Αντιπολεμικό κίνημα
Αντιπολεμικές συζητήσεις στις Σχολές

11/4, Αντιπολεμική εκδήλωση στη Νομική. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης

Κύκλο εκδηλώσεων πραγματοποιεί το ΣΕΚ στις Σχολές αυτή την εβδομάδα με θέμα «Οι φοιτητές και το αντιπολεμικό κίνημα από το Βιετνάμ μέχρι σήμερα». 

Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν τη Δευτέρα 11/4 από τη Νομική της Αθήνας, με ομιλητές τον ιστορικό και συγγραφέα, Λέανδρο Μπόλαρη και τον Νίκο Στραβελάκη, καθηγητή στο ΕΚΠΑ. 

Η συζήτηση για τον σημερινό πόλεμο στην Ουκρανία και την ανάγκη για το χτίσιμο αντιπολεμικού κινήματος, ενισχύθηκε με παραδείγματα κι επιχειρήματα από τα κινήματα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ τη δεκαετία του ’60 και τους πολέμους σε Αφγανιστάν και Ιράκ στις αρχές της νέας χιλιετίας.  

«Η προπαγάνδα σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία είναι χοντρή. Συγκρούεται λένε ο κόσμος της ελευθερίας με τον κόσμο του σκότους. Η σωστή πλευρά της ιστορίας με τα απομεινάρια απολυταρχικών ιδεολογιών. Πριν πάμε στο αν ισχύουν αυτά -που δεν ισχύουν- πάμε να δούμε τι γινόταν στον πόλεμο του Βιετνάμ. Στις ΗΠΑ την εποχή της κλιμάκωσης της επέμβασης, η προπαγάνδα ήταν αντίστοιχη. Η Αμερική λέγανε εκφράζει τον ελεύθερο κόσμο και προστατεύει τον λαό του Βιετνάμ από τον ολοκληρωτισμό» παρατήρησε αρχικά ο Λέανδρος Μπόλαρης, κάνοντας μια γρήγορη εξιστόρηση των γεγονότων που οδήγησαν στο ξεδίπλωμα του κινήματος φτάνοντας μέχρι την ήττα των ΗΠΑ το 1975. 

«Το αντιπολεμικό κίνημα τη δεκαετία του ‘60 ξεκίνησε από τις σχολές. Όχι με μεγάλες διαδηλώσεις και καταλήψεις αλλά από την πρωτοβουλία για αντιπολεμικά αντιμαθήματα. Για συζήτηση δηλαδή μέσα στις σχολές που συσπείρωσαν χιλιάδες φοιτητές/ριες. Από εκεί ξεδιπλώθηκε ένα τεράστιο ρεύμα μέσα στα πανεπιστήμια που ξεκαθάρισε όλα τα ζητήματα. Αν ισχύει η προπαγάνδα της κυβέρνησης, τι πόλεμος γίνεται στο Βιετνάμ, τι λέμε και τι κάνουμε εμείς. Όταν φτάνουμε το ’67 να πολιορκείται το Πεντάγωνο από τους διαδηλωτές, ένα ολόκληρο κομμάτι του κινήματος βάζει το θέμα όχι απλά της ειρήνης, αλλά της νίκης του Απελευθερωτικού Μετώπου των Βιετκόνγκ. Το αντιπολεμικό κίνημα συνδέθηκε με όλα τα ανοιχτά κοινωνικά μέτωπα, κυρίως με το κίνημα των Μαύρων ενάντια στο ρατσισμό. Η νέα ριζοσπαστικοποίηση σήμανε την εμφάνιση μιας νέας αριστεράς μέσα στα πανεπιστήμια με δεκάδες χιλιάδες μέλη. 

Έχουμε τη δυνατότητα να μιλήσουμε για τέτοια πράγματα σήμερα εδώ στις σχολές; Έχουμε την εμπειρία για το τι ρόλο έχει παίξει ο κόσμος των σχολών σε αντιπολεμικά κινήματα στην Ελλάδα. Το 2001 με τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, το ότι είχαν φτιαχτεί αντιπολεμικές επιτροπές στις σχολές είχε μεγάλη σημασία. Καταρχήν για να ανοίγουν τη συζήτηση πάνω στα διλήμματα που έμπαιναν. Για να ενημερώνουν και να οργανώνουν τις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις. Αντίστοιχα και ακόμα ευρύτερα έγινε δυο χρόνια αργότερα ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ.

Χώροι συζήτησης

Σε σχέση με το σήμερα, το καθήκον ενός αντιπολεμικού κινήματος που σέβεται τον εαυτό του είναι εκτός από το να αντιλαμβάνεται τα χαρακτηριστικά της κάθε πολεμικής αντιπαράθεσης, το πώς συγκρούεται με τον “εχθρό στην ίδια μας τη χώρα”. Με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, την ελληνική άρχουσα τάξη και το ΝΑΤΟ. Οι σχολές είναι κομβικό πεδίο γι’ αυτή την προσπάθεια. Αφενός να γίνουν χώροι συζήτησης κι αντιπαράθεσης. Γιατί γίνεται ο πόλεμος, ποια συμφέροντα εξυπηρετεί, τι σημαίνει ειρήνη στην Ουκρανία και πώς μπορεί να επιτευχθεί κλπ. Και δεν αρκεί μόνο η συζήτηση, χρειάζεται κίνημα. Έχουμε μπροστά μας την Εργατική Πρωτομαγιά. Ξεκινάμε από εκεί. Πώς θα οργανώσουμε τη μαζική συμμετοχή των φοιτητών/ριών σε μια αντιπολεμική Πρωτομαγιά. Είναι δυο προκλήσεις που θα χρειαστεί όλη η αριστερά στις σχολές να ανταποκριθεί».  

