Η απεργία στις 9/11 δεν θα είναι η αρχή, αλλά η αναγκαία ώθηση σε κάθε χώρο δουλειάς να κλιμακώσει στη συνέχεια για να τσακίσει τον προϋπολογισμό-σφαγείο που έρχεται και την ίδια την κυβέρνηση του Μητσοτάκη.

Οι συμβασιούχοι στο Υπουργείο Πολιτισμού καλύπτουμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Είναι ένα ψέμα ότι μας έχουν ανάγκη μόνο για λίγο. Το ότι μας στέλνουν σε διαφορετικά μέρη για δουλειά δεν αλλάζει την ουσία. Κάποιοι έχουν συμπληρώσει 10 και 15 χρόνια με συμβάσεις. Έχω υπόψη μου συναδέλφους που συνταξιοδοτήθηκαν ως συμβασιούχοι. Πριν πέντε χρόνια ήμασταν λίγο λιγότεροι από τους μόνιμους και αορίστου χρόνου. Αυτή τη στιγμή μπορεί να τους ξεπερνάμε σε αριθμό. Ο λόγος είναι ότι δεν γίνονταν ισάριθμες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και συνταξιοδοτήσεις.

Όλα τα έργα και οι ανάγκες δεν καλύπτονται ταυτόχρονα την ίδια χρονική περίοδο, γι' αυτό οι συμβάσεις δεν λήγουν όλες μαζί. Υπάρχει ένα αδιάκοπο μπες-βγες, με τον αριθμό των συμβασιούχων να μην είναι σταθερός. Το ότι το ονομάζουν λήξη σύμβασης δεν σημαίνει ότι δεν είναι απόλυση και ότι εσύ δεν μένεις άνεργος. Προκηρύσσουν μετά πάλι τις ίδιες θέσεις για παρεμφερή έργα. Άρα έχει σταθερή ανάγκη για προσωπικό. Αλλά το κράτος ειδικά για τους συμβασιούχους στο Υπουργείο Πολιτισμού δεν δίνει τίποτα, όλα είναι λεφτά από την ΕΕ μέσω ΕΣΠΑ. Άρα, εκτός των άλλων, είναι ζήτημα οικονομικής και πολιτικής επιλογής της κυβέρνησης να μην προχωράει σε μονιμοποιήσεις. 

Στις 4 Νοέμβρη το σωματείο μας στον βράχο της Ακρόπολης καλεί σε γενική συνέλευση για τη Γενική Απεργία στις 9/11. Για να κλείσει η Ακρόπολη τη μέρα της απεργίας μαζί με όλα τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους, που είναι ο απώτερος σκοπός, χρειάζεται και ο συντονισμός με τους αρχαιοφύλακες, που και εκεί υπάρχουν πολλοί συμβασιούχοι. Γι' αυτό τα σωματεία πρέπει να καλύψουν και τους συμβασιούχους, παλεύοντας για το αίτημα της μονιμοποίησής τους.

Οι συμβασιούχοι κόβιντ στους δήμους και στις περιφέρειες εξακολουθούμε να διεκδικούμε τη μόνιμη και σταθερή εργασία παρόλες τις προσπάθειες του υπουργού Βορίδη και της κυβέρνησης να βάλουν φραγμούς σε μια τέτοια προοπτική.

Με πάρα πολλές θετικές αποφάσεις στις εκδικάσεις των ασφαλιστικών μέτρων και με στήριξη δημάρχων και δημοτικών συμβουλίων, ένα πολύ μεγάλο μέρος πήραμε παράταση στη δουλειά και συνεχίζουμε τον αγώνα μας. Δεν αρκούν όμως τα δικαστήρια, χρειαζόμαστε τη στήριξη της ΠΟΕ-ΟΤΑ για να συσπειρωθούν όλοι οι εργαζόμενοι στους δήμους και να κατέβουμε στον δρόμο. Η απεργία που είχαμε κάνει πριν λίγους μήνες έδειξε την δύναμη και την διάθεση των συνάδελφων να αγωνιστούν και αυτή πρέπει να είναι η συνέχεια. Ειδικά τώρα, που είναι και οι συνάδελφοι του Βοήθεια στο Σπίτι σε κινητοποιήσεις. Να ενωθούν όλα τα ρυάκια σε ένα μεγάλο ποτάμι που θα ενώνει όλους τους συμβασιούχους στον κοινό αγώνα για μόνιμες προσλήψεις.

