Αθήνα 15/12. Φωτό: Μάνος Νικολάου
Απεργιακή διαδήλωση χιλιάδων πλημμύρισε την Πέμπτη 15/12 το κέντρο της Αθήνας ενάντια στον προϋπολογισμό των περικοπών και των ιδιωτικοποιήσεων και για αυξήσεις στους μισθούς. Καλούσαν οι Ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών σε δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση, η ΑΔΕΔΥ, φοιτητικοί σύλλογοι και μαθητές.
Η συγκέντρωση ξεκίνησε στα Προπύλαια, βάδισε τη Σταδίου προς το Σύνταγμα, πέρασε από το Υπουργείο Οικονομικών και έφτασε στη Βουλή και στα λουλουδάδικα στη Βασιλίσσης Σοφίας. Τεράστια ήταν η συμμετοχή των εκπαιδευτικών με δεκάδες πανό Συλλόγων ΠΕ και ΕΛΜΕ.
Στην πορεία εκφράστηκε η οργή ενάντια στην κυβέρνηση των δολοφόνων με τα συνθήματα που την κατήγγειλαν για την κρατική δολοφονία του 16χρονου Κώστα Φραγκούλη και για τις δολοφονικές περικοπές που στοίχισαν τη ζωή του 11χρονου μαθητή στις Σέρρες, ενώ την ίδια ώρα δίνουν μπόνους 600 ευρώ στους μπάτσους. “Δεν ήταν η βενζίνη, ούτε τα λεφτά, το κράτος δολοφόνησε ακόμα μια φορά”, έγραφε το πανό των μαθητών από το Μουσικό Σχολείο Αλίμου.
Στα πανό μπορούσε να διαβάσει κανείς όλα τα αιτήματα που παλεύει το εργατικό κίνημα: μόνιμοι και μαζικοί διορισμοί, αυξήσεις στους μισθούς, μονιμοποίηση τώρα όλων των νεοδιόριστων, όχι στο σχολείο της αγοράς, χρήματα για την Παιδεία-όχι για εξοπλισμούς, κάτω τα χέρια από τα ταμεία, δωρεάν δημόσια Υγεία για όλους.
Στο μπλοκ του Συντονισμού Εργατικής Αντίστασης διαδήλωσαν σωματεία εργαζομένων από νοσοκομεία, το Υπουργείο Πολιτισμού, ο Σύλλογος Συνταξιούχων ΕΤΕ και εργαζόμενοι από τους δήμους, δίνοντας πανεργατική διάσταση στη σημερινή απεργία. Εκεί διαδήλωσε η ΚΕΕΡΦΑ και οι προσφύγισσες με τα παιδιά τους που διώχνουν από τα σπίτια τους καταργώντας το πρόγραμμα ΕΣΤΙΑ.
Στο τέλος της πορείας, η αστυνομία απρόκλητα επιτέθηκε με χημικά στους απεργούς, αλλά δεν κατάφερε να διαλύσει τη συγκέντρωση.
Πανελλαδικά
Εκατοντάδες εκπαιδευτικοί και φοιτητές συμμετείχαν στην απεργιακή συγκέντρωση στην Θεσσαλονίκη. Ακολούθησε μαχητική διαδήλωση στους δρόμους της πόλης που κατέληξε στο ΥΜΑΘ. Στην απεργιακή κινητοποίηση στα Χανιά συμμετείχαν η Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης Χανίων (ΕΛΜΕ) και ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Περιφερειακής Ενότητας Χανίων (ΣΕΠΕ). Η πορεία ξεκίνησε από την πλατεία Αγοράς και κατέληξε στα γραφεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων όπου ακολούθησε παράσταση διαμαρτυρίας.
Συγκεντρώσεις απεργών εκπαιδευτικών έγιναν σε Ηράκλειο, Βόλο, Γιάννενα, Ξάνθη και πολλές ακόμα πόλεις πανελλαδικά.
Μάνος Νικολάου
Η κρίση είναι τεράστια, πολλαπλή και σε παγκόσμια κλίμακα. Είμαι εξοργισμένη με αυτά που γίνονται.
Είναι πολύ θετικό ότι ο κόσμος αρχίζει ξανά να συνδικαλίζεται, το κίνημα κάνει βήματα και εδώ και στη Βρετανία και σε όλο τον κόσμο. Χρειάζεται όμως να υπάρξει ακόμα μεγαλύτερη αντίσταση. Από την Κίνα μέχρι όλες τις χώρες, το σύστημα είναι ίδιο παντού. Φτώχεια, περικοπές και σκάνδαλα. Όπου υπάρχει εργαζόμενος να ξεσηκωθεί.
ΣΕΠΕ Γλυφάδας-Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης
Σήμερα απεργούμε και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί μαζί με τους συναδέλφους μας του Δημοσίου, διεκδικώντας αυξήσεις στους μισθούς των εκπαιδευτικών για να αντιμετωπίσουμε το κύμα ακρίβειας, που βιώνουμε όλοι οι εργαζόμενοι. Παράλληλα, παλεύουμε για διασφαλισμένες θέσεις εργασίας στα ιδιωτικά σχολεία ενάντια στον νόμο Κεραμέως του καλοκαιριού του 2021 που επέτρεψε τις αδικαιολόγητες και ελεύθερες απολύσεις. Στόχος όλων είναι η πρόσβαση σε ποιοτική και δημόσια Παιδεία για όλα τα παιδιά χωρίς εξαιρέσεις.
