«Η Ελλάδα δήλωσε ξεκάθαρα, δια στόματος του Πρωθυπουργού, αλλά και όλων των πολιτειακών παραγόντων, ότι αντιλαμβάνεται πλήρως και στηρίζει το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα και ότι η προστασία των αμάχων είναι πάντοτε η πρώτη προτεραιότητα». Αυτά δήλωσε ο υπουργός Άμυνας Δένδιας πριν λίγες μέρες.
Αυτή η δήλωση έγινε στα πλαίσια της τελετής παράδοσης του πλοίου υποστήριξης Περσέας, δωρεά του εφοπλιστή και «ναυάρχου επί τιμή» Λασκαρίδη. Κι ο Δένδιας δεν έχασε ευκαιρία να αναφερθεί στην πρόσφατη καθέλκυση της φρεγάτας Κίμωνας μια από τις τρεις γαλλικές φρεγάτες Belharra που έχει αγοράσει η κυβέρνηση της ΝΔ. Σε εκείνη την τελετή ο Δένδιας είχε δηλώσει: «Η Ελλάδα διαθέτει τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο του πλανήτη. Η σημαία μας, τα εμπορικά μας πλοία πλέουν σε όλες τις θάλασσες του κόσμου. Δεν νοείται λοιπόν ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό χωρίς δυνατότητες πέραν του ορίζοντα».
Αυτός ο «ορίζοντας» χρειάζεται έναν «άξονα» για να τον κάνει πράξη στην Ανατ. Μεσόγειο και ακόμα παραπέρα, στη Μ. Ανατολή. Αυτός ο «άξονας» είναι η όλη και πιο στενή και βαθιά συνεργασία με το κράτος-απαρτχάιντ του Ισραήλ: στρατιωτική, οικονομική και πολιτική.
Φέτος τον Μάρτη υπογράφτηκε στο Τελ-Αβίβ το Πρόγραμμα Αμυντικής Συνεργασίας Ελλάδας-Ισραήλ για το έτος 2023. Το πρόγραμμα, όπως ενημέρωνε η ιστοσελίδα του ΓΕΕΘΑ «περιλαμβάνει 58 δραστηριότητες εκ των οποίων 25 ασκήσεις, 15 εκπαιδεύσεις και 18 λοιπές δράσεις που θα λάβουν χώρα και στις 2 χώρες».
Ανάμεσα σε αυτές «Συμμετοχή σε διακλαδικές ασκήσεις, όπως και σε αντίστοιχες των επιμέρους Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων. Συνεκπαιδεύσεις Ειδικών Δυνάμεων – Δυνάμεων Ειδικών Επιχειρήσεων. Συμμετοχή εκπαιδευομένων σε εθνικές – διακλαδικές σχολές και πολυεθνικά σχολεία, καθώς και σε σεμινάρια. Επιτελικές συναντήσεις και συνομιλίες σε θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος. Συνεκπαιδεύσεις σε αντικείμενα Διαχείρισης Κρίσεων, Ηλεκτρονικού Πολέμου, καθώς και Έρευνας και Διάσωσης».
Ένα μήνα πριν, ο Μητσοτάκης συναντιόταν με τον Νετανάχιου και τον Χριστοδουλίδη στην Λευκωσία σε μια «τριμερή συνάντηση κορυφής». Ένα από τα θέματα που πρόβαλε ο Μητσοτάκης είναι η ενίσχυση της συνεργασίας με το Ισραήλ στην «πολιτική προστασία» όπως στη δασοπυρέσβεση! Πέρα από τον κυνισμό, το «ζουμί» στην συνάντηση με τον Νετανιάχου ήταν οι αναφορές του Μητσοτάκη «στον κομβικό ρόλο της Ελλάδας στον ενεργειακό διάδρομο Ανατολικής Μεσογείου – Ευρώπης, τόσο μέσω των υποδομών που αναπτύσσει, όσο και μέσω της διασύνδεσης με τα Δυτικά Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη».
Αυτό που επιδιώκει η κυβέρνηση είναι η νεκρανάσταση του αγωγού EastMed, ή του ανάλογού του, και με αυτό τον τρόπο η διεκδίκηση ότι η χάραξη των ΑΟΖ θα γίνει με βάση τα «εθνικά συμφέροντα» (κόντρα στην τουρκική άρχουσα τάξη). Η συμμαχία με το κράτος του Ισραήλ είναι «κομβική» για αυτή την στρατηγική.
Ο «άξονας» με το Ισραήλ λειτουργεί σαν «μετόπισθεν» των ισραηλινών εγκλημάτων στην Παλαιστίνη και στη Γάζα σήμερα. Και αυτά τα «μετόπισθεν» οχυρώνονται με μπόλικες δόσεις ρατσισμού ισλαμοφοβίας.
Ο Καιρίδης, υπουργός Μετανάστευσης, είχε το θράσος να πει σε συνάντησή του με τον Παλαιστίνιο πρέσβη στις 20 Σεπτέμβρη για: «τις αυξημένες παράτυπες αφίξεις που δέχεται η χώρα μας τον τελευταίο καιρό, συμπεριλαμβανομένων πολλών Παλαιστινίων, προερχόμενων από τη Λωρίδα της Γάζας». Τώρα σε συνεντεύξεις του συμπληρώνει τα «είμαστε με το Ισραήλ» με φόβους «για αύξηση των μεταναστευτικών ροών από τη Γάζα».
