Αντιπολεμικό κίνημα
Εκδήλωση του ΣΕΚ - Πώς πολεμάμε τον πόλεμο

24/3, αντιπολεμική εκδήλωση του ΣΕΚ στην Νομική. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης

Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι τοπικός αλλά η απαρχή μιας μεγάλης σύγκρουσης. Αυτό έχουμε να το αντιμετωπίσουμε τη χρονιά που κλείνουν 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Εκστρατεία κι αυτή είναι μια σύνδεση που έχει μεγάλη σημασία. Ήταν η κορύφωση ενός δεκαετούς πολέμου 1912-1922 που ξεκίνησε σαν “απελευθερωτικός” αλλά ο χαρακτήρας του φάνηκε στο τέλος, ως η ελληνική συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς που γέννησαν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και συνεχίστηκαν και μετά το τέλος του. Το επίδικο τότε ήταν η μοιρασιά της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τώρα είναι η μοιρασιά της Σοβιετικής Ένωσης που κατέρρευσε το 1991.

Ο νέος “ψυχρός πόλεμος” ξεκινάει με θερμό πόλεμο με θηριώδεις από κάθε άποψη διαστάσεις. Ο Μαρξ είχε πει ότι οι καπιταλιστές κινούνται στο πλαίσιο ενός συστήματος που δημιουργεί λυκοσυμμαχίες. Ο Λένιν μίλησε για τον ιμπεριαλισμό ως το “ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού”. Για να αντιμετωπίσουμε τον πόλεμο χρειαζόμαστε τα εργαλεία αυτά της επαναστατικής παράδοσης. Το κράτος που δημιουργήθηκε με την επανάσταση του '21 ήταν ένα καπιταλιστικό κράτος και συμμετέχει στο καπιταλιστικό σύστημα που έφτασε να έχει αυτά τα ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά.

Ο ελληνικός καπιταλισμός έψαχνε ανταλλάγματα για την εμπλοκή του στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πλέον ακόμα και στην Καθημερινή μπορούμε να διαβάσουμε, ποιο ήταν το υπόβαθρο του “εθνικού διχασμού”: από πού θα πάρουμε τα μεγαλύτερα ανταλλάγματα, αν συμμαχήσουμε με τη Γερμανία ή αν συμμαχήσουμε με τους Αγγλογάλλους. Πίσω από τις μεγάλες φιλολογίες για τον ελληνισμό της Μικράς Ασίας τα παζάρια ήταν απροκάλυπτα.

Είναι διαφορετική η εικόνα σήμερα; Καθόλου. Δεν υπάρχει δίλημμα ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και τη Ρωσία, το ερώτημα είναι τι θα πάρουμε μέσα από την εμπλοκή. Ένα προηγούμενο διάστημα υπήρχε η προοπτική της Ανατολικής Μεσογείου. Απομόνωση της Τουρκίας, συμμαχία με το Ισραήλ, στήριξη από ΗΠΑ, Γαλλία κλπ. Αυτό το αφήγημα έσπασε και τώρα έχει πάει σε διαφορετικές διαδρομές.

Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ αυτό που αποφασίστηκε είναι η αποστολή περισσότερων στρατευμάτων. Τα στρατεύματα θα περάσουν από την Αλεξανδρούπολη. Είναι ο δρόμος και για τη στρατιωτική εξόρμηση του ΝΑΤΟ και για το υγροποιημένο φυσικό αέριο με το οποίο θα τροφοδοτείται η Ευρώπη απομονώνοντας τη Ρωσία.

Εναντίωση στον πόλεμο σημαίνει σύγκρουση με την άρχουσα τάξη της Ελλάδας που είναι χωμένη μέχρι τον λαιμό στον πόλεμο και θέλει να αρπάξει ανταλλάγματα. Αυτά πρέπει να είναι πολύ ξεκάθαρα στο αντιπολεμικό κίνημα.

Μήτρα

Το μεγαλύτερο δίδαγμα από το 1922 είναι η σχέση του αντιπολεμικού κινήματος με την Αριστερά. Η αντίσταση στη μικρασιατική εκστρατεία και το αντιπολεμικό κίνημα ήταν η μήτρα της επαναστατικής αριστεράς στην Ελλάδα. Μέσα από τις λιποταξίες, μέσα από την αντιπολεμική δράση του Πουλιόπουλου, μέσα από τους αγώνες της περιόδου δημιουργήθηκε το ΣΕΚΕ.