Η απεργία στις 9/11 είναι ο πρώτος σταθμός σε μια τέτοια προοπτική ενώνοντας την φωνή μας με όλη την εργατική τάξη. Τα αιτήματά μας είναι κοινά. Δήμοι, σχολεία, νοσοκομεία παλεύουμε να καλύψουμε τις ανάγκες της κοινωνίας με δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες καθώς και μαζί με όλα τα κομμάτια του ιδιωτικού τομέα που αγωνίζονται για συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

Είμαι από τους συμβασιούχους του ΟΑΕΔ. Δεν έχουμε δικαιώματα, δεν έχουμε αυξήσεις, δεν θεωρούμαστε εργαζόμενοι. 

Μας λένε «ωφελούμενους», που σημαίνει -και μας το έχουν πει και ευθέως- ότι μας κάνουν τη χάρη που εργαζόμαστε γιατί είμαστε και υψηλόμισθοι των 700 ευρώ μετά από έξι χρόνια. Και δεν είμαστε μόνο οι 4000 του ΟΑΕΔ, είναι πολλοί περισσότεροι οι συμβασιούχοι. Δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε με κανένα υπουργείο. Οι κενές οργανικές θέσεις ξεπερνάνε τις 40.000. Προσλήψεις καμία. Το 1 προς 1 δεν το έχουν εφαρμόσει κανείς και ποτέ τους. Γιατί δεν θέλουν να δώσουν λεφτά στο ΕΣΥ. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Προϋπολογισμός μειωμένος, αυξημένος στην αστυνομία. Εξοπλισμός στα νοσοκομεία; Μηδέν. Πώς λειτουργούν τα νοσοκομεία; Με το φιλότιμο των εργαζόμενων. Ξεκάθαρα. Για να αριθμήσουμε τα προβλήματα πρέπει να μιλάμε ώρες. Υπάρχει απαξίωση του ΕΣΥ και πριμοδότηση του ιδιωτικού τομέα. Όλοι, νομοθεσία, υπουργεία, κόμματα συμφωνούν με τα δικαιώματά μας, αλλά κανείς δεν κάνει τίποτα. Ποιος ξέρει γιατί. Ο Θεός μάλλον ξέρει, να τον ρωτήσουμε... Μόνο με αγώνα θα συνεχίσουμε. Και χρειάζεται μαζικός διαρκής αγώνας. 

Μετά από ένα γύρο μαζικών συνελεύσεων σε όλη την Ελλάδα, η πανελλαδική απεργία στις 21/10 του Βοήθεια στο Σπίτι έπιασε ποσοστό συμμετοχής 95%, ενώ πάνω από ένας στους τρεις εργαζόμενους κατέβηκε στη δυναμική διαδήλωση που έγινε στην Αθήνα. Κάτω από αυτήν την πίεση το Υπουργείο Εσωτερικών αναγκάστηκε να δεχτεί την πρότασή μας για νομοθετική ρύθμιση με σκοπό τη μονιμοποίηση όλων, λέγοντάς μας ότι στα μέσα Νοέμβρη θα έχουμε απάντηση.

Από όλους τονίστηκε ότι δεν μένουμε με μια υπόσχεση που είναι στον αέρα. Επιμένουμε αγωνιστικά εδώ και τώρα για οριστική λύση και η γενική απεργία στις 9/11 θα είναι κεντρικός σταθμός για μας. Είμαστε κομμάτι του κινήματος των συμβασιούχων σε όλο το Δημόσιο και μαζί με τους μόνιμους παλεύουμε για μόνιμη και σταθερή εργασία και μαζικές προσλήψεις. Από την κυβέρνηση και τους υπουργούς μέχρι τους δημάρχους, όλοι βολεύονται από αυτή την κατάσταση ομηρείας. 