Στην αντίθετη κατεύθυνση είναι ο προϋπολογισμός που ψηφίζει η κυβέρνηση της ΝΔ. Για ακόμα μία χρονιά χαρίζει εκατομμύρια ευρώ στις επιχειρήσεις και το μεγάλο κεφάλαιο. Ο μόνος τρόπος που έχουν οι εργαζόμενοι να αντιπαλέψουν αυτή την πολιτική είναι οι απεργιακές κινητοποιήσεις.
μέλος ΔΣ ΟΙΕΛΕ
Οι υγειονομικοί έχουμε κάθε λόγο να βρισκόμαστε απεργιακά στον δρόμο ενάντια στον δολοφονικό προϋπολογισμό.
Η τελευταία βδομάδα κατέγραψε πάνω από 120 νεκρούς από κόβιντ. Την ίδια στιγμή τα υπόλοιπα νοσήματα και η μεγάλη διασπορά των άλλων ιώσεων βρίσκουν ένα ΕΣΥ διαλυμένο από την κυβέρνηση. Με τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό και υλικά λόγω υποχρηματοδότησης, είμαστε σε κατάσταση πολέμου. Η κυβέρνηση ξεκάθαρα είναι αυτή που φέρει την ευθύνη για τους θανάτους που έχουμε στα νοσοκομεία. Αυτή είναι πραγματικά “ψεκασμένη”, γιατί η διαχείρισή της είναι σαν να έχει τελειώσει ο κορονοϊός. Η αντιμετώπιση είναι κυνική: όποιος μπορεί θα ζήσει, αλλιώς ας πεθάνει. Και ταυτόχρονα δολοφονεί Ρομά, δολοφονεί μαθητές στα σχολεία όπως στις Σέρρες.
Συνεχίζουμε συγκροτώντας ξανά τις απεργιακές μας επιτροπές στα νοσοκομεία και οργανώνοντας συνελεύσεις. Να μονιμοποιηθούν οι συμβασιούχοι, να γυρίσουν χωρίς τιμωρίες οι ανεμβολίαστοι και να γίνουν προσλήψεις για να μην σβήσουν τα νοσοκομεία από την έλλειψη προσωπικού. Στο Έλενα Βενιζέλου λείπουν, εκτός των άλλων, 160 μαίες και νοσηλεύτριες και συζητάμε για νέα μέρα δράσης με κέντρο την υποστελέχωση. Ο χειμώνας να είναι απεργιακός, όπως ήταν και το φθινόπωρο. Ως Συντονιστικό Νοσοκομείων το οργανώνουμε ενιαιομετωπικά με όλη την Αριστερά, αλλά την ίδια στιγμή αιχμηρά πολιτικά για να ρίξουμε από τα κάτω την κυβέρνηση του Μητσοτάκη.
Παλεύουμε για να μας δώσουν πίσω τα σπίτια που μέναμε. Μας πέταξαν έξω στον δρόμο και δεν έχουμε πού να μείνουμε. Θέλουμε να μείνουμε στην Αθήνα.
Τα παιδιά μας εδώ πηγαίνουν σχολείο και πολλοί από μας έχουν βρει εδώ δουλειά. Διαδηλώνουμε σήμερα μαζί με τους εκπαιδευτικούς για τα δικά μας δικαιώματα επίσης. Οι δάσκαλοι των παιδιών μας μάς στηρίζουν, μας λένε να μην φύγουμε από τα σπίτια. Τα παιδιά έχουν δικαίωμα στη μόρφωση, πρέπει να συνεχίσουν το σχολείο. Ταυτόχρονα, χρειαζόμαστε περίθαλψη, να είναι ανοιχτά τα νοσοκομεία για μας. Αρρωσταίνουμε και πρέπει να ψάχνουμε αλλού για γιατρό. Θέλουμε κατοικία, περίθαλψη αλλά θέλουμε και χαρτιά.
Είμαστε σήμερα στην απεργία των εκπαιδευτικών, τις προάλλες βρεθήκαμε στην απεργία των υγειονομικών, στην πανεργατική απεργία και στις διαδηλώσεις ενάντια στις αστυνομικές δολοφονίες. Γιατί είναι ζητήματα που επηρεάζουν όλους μας.
Ως φοιτητές/τριες έχουμε έναν παραπάνω λόγο να βρεθούμε μαζί με τους εκπαιδευτικούς. Δίνουμε μάχες για να παραμείνουν δημόσιες και δωρεάν και οι σχολές μας ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις. Ακόμα και σήμερα, ούτε η Υγεία ούτε η Παιδεία είναι πραγματικά δωρεάν.
Οι αγώνες μας χρειάζονται γενίκευση, χρειάζεται κοινός αγώνας όλων των κλάδων, αλλιώς δεν θα λυθούν τα προβλήματα. Και δεν είναι μόνο οι περικοπές και τα οικονομικά ζητήματα. Γίνονται τόσα σκάνδαλα, ρατσιστικές και σεξιστικές επιθέσεις, που δύσκολα κάποιος μπορεί να κλείσει τα μάτια του απέναντι σε αυτή την κατάσταση.