Δεν είναι μόνο το σύστημα που διατηρεί τα πολεμοχαρή του χαρακτηριστικά, είναι και η εργατική τάξη που έχει την παράδοση αντίστασης στον πόλεμο. Χρειάζεται να θυμίσουμε πώς παλεύεται ο πόλεμος. Σύγκρουση με την εκστρατεία της ΝΔ, που έχει φτιάξει ολόκληρο μηχανισμό για να συκοφαντήσει κάθε αντιπολεμική φωνή. Πρέπει να τσακίσουμε τις προσπάθειες αυτές της ΝΔ. Αυτά πρέπει να τα πάρει πάνω της όλη η Αριστερά.

Έτσι μπορούμε να προχωρήσουμε στα ζητήματα της μεγαλύτερης σύγκρουσης με την κυβέρνηση. Έχουμε μπροστά μας την πανεργατική απεργία. Δίνει συνέχεια στους αγώνες που έχουν ήδη ξεκινήσει στα νοσοκομεία, στην Καβάλα, στη ΛΑΡΚΟ. Και ο κόσμος που το καλοκαίρι έλεγε “Μητσοτάκη γαμιέσαι”, δεν πρόκειται τώρα να πει “Μπράβο Μητσοτάκη, πάμε να πάρουμε το Κίεβο”. Γι' αυτό η απεργία θα είναι για όλα τα εργατικά αιτήματα και αντιπολεμική.

Το “αντιπολεμική” έχουμε τρόπο να το κάνουμε συγκεκριμένο. Οι δαπάνες σαν ποσοστό του ΑΕΠ διπλασιάστηκαν στα χρόνια της ΝΔ -έχουμε ξεπεράσει τις ΗΠΑ και πλησιάζουμε το 4%. Κλείστε το ΝΑΤΟ σημαίνει “κλείστε τη βάση στην Αλεξανδρούπολη”. Ανοίξτε τα σύνορα για όλους τους πρόσφυγες. Όλα αυτά τα ζητήματα θα τα σηκώσουμε με άμεσο βήμα τις 6 Απρίλη αλλά δε θα σταματήσουμε εκεί. Ο πόλεμος δεν τελειώνει και το αντιπολεμικό κίνημα θα συνεχίσει.

Οι σύντροφοί μας δίνουν τη μάχη στη Ρωσία να προσανατολίσουν το αντιπολεμικό κίνημα που έχει ξεσπάσει. Η Δύση προσπαθεί να το καπελώσει, αλλά είναι ένα γνήσιο αντιπολεμικό κίνημα στο οποίο οι σύντροφοί μας έχουν την τόλμη να λένε “στην ίδια μας τη χώρα είναι ο εχθρός” όπως έλεγε ο Λένιν. Με εφαλτήριο την απεργία να στείλουμε τον Μητσοτάκη στον αγύριστο και να απεμπλακούμε από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Πάνος Γκαργκάνας

Ούτε Πούτιν - Ούτε ΝΑΤΟ

Πόλεμοι έχουν γίνει πολλοί τα τελευταία 30 χρόνια. Πρώτη φορά όμως υπάρχει σύγκρουση χερσαίων δυνάμεων σε τόσο μεγάλη κλίμακα, δυο τεχνολογικά ανεπτυγμένων στρατών σε μια βιομηχανική χώρα στην Ευρώπη. Είναι ένας πόλεμος που φέρνει σε τροχιά σύγκρουσης δυο πυρηνικές δυνάμεις, το ΝΑΤΟ και τη Ρωσία.

Θα είναι ένας πόλεμος μακρόσυρτος, ανεξάρτητα από πιθανές ανακωχές και διπλωματικά διαλείμματα. Ούτε ο ρώσικος στρατός κάνει περίπατο, ούτε ο ουκρανικός μπορεί να κάνει γενικευμένη αντεπίθεση και να νικήσει. Είναι μια αναμέτρηση – κρεατομηχανή. Το σύνθημα που βάζουμε είναι “Ούτε ΝΑΤΟ – Ούτε Πούτιν”. Και οι δυο πλευρές πάνε να δικαιολογήσουν αυτή τη σύγκρουση με ψέματα και κυνικές υποκρισίες.

Η Αμερική, το ΝΑΤΟ, η Δύση λένε ότι υπερασπίζουν, και στην Ουκρανία, την ελευθερία και τα δικαιώματα. Ξέρουμε όμως τι σημαίνει ΝΑΤΟ: χούντες και πόλεμοι, όπως πχ το 1999 στη Γιουγκοσλαβία. Ανάμεσα στους συμμάχους της Δύσης είναι η Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ. Αλλά και μέσα στην Ευρώπη προμαχώνας του ΝΑΤΟ είναι η πολωνική κυβέρνηση, που φιμώνει τα μέσα, απαγορεύει τις εκτρώσεις, πετάει πρόσφυγες στα σύνορα με τη Λευκορωσία.