Προσπαθούν να σπάσουν την ενότητά μας με τις πολλές και διαφορετικές συμβάσεις, ώστε να χτυπούν κάθε κομμάτι ξεχωριστά, και ταυτόχρονα μας βάζουν εμπόδια για να οργανωθούμε συνδικαλιστικά. Όμως τελικά δεν τα έχουν καταφέρει. Αντίθετα. Οι συμβασιούχοι σε όλους τους χώρους είναι ένα σημαντικό κομμάτι του εργατικού κινήματος που δίνει μάχες και πολλές φορές πρωτοστατεί. 

Μέσα σε αυτή τη συγκυρία του πολέμου, της ακρίβειας, της προσπάθειας διάλυσης των συλλογικών συμβάσεων, εμείς ως εργαζόμενοι στο Φυσικό Αέριο στη ΔΕΣΦΑ θα συμμετέχουμε στην απεργία στις 9/11 για να παλέψουμε για όλα μας τα αιτήματα μαζί με το υπόλοιπο εργατικό κίνημα. Για να αυξηθούν οι μισθοί πάνω από τον πληθωρισμό, για καλύτερη ΣΣΕ, για μονιμοποίηση όσων συμβασιούχων έχουν απομείνει, για ένταξη στα ΒΑΕ. 

Μαζί κάνουμε την προσπάθεια να συντονιστούμε με τους εργαζόμενους σε φύλαξη και καθαριότητα. Πρόσφατα οι εργαζόμενοι στη Ρεβυθούσα μαζέψαμε υπογραφές και καταθέσαμε το αίτημα για 18% αύξηση μισθού για την αυξημένου κινδύνου εργασία μας.

Όλα όσα έχουμε κερδίσει, δεν μας χαρίστηκαν, αλλά τα κερδίσαμε με αγώνες. Αναγκάσαμε την εταιρία να ενσωματώσει το μεγαλύτερο κομμάτι των συμβασιούχων εργαζόμενων και να κερδίσουν μόνιμη και σταθερή δουλειά. Πριν τέσσερα χρόνια οι συμβασιούχοι ήταν τα τρία τέταρτα επί του συνόλου. Μετά από κάποιες απεργίες και την ενεργοποίηση του συνδικαλισμού στον χώρο, οι συμβασιούχοι αυτή τη στιγμή είναι πολλοί λιγότεροι, ενώ τους έχουμε αναγκάσει και σε παραπάνω προσλήψεις.

Η ΔΕΣΦΑ σε αυτή τη φάση θα αποτελέσει ενεργειακό κόμβο ως τερματικός σταθμός υγροποιημένου φυσικού αερίου. Η δουλειά στη Ρεβυθούσα έχει εντατικοποιηθεί για όλους τους εργαζόμενους. Κάθε τρεις μέρες έρχεται καράβι με LNG κι από Νοέμβρη θα είναι κάθε δύο μέρες. Γι' αυτό απαιτούμε και αυξήσεις. Ο ρόλος των εργαζόμενων στη ΔΕΣΦΑ είναι καθοριστικός και για να παλέψουμε ότι θα σταματήσει το φαγοπότι των καπιταλιστών που πλουτίζουν από την ενεργειακή κρίση εις βάρος της κοινωνίας. Η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να εξασφαλίσει τις εξαγωγές της ενέργειας με βάση το κέρδος των λίγων, ενώ τα νοικοκυριά είτε είναι ελληνικά, είτε βουλγάρικα, σέρβικα, αλβανικά, θα έχουν πρόβλημα. 

Στην ΕΡΤ μαζευτήκαμε κάποιοι συνάδελφοι την Παρασκευή 21/10 για να δούμε πώς θα οργανώσουμε τη συμμετοχή από τον χώρο μας στην απεργία στις 9/11. 

Έγινε μια γόνιμη κουβέντα με πολλούς προβληματισμούς και με συμμετοχή κόσμου που δεν ήταν πάντα ενταγμένος στην αριστερά. Συζητήσαμε πώς θα μπορέσουμε να ξαναζωντανέψουμε τον συνδικαλισμό στην ΕΡΤ, που είναι ένας χώρος που έχει εμπειρία αγώνων. Σε αυτό που καταλήξαμε επί της ουσίας είναι να οργανώσουμε εξορμήσεις, αλλά και να βάλουμε στόχο να κερδίσουμε ο καθένας δύο-τρεις συναδέλφους να κατέβουν μαζί μας στην απεργία με το πανό. Είναι μια αρχή για να συνεχίσουμε σε κάτι μεγαλύτερο και πιο δυναμικό.

