Επόμενο απεργιακό βήμα στα νοσοκομεία είναι η 24ωρη απεργία της ΠΟΕΔΗΝ στις 2 Νοέμβρη. Η κατάσταση στα νοσοκομεία είναι τελείως εκτροχιασμένη και γι' αυτό προκύπτουν μάχες συνεχώς ανά νοσοκομείο. Χρειάστηκε η οργανωμένη προσπάθεια του Συντονιστικού Νοσοκομείων και η καμπάνια του για απεργιακή κινητοποίηση στις 10/11 ώστε να μπει η πίεση στην ΠΟΕΔΗΝ για να καλέσει στην παναττική στάση εκείνη την ημέρα και να γενικεύσει την αντίσταση. Τώρα η προσπάθεια είναι να μετατρέψουμε την απεργία στις 2/11 σε 48ωρη και να συνεχίσουμε με 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες.
Την πρόταση για κλιμάκωση με απεργία διαρκείας την κάνουμε ως Συντονιστικό Νοσοκομείων από τις αρχές του Σεπτέμβρη. Ανοίγουμε αυτή τη συζήτηση με τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσές μας με τα υλικά μας και τις περιοδείες μας στα νοσοκομεία, με επιχειρήματα μέσα στις συνελεύσεις και έχει πολύ θετική ανταπόκριση. Όλοι και όλες καταλαβαίνουν ότι χρειάζεται μια καλά οργανωμένη απάντηση απέναντι στη διάλυση του ΕΣΥ και ότι η διάρκεια στον αγώνα είναι προαπαιτούμενο αν θέλουμε σοβαρές αλλαγές μέσα στα νοσοκομεία και όχι “μόνο” να μην περάσει μια νέα επίθεση. Οι ηγεσίες των ομοσπονδιών όμως δεν βρίσκονται στην κατεύθυνση για κλιμάκωση. Γι' αυτό επιμένουμε στη συγκρότηση “από τα κάτω”, με επιτροπές αγώνα, με συλλογή υπογραφών για να γίνουν γενικές συνελεύσεις, με αγωνιστικές αποφάσεις πρωτοβάθμιων σωματείων, ακόμα και συντονισμό μεταξύ τους, όπως η προσπάθεια που ξεκινάμε να συντονιστούν τα ψυχιατρικά νοσοκομεία Δαφνί και Δρομοκαΐτειο ενάντια στις επιπλέον εφημερίες.
Η υπεράσπιση των δημόσιων νοσοκομείων δεν αφορά μόνο εμάς τους υγειονομικούς, αλλά όλη την εργατική τάξη και τη νεολαία, όλον τον κόσμο. Από την Ιεράπετρα και το Ρέθυμνο μέχρι πιο πρόσφατα τη Σητεία και την Ξάνθη, είδαμε να κατεβαίνουν χιλιάδες στο πλάι των σωματείων εργαζομένων των νοσοκομείων για να στηρίξουν τον αγώνα ενάντια στην υποβάθμιση τους. Είδαμε την ένθερμη στήριξη ασθενών και συνοδών κάθε φορά που οργανώσαμε δράσεις ενημέρωσης στους χώρους μας και μοιράζαμε ανακοινώσεις που τους απευθύνονταν. Αυτό που κατάφεραν τα τοπικά σωματεία, μπορούμε να το κάνουμε και στην Αθήνα και παντού. Να μπει μπροστά η ΠΟΕΔΗΝ και να δώσει πανεργατική διάσταση στις κινητοποιήσεις μας.
Να περάσουμε τώρα στην αντεπίθεση με απεργίες διαρκείας, γιατί όσο περνάει ο καιρός η κατάσταση επιδεινώνεται. Όχι γιατί υπάρχει κάποια νέα επίθεση ή νόμος, αλλά γιατί συνεχίζεται η ίδια πολιτική των περικοπών και των ιδιωτικοποιήσεων, παρά τις αόριστες υποσχέσεις του Χρυσοχοΐδη.
Προσλήψεις
Οι 10.000 προσλήψεις τις οποίες ακούμε συνέχεια δεν λύνουν τίποτα. Σε μια χρονιά έχουν φύγει 7.000 υγειονομικοί από συνταξιοδοτήσεις και παραιτήσεις, ενώ γνωρίζουμε ότι τα κενά πλέον ξεπερνούν τις 40.000. Επίσης, οι προσλήψεις που λένε δεν είναι επιπλέον προσωπικό, αλλά σε μεγάλο βαθμό μονιμοποιήσεις συμβασιούχων και επικουρικών, οι οποίοι ήδη δουλεύουν μέσα στα νοσοκομεία. Χρειάζεται να μονιμοποιηθεί όλο το προσωπικό, αλλά δεν φτάνει χωρίς τις δεκάδες χιλιάδες επιπλέον προσλήψεις για να λειτουργούν τα τμήματα, να σταματήσει η χιονοστοιβάδα παραιτήσεων και να μην κλείσουν κλινικές και ολόκληρα νοσοκομεία.
Το άλλο ψέμα είναι ότι δεν προχωρούν οι ιδιωτικοποιήσεις. Ό,τι και να λέει ο Χρυσοχοΐδης, εργολάβοι συνεχίζουν να μπαίνουν στα νοσοκομεία. Την προηγούμενη βδομάδα απολύθηκαν έξι φύλακες από την Πολυκλινική και αντικαταστήθηκαν από εργολαβική εταιρία κι αυτό είναι μόνο ένα μικρό παράδειγμα. Αν τα σωματεία δεν οργάνωναν κινητοποιήσεις σε νοσοκομεία ενάντια στους εργολάβους, όπως στον Άγιο Σάββα, τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα.
Η ιδιωτικοποίηση δεν προχωράει μόνο με εργολάβους σε καθαριότητα, φύλαξη και σίτιση. Στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός για παράδειγμα υπάρχουν ιδιωτικά ασθενοφόρα, στο Άργος το νοσοκομείο υπέγραψε σύμβαση με ιδιωτικό απεικονιστικό κέντρο γιατί έκλεισε ο αξονικός του, ενώ από παντού περιστατικά στέλνονται σε ιδιωτικά νοσοκομεία. Με λίγα λόγια, δεν κάνουν προσλήψεις, αλλά κλείνουν συμβάσεις με ιδιώτες για να θησαυρίζουν και η υγεία του κόσμου παίζεται κορώνα-γράμματα.
Αργυρή Ερωτοκρίτου,
μέλος ΓΣ ΟΕΝΓΕ, Συντονιστικό Νοσοκομείων