Σταυροδρόμι

Η εισβολή είναι κομμάτι μιας ολόκληρης πορείας ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που οξύνονται, μέρος των οποίων η προσπάθεια των ΗΠΑ μέσω του ΝΑΤΟ να επεκταθεί ανατολικά και να ελέγξει την Ευρασία. Η επέκταση προς ανατολάς έφτασε στην Ουκρανία που είναι το σταυροδρόμι για τον έλεγχο αυτής της μεγάλης περιοχής και λόγω της γεωγραφίας της και λόγω των πλουτοπαραγωγικών πηγών της.

Το ΝΑΤΟ επεμβαίνει στον πόλεμο. Η βρετανική κυβέρνηση έχει δώσει αντιαρματικούς πυραύλους και εκπαίδευε τον ουκρανικό στρατό. Οι ΗΠΑ έχουν δώσει στρατιωτική βοήθεια ύψους 2,5 δις από το 2009. Οι σημερινές αποφάσεις στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ είναι περισσότερα στρατεύματα στην Ανατολική Ευρώπη και ενίσχυση της Ουκρανίας.

Από την άλλη μεριά έχουμε τα ψέματα και τις υποκρισίες του Πούτιν. Δεν εισέβαλε για να απαλλάξει τη χώρα από τους -υπαρκτούς- φασίστες. Θα έπρεπε πρώτα να ασχοληθεί με τους δικούς του φασίστες που τον στηρίζουν σε αυτόν τον πόλεμο. Ούτε απελευθερωτικό πόλεμο κάνει: δήλωσε ότι η Ουκρανία είναι τεχνητό έθνος που το έστησε ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι.

Ο ρώσικος ιμπεριαλισμός θέλει να ελέγξει το “εγγύς εξωτερικό”. Δεν είναι ο πρώτος πόλεμος που κάνει σε αυτή την προσπάθεια: πόλεμοι σε Τσετσενία, Γεωργία, καθώς και η πρόσφατη επέμβαση στο Καζακστάν. Ξεσηκώθηκε ο κόσμος για την ακρίβεια και αυτός που εξασφάλισε την τάξη και για τις αμερικάνικες πολυεθνικές ήταν η «ειρηνευτική» δύναμη του Πούτιν. Με επικεφαλής τον στρατηγό που είχε διευθύνει τις επιχειρήσεις για την προσάρτηση της Κριμαίας.

Ζωγραφίζεται μια απλουστευτική εικόνα. Από τη μια μεριά οι Ουκρανοί εθνικιστές στη δυτική Ουκρανία κι από την άλλη οι Ρώσοι του Ντονμπάς που είναι αντιφασίστες. Ή αντίστροφα: οι Ρώσοι ενεργούμενα του Πούτιν και οι Ουκρανοί μαχητές της ελευθερίας. Στην πραγματικότητα υπήρχαν περίοδοι που Ουκρανοί και Ρώσοι πάλεψαν μαζί. Το 1989, ξέσπασε μια απεργία ανθρακωρύχων στο Κουζμπάς που συγκλόνισε όλη την ΕΣΣΔ. Απλώθηκε στο Ντονμπάς και από κει στη Βολινία, στη δυτική Ουκρανία. Οι εργάτες πάλευαν μαζί για συνθήκες εργασίας, ελευθερία και δικαιώματα. Έτσι έφτασαν με συντριπτικά ποσοστά να ψηφίζουν όλοι μαζί υπέρ της ανεξαρτησίας το 1991.

Η ελπίδα τους διαψεύστηκε γιατί τα ηνία τα πήρε η παλιά άρχουσα τάξη. Οι «ολιγάρχες» κοιτούσαν ή προς τη δύση ή προς την ανατολή. Ο σημερινός πόλεμος απειλεί την παγίωση αυτού του μίσους που προσπαθούν να σπείρουν από πάνω, κι αυτός είναι ένας ακόμα λόγος να παλέψουμε ενάντια στον πόλεμο.

Λέανδρος Μπόλαρης

STOP στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό

Η Τουρκία έχει γίνει το κέντρο των συνομιλιών των δυο πλευρών. Οι δυο υπουργοί Εξωτερικών, Ρωσίας και Ουκρανίας, συναντήθηκαν πρώτη φορά στην Αττάλεια μαζί με τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας. Είναι μια αποτυχία για την εξωτερική πολιτική που ακολουθεί η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες.