Η Αριστερά χρειάζεται να έχει ξεκάθαρη θέση. Διεκδικούμε να σταματήσει άμεσα η στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ, να κλείσουν οι αμερικάνικες βάσεις που παρέχουν στήριξη και συνεργασία στις ισραηλινές επιθέσεις και να ανοίξουν τα σύνορα για τους πρόσφυγες από την Γάζα.
Ισραήλ: “Μαντρόσκυλο” του ιμπεριαλισμού
Μια σειρά αναλύσεις επισημαίνουν ότι η επιχείρηση «Πλημμύρα του αλ-Ακτσά» πρακτικά συνέπεσε με την 50η επέτειο του «πολέμου του Γιομ-Κιπούρ» (εβραϊκή θρησκευτική γιορτή) του Οκτώβρη του 1973. Ήταν ο πόλεμος που επισφράγισε το ρόλο του κράτους του Ισραήλ ως του «μαντρόσκυλου» του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή.
Ο πόλεμος ξεκίνησε με μια αιφνιδιαστική επίθεση των στρατών της Αιγύπτου και της Συρίας που αρχικά αιφνιδίασε πλήρως το Ισραήλ. Σύντομα, όμως, η κατάσταση άλλαξε. Ο ισραηλινός στρατός πέρασε στην αντεπίθεση και νίκησε τους αντιπάλους του.
Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την έκβαση έπαιξε η παρέμβαση των ΗΠΑ. Η τότε ισραηλινή πρωθυπουργός Γκόλντα Μέιρ είχε ζητήσει άμεση στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ από τον Νίξον. Ο Έκτος Στόλος έπλευσε στην περιοχή και οι κρουνοί της έκτακτης αμερικάνικης βοήθειας άνοιξαν για να ενισχύσουν με κάθε τρόπο το Ισραήλ.
Το κράτος του Ισραήλ στήθηκε πάνω στο διωγμό και το αίμα των Παλαιστινίων. Με το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου οι εξελίξεις ήταν ταχύτατες. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν ήθελαν απώλεια του ελέγχου μιας κρίσιμης περιοχής στη Μέση Ανατολή. Η δημιουργία ενός κράτους χωροφύλακα, ενος κράτος μαντρόσκυλου για να παίξει αυτόν τον ρόλο επιλέχθηκε σαν λύση σε μια περιοχή που βρισκόταν ανάμεσα από τη μια μεριά στην Αίγυπτο και την Διώρυγα του Σουέζ και από την άλλη στα πετρέλαια της αραβικής χερσονήσου και των χωρών του Περσικού Κόλπου. Και σε μια περίοδο που οι αραβικοί πληθυσμοί διεκδικούσαν την ανεξαρτησία τους.
Ο ΟΗΕ αποφάσισε το 1947 υπέρ του διαμελισμού της Παλαιστίνης δίνοντας το 56% της γης στους Εβραίους εποίκους που τότε ακόμη είχαν μόνο το 6% της γης και αποτελούσαν το ένα τρίτο του πληθυσμού. Έτσι στις 14 Μαΐου του 1948 πριν από ακριβώς 73 χρόνια, δημιουργήθηκε το κράτος του Ισραήλ με τον πρώτο του πρόεδρο τον Μπεν Γκουριόν να δηλώνει ότι τα σύνορά του «θα καθοριστούν με βία» και ότι «δεν υπάρχουν εδαφικά όρια για το μελλοντικό εβραϊκό κράτος».
Ο πόλεμος ξέσπασε και μέχρι το 1949 το Ισραήλ είχε καταφέρει να καταλάβει σχεδόν το 80% της Παλαιστίνης έχοντας τις πλάτες των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων -με μπροστάρη αρχικά την Βρετανία και στη συνέχεια τις ΗΠΑ. Περίπου 15.000 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν και 800.000 εκδιώχθηκαν από τη γη τους και έγιναν πρόσφυγες. Ο «διαμελισμός» σήμανε τη δημιουργία ενός και μόνο κράτους, του Ισραηλινού, ενώ η Δυτική Όχθη πέρασε στον έλεγχο της Ιορδανίας και η Λωρίδα της Γάζας στον έλεγχο της Αιγύπτου.
Από τότε το κράτος του Ισραήλ με την υποστήριξη των ιμπεριαλιστών δεν έχει πάψει να είναι μια συνεχής πηγή πολέμου. Το 1956 το Ισραήλ πολέμησε στο πλευρό των Αγγλογάλλων κατά της Αιγύπτου όταν ο Νάσερ τόλμησε να εθνικοποιήσει τη Διώρυγα του Σουέζ.
Το 1967 είχε αλλάξει πλέον προστάτη και οι ΗΠΑ χειροκρότησαν την αρπαγή της Δυτικής Όχθης, της Χερσονήσου του Σινά, της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, της Λωρίδας της Γάζας και των υψωμάτων του Γκολάν στο νικηφόρο Πόλεμο των Έξι Ημερών με τις αραβικές χώρες. Έτσι, μέσα σε λιγότερα από 20 χρόνια, το Ισραήλ κατάφερε να καταλάβει σχεδόν ολόκληρη την Παλαιστίνη και να φυλακίσει κυριολεκτικά το λαό της.
Το 2ο Φεστιβάλ Παλαιστινιακού Κινηματογράφου της Αθήνας θα φιλοξενηθεί από τις 12-15 Οκτωβρίου στον Κινηματογράφο Studio (Σπάρτης και Σταυροπούλου 33, Πλατεία Αμερικής). Θα προβληθούν 7 ταινίες από Παλαιστίνιους δημιουργούς.