Εγώ ως συμβασιούχος έχω μόνο υποχρεώσεις, αλλά κανένα δικαίωμα, εκτός του ότι πληρωνόμαστε κάθε τέλος του μήνα. Δεν θέλουμε να υπάρχουν εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα, ζητάμε μονιμοποίηση. Για να μπορώ να αποδίδω σαν εργαζόμενος, πρέπει να δουλεύω σε μια συγκεκριμένη θέση, όχι από δω κι από κει. Να μοιραζόμαστε την ανεργία μας δεν λύνει το πρόβλημα σε μας τους εργαζόμενους, αλλά σε αυτούς που τους συμφέρει να δηλώνουν άλλα νούμερα για την ανεργία κάθε εξάμηνο. Κάμποσα χρόνια τώρα η ΕΡΤ θέλει εργαζόμενους με μπλοκάκι χωρίς δικαιώματα και μεγάλο κόστος. Τον Μητσοτάκη αυτόν που τον ενδιαφέρει είναι, αν δεν μπορέσει να πουλήσει όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις, να τις εκμετταλεύονται εργολάβοι και να μην υπάρχουν μόνιμοι εργαζόμενοι. 

Για να συζητήσουμε και να οργανώσουμε τη μαζική συμμετοχή των ηθοποιών στην πανεργατική απεργία στις 9 Νοέμβρη, καλούμε ως Ανατρεπτική Συσπείρωση Ηθοποιών να βρεθούμε την Πέμπτη 27/10, στις 5μμ στο θέατρο-πολυχώρο ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΝΑΔΥΣΗ (πρώην ΑΛΕΚΤΟΝ) στον Κεραμεικό (Πλαταιών και Σφακτηρίας).

Μετά την πανδημία, ο κλάδος των καλλιτεχνών ακόμα δεν έχει ανακάμψει. Η διεκδίκηση Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας στο Ελεύθερο Θέατρο για καλύτερες εργασιακές συνθήκες, αυξήσεις στους μισθούς, πληρωμένες πρόβες και πλήρη ασφάλιση παραμένει κεντρικό μας αίτημα. Δεν έχουμε τελειώσει ακόμα με τις εργοδοτικές σεξιστικές επιθέσεις, γι' αυτό χρειαζόμαστε αυτή την ασπίδα κόντρα στην επισφάλεια που λειτουργεί εκβιαστικά εις βάρος μας για να ανεχόμαστε κακοποιητικές συμπεριφορές. 

Η ακρίβεια έχει κάνει το κόστος ζωής δυσβάσταχτο και αυτό απαιτεί οικονομική στήριξη στους καλλιτέχνες που κάθε τόσο ψάχνουν για δουλειά. Για να μην γίνει πολυτέλεια το θέατρο για τον περισσότερο κόσμο που τα βγάζει πέρα δύσκολα, χρειάζεται να επανέλθουν εργατικά εισιτήρια, πολύ φτηνά ή δωρεάν. Ο φετινός χειμώνας θα είναι δύσκολος για τους πολλούς μικρούς θιάσους και θέατρα, γι' αυτό χρειάζεται αύξηση των δαπανών για τον Πολιτισμό, για να επιβιώσουν και να προσφέρουν την τέχνη τους.

Μπορούμε να πιάσουμε το νήμα των δυναμικών κινητοποιήσεων που κάναμε την περίοδο της πανδημίας και η μαζική συμμετοχή στις 9/11 είναι καθοριστική. Δυστυχώς, στο τελευταίο ΔΣ του ΣΕΗ, η πλειοψηφία αρνήθηκε την κοινή πρόταση των παρατάξεων Ανατρεπτική Συσπείρωση, Συνέλευση και ΔΕΗ για γενική συνέλευση πριν την απεργία. Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που αποφασίσαμε σε συνέλευση να προχωρήσουμε στη διεκδίκηση ΣΣΕ με δικαιώματα, αλλά δεν έχει προχωρήσει τίποτα από τότε. Δεν παραιτούμαστε, παίρνουμε την πρωτοβουλία να οργανώσουμε από τα κάτω χώρο τον χώρο, στηριζόμενοι στη διάθεση των συναδέλφων να παλέψουν.