Μια εξωτερική πολιτική που στηριζόταν σε δυο δόγματα. Πρώτο, η Ελλάδα θα μετατραπεί στον πιο πρόθυμο σύμμαχο του ΝΑΤΟ και της Δύσης. Δεύτερο, θα αξιοποιούσε το χαρτί των καλών σχέσεών της με το ΝΑΤΟ και της θέσης της στην ΕΕ σε μια προσπάθεια απομόνωσης της Τουρκίας. Με σκοπό  να ζητήσει παραχωρήσεις στα λεγόμενα “εθνικά” θέματα, δηλαδή τα συμφέροντα του ελληνικού καπιταλισμού. Μια εγκληματική πολιτική στο πλαίσιο της οποίας η Ελλάδα γίνεται σύμμαχος στα  εγκλήματα του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας.

Η Ελλάδα προσπάθησε να αξιοποιήσει την ψυχρότητα που δημιουργήθηκε ανάμεσα στην Τουρκία και στις ΗΠΑ σαν αποτέλεσμα του πολέμου στη Συρία. Οι ΗΠΑ αποφάσισαν να μετατρέψουν τους Κούρδους, που η Τουρκία θεωρεί “τρομοκράτες”, σε χερσαία τους δύναμη με ψευδή ανταλλάγματα. Όταν ο Ερντογάν έκλεισε μια συμφωνία αγοράς πυραύλων από τον Πούτιν έφτασε τις σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ στο ναδίρ. Η Ελληνική διπλωματία έτριβε τα χέρια της και διπλασίασε τις προσπάθειες απομόνωσης της Τουρκιας επιτρέποντας στο ΝΑΤΟ να επεκταθεί στη Β. Μακεδονία.

Ματαίωση

Η αποτυχία απομόνωσης της Τουρκίας φάνηκε έντονα με την ματαίωση του East Med. Λόγω του πολέμου ανάμεσα στη Δύση και στη Ρωσία. Η Τουρκία είναι σημαντικός σύμμαχος του ΝΑΤΟ σε αυτήν την εκστρατεία. Γεωστρατηγικά, γιατί είναι ανάμεσα στη  Μαύρη Θάλασσα, τον Καύκασο, τη Μέση Ανατολή. Στρατιωτικά, γιατί παίζει ρόλο από το Αζερμπαϊτζάν μέχρι τη Λιβύη. Και οικονομικά, γιατί παρά την κρίση της είναι η 21η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου. 

Η απάντηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη σε αυτή την αποτυχία ήταν η έκρηξη των εξοπλισμών. Από τη 2η θέση στον κόσμο ως προς το ποσοστό του ΑΕΠ που πάει σε εξοπλισμούς, ανέβηκε στην 1η θέση. Η κλιμάκωση είναι επικίνδυνη όχι μόνο διεθνώς αλλά και για τη γειτονιά μας. Ούτε μόνο στο μέλλον αλλά στο εδώ και τώρα, στο τι σημαίνει σε θυσίες.

Η κυβερνητική προπαγάνδα προσπαθεί να ταυτίσει τον Ερντογάν με τον Πούτιν. Είναι Σουλτάνος (όπως Τσάρος), αναθεωρητής των συνόρων, αυταρχικός, εκμεταλλεύεται τις μειονότητες στις γειτονικές του χώρες. Έτσι πάνε να δικαιολογήσουν τις πολεμικές ετοιμασίες τους. Η λύση είναι στην αντίθετη κατεύθυνση: στον αφοπλισμό και στην εναντίωση στον πόλεμο. 

Σωτήρης Κοντογιάννης


 

Στην κατάμεστη αίθουσα του αμφιθεάτρου της Νομικής πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στις 24/3 η εκδήλωση του ΣΕΚ με τίτλο “Πώς παλεύουμε και πώς σταματάμε τον πόλεμο”. Μετά τους εισηγητές, τον λόγο πήραν συντρόφισσες και σύντροφοι που έδειξαν με εικόνες από τους χώρους τους -και όχι μόνο- πώς κάνουμε πράξη την αλληλεγγύη στην ουκρανική και τη ρώσικη εργατική τάξη αλλά και πώς υλοποιούμε το σύνθημα “στην ίδια μας τη χώρα είναι ο εχθρός”.