«Ο πόλεμος μεταβάλλει ριζικά τις εποχές. Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι η αρχή του “σύντομου” αιώνα κι έληξε με την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος σημάδεψε το τέλος της αποικιοκρατίας. Ο πόλεμος του Βιετνάμ και οι περιφερειακοί πόλεμοι σημάδεψαν μια εποχή νέας έξαρσης του ιμπεριαλισμού. Κι ο πόλεμος που ξεκίνησε στην Ουκρανία ως μια ιμπεριαλιστική αντιπαράθεση απ’ ότι φαίνεται εγκαινιάζει μια νέα εποχή. Για να το καταλάβουμε πρέπει να το δούμε στο πλαίσιο της καπιταλιστικής κρίσης που ξεκίνησε το 2008 κι ακόμα δεν έχει ξεπεραστεί» υπογράμμισε ο Νίκος Στραβελάκης. 

«Ο σημερινός πόλεμος θα αλλάξει ριζικά τον κόσμο όπως τον ξέραμε. Έννοιες όπως παγκοσμιοποίηση, ολοκληρωτικός καπιταλισμός, νεοφιλελευθερισμός, που ήταν της μόδας όλο το προηγούμενο διάστημα, η κρίση θα τις βάλει στο χρονοντούλαπο και θα έχουμε πλέον συζήτηση για τις αμυντικές δαπάνες, τα σύνορα, τα περί σύγκρουσης ελεύθερου κόσμου και ολοκληρωτισμού κλπ. Η μεταβολή έχει ξεκινήσει ήδη. Ένα επιπλέον δεδομένο είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα ζημιωθεί από αυτή τη διαδικασία. Λέει ο Σχοινάς και κάτι άλλοι ότι θα επεκταθούν στην Αφρική. Την Αφρική την έχουν πάρει ήδη οι κινέζοι. Θα κάτσουν εκεί, θα κάνουν έναν επανεξοπλισμό να δημιουργούν ζήτηση με τους Αμερικάνους και την ίδια ώρα θα είναι εξαρτημένοι από το φυσικό αέριο σε όλο το ορατό μέλλον. Αντί να καταρρεύσει το ρούβλι όπως περιμένανε, ανέβηκε 25% και τελικά κατέληξαν να γίνουν μπίλιες μεταξύ τους. Ταυτόχρονα ο πληθωρισμός στην Ελλάδα τον Μάρτη πλησιάζει το 9%, στην Ε.Ε είναι 8%. Ο κόσμος φοβάται να ανοίξει το λογαριασμό του ρεύματος. 

Τώρα βγαίνει ο Μητσοτάκης και λέει ότι το πρόβλημα είναι η αισχροκέρδεια και τα υπερκέρδη των επιχειρήσεων. Όχι τα κέρδη. Θα μπορούσε να πει ότι αφού υποφέρει ο κόσμος βάζω όριο στις τιμές του ρεύματος και 20% των κερδών θα πάνε σε αυτό. Μιλάει λοιπόν για υπερκέρδη και με βάση αυτό θα φτιάξει λέει ένα σύστημα που θα κάνει ελέγχους, θα χρεώσει το δημόσιο για να μισθώσει εταιρείες ορκωτών λογιστών και μέχρι τότε ο κόσμος θα έχει πληρώσει το ρεύμα χρυσάφι. Αντίστοιχα με το πετρέλαιο θέρμανσης. 

Αν τα προσμετρήσουμε αυτά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία πολιτική για την ενέργεια. Παρά μόνο μια πολιτική ροκανίσματος του χρόνου γιατί οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις στις παρούσες συνθήκες κάνουν αυτό που λένε οι traders στο χρηματιστήριο: “αν δεν ξέρεις τι να κάνεις, καλύτερα να μην κάνεις τίποτα”. Αν συμπεριλάβεις αυτά στη συζήτηση βγαίνει το συμπέρασμα ότι αυτός ο πόλεμος θα σημαδέψει τις ζωές μας για πολλά χρόνια ακόμα… Μπαίνουμε σε μια καινούργια εποχή που πρέπει να τη δούμε με διαφορετικά μάτια. Η μαρξιστική ανάλυση των κρίσεων είναι ένα σημαντικό εργαλείο γι’ αυτό».

Το μεσημέρι της Τρίτης 12/4 ήταν σε εξέλιξη εκδήλωση με το ίδιο θέμα στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής.


Εκδηλώσεις - συζητήσεις του ΣΕΚ στις Σχολές

«Οι φοιτητές και το αντιπολεμικό κίνημα από το Βιετνάμ μέχρι σήμερα»
 
Φιλοσοφική Αθήνας, Τετάρτη 13/4, 2μμ, Αίθριο, 
ομιλητής: Πέτρος Κωνσταντίνου
ΑΣΚΤ, Πέμπτη 14/4, 1μμ, Μπαλκόνι κυλικείου,
ομιλητής: Γιώργος Πίττας
Πανεπιστήμιο Βόλος, Πεμπτη 14/4, 7.30μμ, Θόλος, 
ομιλητής: Τάσος Τσιούνης