Το αμερικάνικο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν έχει ξαναπεράσει τέτοια μεγάλη κρίση μεταπολεμικά. Την περασμένη βδομάδα η Βουλή έμεινε ακέφαλη. Οι πιο ακροδεξιοί Ρεπουμπλικάνοι ψήφισαν και προκάλεσαν την καθαίρεση του Κέβιν Μακάρθι από τη θέση του προέδρου.
Ο πρόεδρος της Βουλής δεν είναι συμβολική φιγούρα στις ΗΠΑ. Είναι ο δεύτερος σε σειρά διάδοχος του Προέδρου και μεσολαβεί ανάμεσα στα κόμματα για να περνάνε κρίσιμοι νόμοι. Τέτοια ψηφοφορία καθαίρεσης δεν είχε ξαναγίνει από το 1910. Οποιαδήποτε λογική περιγραφή για τον Μακάρθι θα έλεγε ότι είναι επίσης ακροδεξιός. Στήριξε τον Τραμπ και τα παραμύθια ότι ο Μπάιντεν έκλεψε τις εκλογές, στηρίζει τις εκστρατείες των φανατικών ενάντια στο δικαίωμα στην έκτρωση και επιτίθεται στους μετανάστες. Όμως, για τον ολόενα και μεγαλύτερο πυρήνα των ακροδεξιών μέσα στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, ο Μακάρθι ήταν “μαλακός” προς τους Δημοκρατικούς.
Η αφορμή ήταν πως συμφώνησε με τους Δημοκρατικούς για μια επέκταση στη χρηματοδότηση του δημόσιου χρέους ώστε να μην καταρρεύσει ο κρατικός μηχανισμός. Επίσης είχε επαφές ώστε να περάσουν από τη Βουλή οι καινούργιες αμερικάνικες παροχές προς τον Ζελένσκι. Στην αμερικάνικη πολιτική αυτές οι συμμαχίες είναι καθημερινότητα σε κανονικές συνθήκες. Τα δυο μεγάλα κόμματα πάντα συντονίζονταν για να εξασφαλίσουν τη ομαλή διακυβέρνηση της χώρας, όταν μοιράζονται τις εξουσίες στη Βουλή, τη Γερουσία και το Λευκό Οίκο. Αλλά πλέον όλα έχουν τιναχτεί στον αέρα. Η δικομματική σταθερότητα βυθίζεται σε κινούμενη άμμο, ενώ λείπουν μηχανισμοί όπως αυτοί που υπάρχουν στην Ευρώπη για να καλύψουν το κενό (τρίτα και τέταρτα κόμματα για παράδειγμα).
Είμαστε δυόμισυ χρόνια από την ενορχηστρωμένη από τον Τραμπ επίθεση των φασιστών στο Καπιτώλιο. Οι Δημοκρατικοί δεν τολμάνε να προτείνουν άλλον υποψήφιο από τον Μπάιντεν, για τον οποίο όμως ταυτόχρονα τρέμουν πριν από κάθε δημόσια εμφάνιση για το αν θα τα θαλασσώσει. Δημοσκοπήσεις δείχνουν τον Τραμπ να προηγείται του Μπάιντεν. Οι “μετριοπαθείς” Ρεπουμπλικάνοι μετατρέπονται σε μουσειακό είδος που δεν μπορούν να επηρεάσουν τίποτα. Ο ανταγωνισμός με την Κίνα και ο πόλεμος στην Ουκρανία δημιουργούν κάθε μέρα καινούργια σκληρά διλήμματα που διχάζουν όλες τις πτέρυγες του συστήματος.
Η κρίση της δεκαετίας του ‘70 προκάλεσε μέχρι και την παραίτηση ενός προέδρου (του Νίξον) αλλά δεν έφτασε ούτε κατά διάνοια σε τέτοια διάβρωση των κομμάτων και των θεσμών. Και μέσα σε τέτοιες συνθήκες, βγαίνει στο προσκήνιο ένα μεγάλο εργατικό κίνημα που γίνεται πρώτο θέμα στις ΗΠΑ. Μισό εκατομμύριο εργάτες και εργάτριες έχουν βγει μέχρι στιγμής σε απεργία μέσα στο 2023. Διπλάσιοι από πέρσι και υπερτριπλάσιοι από πρόπερσι.
Απεργία υγειονομικών
Την περασμένη βδομάδα 75 χιλιάδες εργαζόμενοι στην ιδιωτική υγεία κατέβηκαν στη μεγαλύτερη απεργία υγειονομικών στην ιστορία της χώρας, για τρεις συνεχόμενες μέρες. Νοσηλεύτριες, ακτινολόγοι και άλλοι εργαζόμενοι στην Kaiser Permanente κατέβηκαν σε απεργία διεκδικώντας αυξήσεις και μαζικές προσλήψεις. Και σε αυτή την απεργία καταγράφεται η κρίση των θεσμών. Η Kaiser Permanente, μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες του χώρου, ήταν για δεκαετίες το καλύτερο παράδειγμα για τους θιασώτες του συναινετικού συνδικαλισμού. Η εταιρεία πλήρωνε καλούς μισθούς, δεν γίνονταν απεργίες και το συνδικάτο ενίσχυε τη δύναμή του.
Τώρα ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Οι εργαζόμενοι καταρρέουν στις βάρδιές τους από την έλλειψη προσωπικού. Συνολικά στις ΗΠΑ υπολογίζονται 3 εκατομμύρια ελλείψεις υγειονομικού προσωπικού. Μετά την τριήμερη προσανατολίζονται σε μεγαλύτερη απεργία το Νοέμβρη.
Παράλληλα ακόμη τέσσερις χιλιάδες εργαζόμενοι στα Mack Trucks (θυγατρική της Volvo) μπήκαν στην απεργία του συνδικάτου της αυτοκινητοβιομηχανίας UAW. Πλέον 30 χιλιάδες συμμετέχουν στην απεργία που ξεκίνησε στις 15 Σεπτέμβρη ενάντια στις τρεις μεγάλες εταιρείες (Ford, General Motors, Stellantis). 65 χιλιάδες ηθοποιοί συνεχίζουν την απεργία εδώ και τρεις μήνες. Πλέον τα μεγάλα αφεντικά των κινηματογραφικών στούντιο συμμετέχουν προσωπικά στις επαφές με το συνδικάτο για να εκβιάσουν την επιστροφή στα πλατό. Την Τρίτη 10 Οκτώβρη οι εργαζόμενοι στα καζίνο του Λας Βέγκας κατέβαιναν στη μεγαλύτερη απεργία στο χώρο εδώ και 20 χρόνια.
Ο Μπάιντεν πριν από δυο βδομάδες πήγε και μίλησε με την ντουντούκα στους εργάτες της αυτοκινητοβιομηχανίας για να δηλώσει την υποστήριξή του στην απεργία. Όμως τα μεγάλα ΜΜΕ αφιερώνουν πλέον χρόνο στον κίνδυνο της μετάδοσης του ιού των απεργιών. Από τους εκπαιδευτικούς στα Starbucks και την Amazon και τώρα πίσω στην αυτοκινητοβιομηχανία, τα νοσοκομεία και από εκεί στα ξενοδοχεία και τα καζίνο. Αυτός ο ιός πρέπει να απλωθεί ακόμη πιο γρήγορα και να τσακίσει τις ελπίδες των φασιστών ότι θα βγουν κερδισμένοι μέσα σε αυτήν την κρίση.