Πρώτος πήρε τον λόγο ο Κώστας Καταραχιάς, γιατρός στο νοσοκομείο Έλενα: “Πριν δυο μέρες πετύχαμε θρίαμβο στις εκλογές των σωματείων στον Άγιο Σάββα και στο 'Γεννηματάς'. Ήταν μια πολύ σκληρή μάχη και στα δυο νοσοκομεία”, τόνισε. “Είναι δικαίωση γιατί κινηθήκαμε αντιπολεμικά, απεργιακά, αντικυβερνητικά και με όλες τις πολιτικές μάχες, όπως η 8 Μάρτη και το αντιρατσιστικό. Είναι ένα παράδειγμα για όλη την Αριστερά και είναι κρατούμενο για το πώς μπορούμε να σταματήσουμε τον πόλεμο. Οργανώνουμε την πανεργατική απεργία και μπορούμε να κερδίσουμε έναν ολόκληρο κόσμο που ανταποκρίνεται σε εμάς”.

“Σήμερα τα σύνορα της ΕΕ τα έχουν περάσει 3,5 εκατομμύρια Ουκρανοί πρόσφυγες, δηλαδή 900 χιλιάδες τη βδομάδα”, σημείωσε ο Γιώργος Πίττας, δημοσιογράφος της Εργατικής Αλληλεγγύης. “Δε θα τα άνοιγαν ούτως ή άλλως τα σύνορα. Η ΕΕ ήξερε ότι θα είχε ξανά να αντιμετωπίσει ένα τεράστιο κίνημα που μαζί με τους πρόσφυγες θα άνοιγε τα σύνορα. Έγιναν ανθρωπιστές όμως; Όχι, κάνουν ρατσιστική ρελάνς και λένε ότι 'αυτοί είναι λευκοί' και πολιτιστικά άλλης στάθμης. Στην Ελλάδα αυτό σημαίνει πνιγμός του Αϊμάν, απέλαση του Σαϊντού, σκούπες στην Ομόνοια όλη μέρα εδώ και μέρες. Ο καθένας καταλαβαίνει ότι δίπλα στο 'Όχι στον πόλεμο' πάει το 'ανοίξτε τα σύνορα για τους κυνηγημένους'. Κρίσιμο σε αυτό είναι να έχουμε δυνάμεις που ενώνουν. Αυτό το χτίζουμε εκεί που είναι η εργατική τάξη, στα συνδικάτα”, τόνισε.

Τον λόγο στη συνέχεια πήρε η Γιασμίν Ελ Νταραουί, δασκάλα και προσφύγισσα από την Ουκρανία, η οποία έδωσε την εικόνα του παραλογισμού του πολέμου. Ανάμεσα σε άλλα, είπε: “Δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα ούτε με τους Ρώσους, ούτε με κανέναν. Δεν θέλουμε κανείς να πεθάνει. Στην περιοχή μου μπορεί κάποιος να μου μιλήσει ρώσικα, να απαντήσω στα ουκρανικά και έτσι συνεννοούμαστε, έτσι ζούμε. Αυτό που θέλω είναι ο πόλεμος να σταματήσει, οι άνθρωποι πεθαίνουν”.

Ο Γιώργος Ράγκος, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θύμισε ότι “στην Ελλάδα υπάρχει παράδοση αντιπολεμική. Το αντιπολεμικό κίνημα το 1999 δεν βγήκε μόνο στους δρόμους, αλλά σταματούσε τα τρένα στη Μακεδονία για να μην πάει ο πολεμικός εξοπλισμός του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία. Το 2003 κάνανε απεργία τα λιμάνια για να μην πάει ο αμερικάνικος εξοπλισμός στον πόλεμο στο Ιράκ. Οι εργατικοί αγώνες συνδέθηκαν με τον πόλεμο από την πρώτη μέρα που ο Πούτιν έκανε την εισβολή. Στη διαδήλωση της ΛΑΡΚΟ, της Καβάλας και της COSCO είδαμε τον κόσμο να λέει αντιπολεμικά συνθήματα. Για τις 6 Απρίλη η ΑΔΕΔΥ έβγαλε αφίσα 'Όχι στον πόλεμο' γιατί βλέπει τις μάχες που δίνει ο κόσμος. Ποτέ δεν κάναμε πίσω στο 'λεφτά για την Υγεία και όχι για τον πόλεμο' ή στο 'ανοίξτε τα σύνορα'. Κι όπως είδαμε στις εκλογές των σωματείων αυτό επιβραβεύεται. Αυτό μας δίνει αυτοπεποίθηση να τσακίσουμε τον Μητσοτάκη”.

