan “tα αποθέματα πετρελαίου στις ανεπτυγμένες χώρες θα φτάσουν σε επίπεδο λειτουργικής πίεσης μέχρι τις αρχές Ιουνίου.
Αντανακλούν την αποτυχία των ΗΠΑ να σύρουν έστω κι έναν από τους συμμάχους στη «δύση» και τις χώρες του Κόλπου (με εξαίρεση τα ΗΑΕ που όπως αποκάλυψε η Wall Street Journal συμμετείχαν ενεργά στους βομβαρδισμούς κατά του Ιράν) στον πόλεμο ενώ έχουν ψυχράνει τις σχέσεις με χώρες όπως η Σαουδική Αραβία. Προσπαθούν να απαντήσουν -εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών- στην «κοινή γνώμη» των ΗΠΑ καθώς δύο στους τρεις Αμερικανούς δεν καταλαβαίνουν τι εξυπηρετεί ο πόλεμος με το Ιράν ενώ 74% κρίνει αρνητικά τον ίδιο.
Είτε υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα στην Κίνα είτε πάμε για νέο πολεμικό γύρο, όπως έγραψε ο νέο-συντηρητικός αναλυτής Ρόμπερτ Κέιγκαν, στο περιοδικό The Atlantic, «ο πόλεμος έχει εκθέσει τις ΗΠΑ ως χάρτινο τίγρη… οδεύουν προς ολοκληρωτική ήττα με συνέπειες που δεν μπορούν ούτε να διορθωθούν ούτε να αγνοηθούν». Ωστόσο, οι συνέπειες του πολέμου αφορούν εκατομμύρια ανθρώπους που δολοφονούνται και υποφέρουν στην Παλαιστίνη, τον Λίβανο, το Ιράν και πληρώνουν το τίμημα στον υπόλοιπο πλανήτη. Και η μόνη δύναμη που μπορεί να τον σταματήσει είναι η «υπερδύναμη» του αντιπολεμικού κινήματος που στις 16 Μάη, ετοιμάζεται να διαδηλώσει ξανά σε όλον τον κόσμο.
