Την Παρασκευή 8 Μάη αποχαιρετίσαμε τον Στέργιο Μανουρά, που πέθανε απο καρκίνο στον εγκέφαλο πριν κλείσει τα 69 του χρόνια. Σε μια πολιτική κηδεία που έμοιαζε με διαδήλωση πάνω απο διακόσιοι συγγενείς, φίλοι και σύντροφοι ήρθαν να τιμήσουν αυτόν τον μειλίχιο αλλά αταλάντευτο επαναστάτη.
Ο Στέργιος ήταν ένας διανοούμενος της Αριστεράς και ένας μαχητής της Επαναστατικής Αριστεράς. Μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απο το ξεκίνημά της. Ανελλιπώς παρών στις συνελεύσεις και τις εκδηλώσεις της τοπικής Αγ. Παρασκευής-Χολαργού-Παπάγου, ενίοτε με τον σκύλο του. Επίσης μέλος σταθερό -και απαιτητικό- του ΦΥΣΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ, της αντικαπιταλιστικής δημοτικής κίνησης στην Αγ.Παρασκευή. Μαζί μας στην ΚΕΕΡΦΑ, στην προσπάθειά μας να στήσουμε τοπική επιτροπή στα βόρεια. Πάντα πρόθυμος να μιλήσει για την επανάσταση στο περιβάλλον του, στο σχολείο που δούλευε, στους φοιτητές που βοηθούσε με δωρεάν φροντιστήρια. Πάντα με την πρόταση για απεργία στις συνελεύσεις του σωματείου του και πάντα θυμωμένος με τους συνδικαλιστές που αρνούνταν να κλιμακώσουν τον αγώνα.
Χαιρόμουν καθε φορά που συναντιόμασταν: είτε στη Μεσογείων αχάραγα το πρωΐ που πήγαινε στη δουλειά, να του δώσω τα υλικά της απεργίας για να κερδίσουμε τη μέρα, είτε στο σπίτι του για να του πάω την τελευταία έκδοση του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου. Αλλά και στην κατάληψη της ΕΡΤ με τους φοιτητές του που τους είχε καλέσει για να στηρίξουν τον αγώνα.
Όταν βγήκε στη σύνταξη αποσύρθηκε στο εξοχικό της οικογένειας. "Θα έρθω να σου φάω τις ντομάτες" τον απειλούσα. Αλλά πού καιρός για κηπουρική -ο Στέργιος ήταν εραστής της μελέτης: φιλοσοφία, πολιτική, λογοτεχνία και δικά του ποιήματα και πεζά.
Σταθερός συνδρομητής στην Εργατική Αλληλεγγύη και τον Σοσιαλισμό από τα Κάτω. Όποτε του τηλεφωνούσα για να ανανεώσει με ειρωνευότανε: "τί θές ρε πιτσιρίκο;" (παρόλο που τον περνούσα 4 χρόνια). "Εχω ήδη πληρώσει στην Τάνια!".
Όταν η ασθένεια τον έριξε στο κρεβάτι οι δικοί του τού ανταπέδωσαν ένα μέρος απο τη στοργή που τους είχε προσφέρει. Για ενάμιση χρόνο στάθηκαν καρτερικά στο πλευρό του, στην προσπάθειά του να κρατηθεί στη ζωή.
Το ατομικό κενό δεν καλύπτεται -οι άνθρωποι είναι αναντικατάστατοι. Ο Μανουράς θα μας λείψει σε όλους όσοι τον γνωρίσαμε. Το πολιτικό κενό θα έρθουν να το συμπληρώσουν οι χιλιάδες που κάθε μέρα βγαίνουν στην ταξική πάλη. Χρέος της επαναστατικής Αριστεράς και του ΣΕΚ είναι να κερδίσουμε όλον αυτόν τον κόσμο στις γραμμές μας, στην πάλη για την επανάσταση και τον σοσιαλισμό. Μόνο έτσι θα κάνουμε πράξη το όραμα του Στέργιου για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Μια κοινωνία που θα σέβεται τους ανθρώπους, τα ζώα και το περιβάλλον.
Στη Χαρά, στον Σπύρο και τον Γιώργο κουράγιο και καλή δύναμη.
Αντίο Στέργιο. Εμείς συνεχίζουμε.
Σταμάτης Χατζηδήμου