Αντιπολεμική διάθεση

“Ο συνδυασμός μαζικής αντιπολεμικής διάθεσης και οργής απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι αυτό που φοβάται η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα περισσότερο”, τόνισε ο Σεραφείμ Ρίζος, εκπαιδευτικός. “Το ότι η απεργία στις 6 Απρίλη θα έχει αντιπολεμικό πρόσημο δεν είναι κάτι που θα το βάλουν μόνο οι επαναστάτες αλλά υπάρχει πλατιά στην εργατική τάξη. Οργανώνουμε ήδη στους εκπαιδευτικούς την απεργία και βλέπουμε ότι ο κόσμος καταλαβαίνει τον πόλεμο ως μια επίθεση στην εργατική τάξη. Και στα γκάλοπ βλέπουμε το 68% να είναι αντίθετο στους χειρισμούς Μητσοτάκη. Το σύνθημα “Ούτε Πούτιν ούτε ΝΑΤΟ” έχει αυτή την πλατιά απήχηση, καθώς και το 'να πέσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη'. Η πτώση της κυβέρνησης είναι το καλύτερο μήνυμα στα αδέλφια μας στη Ρωσία και την Ουκρανία, απέναντι στην απειλή για γενίκευση του πολέμου”.

Η Αργυρή Ερωτοκρίτου, γιατρός στο “Γεννηματάς”, υπογράμμισε: “Απέναντι στα αιτήματά μας η απάντηση της κυβέρνησης ήταν 'δεν υπάρχουν λεφτά' και τώρα βρίσκουν για να στείλουν εξοπλισμό στην Ουκρανία. Η επαναστατική Αριστερά συγκρότησε πάνω σ' αυτό την επιχειρηματολογία της πηγαίνοντας στις εκλογές στα σωματεία. Εκφράσαμε την οργή απέναντι στη δεξιά, από το αντιπολεμικό μέχρι όλες τις επιθέσεις των τελευταίων 2 χρόνων. Έχουμε μπροστά τις εκλογές στην ΕΙΝΑΠ που είναι κρίσιμες. Δεν πρόκειται να αφήσουμε αυτό το νοσοκομείο να στηρίξει την Παγώνη που έκανε πλάτες στην κυβέρνηση και στους θανάτους της πανδημίας και στηρίζει τώρα στην πολεμική εξόρμηση”.

Τέλος, τον λόγο πήρε η Τιάνα Ανδρέου, εργαζόμενη και συνδικαλίστρια στο Υπουργείο Οικονομικών λέγοντας ανάμεσα σε άλλα: “Ο Μηταράκης δήλωσε ότι στην Ουκρανία είναι οι 'πραγματικοί' πρόσφυγες και άνοιξε τα σύνορα για πούλμαν με γυναίκες και παιδιά. Αλλά το πιο πιθανό είναι ότι θα τα ξανακλείσει. Είναι μια ρατσιστική υποκριτική κυβέρνηση και το ξέρουμε πολύ καλά γιατί η Ελλάδα δέχεται εδώ και πάρα πολλά χρόνια πρόσφυγες από τις ανατολικές χώρες και ξέρουμε τι αντιμετώπιση τους επιφυλάσσει. Ειδικά για τις γυναίκες που ζούνε και δουλεύουν εδώ όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς άδεια εργασίας, στα μαύρα, θύματα trafficking, σε κυκλώματα που τους παίρνουν τα λεφτά. Οι γυναίκες είναι τα μεγαλύτερα θύματα σε έναν πόλεμο, ξέρουμε στις εμπόλεμες περιοχές γίνονται βιασμοί σαν πολεμική τακτική. Στις περιοχές που έχουν πόλεμο χρόνια, όπως στο Αφγανιστάν, αφήνουν τις γυναίκες αναλφάβητες, αλλά ισχυρίζονται ότι τις προστατεύουν. Αυτά τα αίσχη θα αυξηθούν το επόμενο διάστημα και σε αυτόν τον πόλεμο. Στις 8 Μάρτη κάναμε τη σύνδεση με τις γυναίκες από την Ουκρανία που ήρθαν να παρέμβουν. Στις 6 Απρίλη να κατεβάσουμε όλο τον κόσμο σε μια απεργία που πρέπει να είναι και αντιπολεμική και αντισεξιστική και αντικυβερνητική”.

Αφροδίτη Φράγκου

26/2, Πανεργατικό συλλαλητήριο. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης