Η Τουρκία έχει εδώ και καιρό ένα από τα υψηλότερα ποσοστά πληθωρισμού στον κόσμο, οι μισθοί συρρικνώνονται και η τεράστια αύξηση των ενοικίων επιβαρύνει εκατομμύρια εργαζόμενες οικογένειες. Επιπλέον, η παρέμβαση της συντηρητικής κυβέρνησης στην ιδιωτική ζωή των νέων ανθρώπων -ιδιαίτερα των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων- και η καταστολή της δημοκρατίας και της ελευθερίας της έκφρασης συσσωρεύουν εδώ και καιρό οργή.

Αυτός ο θυμός εξερράγη στις 19 Μαρτίου. Με αφορμή τη σύλληψη του Εκρέμ Ιμάμογλου, δημάρχου της Ιστανμπούλ και υποψήφιου για την προεδρία, οι φοιτητές του Πανεπιστημίου της πόλης ήταν οι πρώτοι που διαμαρτυρήθηκαν και μαζί με φοιτητές από άλλα πανεπιστήμια που ενώθηκαν μαζί τους, έσπασαν το οδόφραγμα της αστυνομίας και πραγματοποίησαν πορεία προς το κτίριο του δήμου στη συνοικία Sarachane. Ως αποτέλεσμα της εξέγερσης των φοιτητών, το CHP αναγκάστηκε να καλέσει σε συγκέντρωση στο Sarachane. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν στις καθημερινές συγκεντρώσεις στο Sarachane που διήρκεσαν 7 ημέρες. Οι φοιτητές, από την άλλη πλευρά, ξεκίνησαν διαμαρτυρίες στις πανεπιστημιουπόλεις πολλών πόλεων και στη συνέχεια οργάνωσαν μποϊκοτάζ στα μαθήματα.

Το αποκορύφωμα του κινήματος ήταν το συλλαλητήριο στο Μαλτέπε, στην Ιστανμπούλ στα τέλη Μαρτίου. Σε αυτό το συλλαλητήριο συμμετείχαν 2,2 εκατομμύρια άνθρωποι. Την επόμενη ημέρα πραγματοποιήθηκαν οι προκριματικές εκλογές του CHP. Αυτό επέλεξε τον Ιμάμογλου ως υποψήφιο πρόεδρο στις προκριματικές εκλογές και κάλεσε όλα τα μη κομματικά μέλη να ψηφίσουν υπέρ του. Η έκκληση αυτή ήταν απροσδόκητα επιτυχής. Περίπου 15 εκατομμύρια άνθρωποι πήγαν να ψηφίσουν σε ένδειξη αλληλεγγύης, παρόλο που δεν ήταν μέλη του κόμματος. 

Δύο ημέρες αργότερα, το φοιτητικό κίνημα κάλεσε σε εμπορικό μποϊκοτάζ στις 2 Απριλίου που ήταν επίσης απροσδόκητα επιτυχές. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας της Τουρκίας, σημειώθηκε μείωση της καταναλωτικής ζήτησης κατά 26% σε σχέση με την περίοδο πριν από την αργία. Ο φόβος έσπασε από το κίνημα. Στις μεγάλες πόλεις κηρύχθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας για πέντε ημέρες. Αλλά δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους παρά τις μαζικές συλλήψεις. 

Η συμμετοχή εκατομμυρίων ανθρώπων στις ψηφοφορίες αλληλεγγύης και στο εθνικό μποϊκοτάζ δεν οργανώθηκε από το CHP, αλλά από τις μάζες που οργάνωσαν τον εαυτό τους και τους φίλους, τους συναδέλφους και τις οικογένειές τους, από τα κάτω. Το ΑΚΡ (σ.σ. το Kόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν) είναι πλέον το δεύτερο κόμμα μετά τις τελευταίες τοπικές εκλογές, όπου πρώτο αναδείχτηκε το CHP (σ.σ. Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα). Ο φόβος του Ερντογάν είναι να χάσει απέναντι στον Ιμάμογλου. 

Η απροσδόκητη κοινωνική εξέγερση έχει δημιουργήσει μια σοβαρή κρίση για την κυβέρνηση. Ωστόσο, μόνο η συλλογική δύναμη της εργατικής τάξης μπορεί να οδηγήσει τις μάζες που καταπιέζονται από το οικονομικό και πολιτικό σύστημα σε μια αριστερή εναλλακτική λύση. Διαφορετικά, η οικονομική και πολιτική κρίση κινδυνεύει να οδηγήσει τις μάζες -η οργή των οποίων δεν χωράει σε μια πολιτική που περιορίζεται στον εκλογικό αγώνα- προς μια φασιστική εναλλακτική λύση, η οποία δυστυχώς ανεβαίνει και μέσα στο κίνημα. Για το λόγο αυτό, έχει καταστεί επιτακτική ανάγκη να οικοδομηθεί άμεσα μια αντικαπιταλιστική οργάνωση και ένα αντιφασιστικό μπλοκ ενάντια στην αναδυόμενη ακροδεξιά μέσα στο κίνημα. 

Αν και ζούμε σε διαφορετικές συνθήκες, ο στόχος μας είναι ο ίδιος και στις δύο πλευρές του Αιγαίου: Να έρθουμε σε ρήξη με τα κράτη μας και να ενωθούμε στον διεθνή εργατικό αγώνα. Ο εθνικισμός είναι ο εχθρός μας. Και το CHP είναι ένα εθνικιστικό κόμμα που καλεί τον κόσμο να διαδηλώνει μόνο με τουρκικές σημαίες. Εμείς οι επαναστάτες σοσιαλιστές δίνουμε έναν αγώνα μέσα στον αγώνα. Σηκώνουμε τις σημαίες των διεθνών κινημάτων: την παλαιστινιακή σημαία, τη σημαία του ουράνιου τόξου και την κόκκινη σημαία.

Αυτόν τον μήνα σημειώθηκε ένα κύμα εργατικών διαδηλώσεων σε πολλές πόλεις της Συρίας, που οργανώθηκαν από ανεξάρτητα συνδικάτα. Οι διαμαρτυρίες αυτές απαίτησαν θέσεις εργασίας, ψωμί και μια αξιοπρεπή ζωή καταδικάζοντας παράλληλα τις μαζικές αυθαίρετες απολύσεις που σάρωσαν τη χώρα μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ. Αυτές οι εργατικές διαδηλώσεις σηματοδοτούν μια σημαντική και αναγκαία αναζωπύρωση του ανεξάρτητου εργατικού κινήματος στη Συρία που αναδύεται από τις στάχτες των προηγούμενων γραφειοκρατικών εργατικών οργανώσεων οι οποίες δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα απελπιστικό εξάρτημα του προηγούμενου καθεστώτος. 

Σηματοδοτούν επίσης μια ευρύτερη αύξηση των λαϊκών διαμαρτυριών κατά της ραγδαίας επιδείνωσης του βιοτικού επιπέδου, ιδίως μεταξύ της εργατικής πλειοψηφίας του πληθυσμού. Εκτός από τις άθλιες συνθήκες που υπέστησαν οι Σύριοι υπό το προηγούμενο καθεστώς, οι νέες αρχές έχουν απολύσει αυθαίρετα σχεδόν 400.000 εργάτες και υπαλλήλους από κρατικές υπηρεσίες και τον δημόσιο τομέα. Επιπλέον, οι νεοφιλελεύθερες οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές τους έχουν οδηγήσει τον πληθωρισμό σε πρωτοφανή επίπεδα, προκαλώντας εκτίναξη των τιμών και εμβάθυνση της φτώχειας για εκατομμύρια Σύριους. 

Αυτή η επιδεινούμενη κοινωνικοοικονομική κρίση συνοδεύεται από τη συνεχιζόμενη αστάθεια στον τομέα της ασφάλειας των κατοίκων σε πολλές περιοχές της Συρίας ιδίως στην ύπαιθρο της Χομς και στις παράκτιες περιοχές. Οι περιοχές αυτές υποφέρουν από τυχαίες και τρομοκρατικές πολιτικές αντιποίνων, οι οποίες συχνά απορρίπτονται ως «μεμονωμένα περιστατικά». Η επιδείνωση της κρίσης χειροτερεύει από την αύξηση των πρακτικών διακρίσεων και καταστολής, συμπεριλαμβανομένης της κλιμάκωσης της ρητορικής μίσους κατά των Κούρδων και των θρησκευτικών ή σεξουαλικών μειονοτήτων, καθώς και των αυταρχικών μέτρων για τον έλεγχο των επαγγελματικών συνδικάτων με τον διορισμό νέων ηγεσιών πιστών στις νέες αρχές. 

Για παράδειγμα, μια ειρηνική διαδήλωση στην Ταρτούς αντιμετωπίστηκε με μια φιλοκυβερνητική συγκέντρωση που επιτέθηκε στους διαδηλωτές. Αυτά τα περιστατικά, μεταξύ άλλων, αποτελούν κρίσιμους δείκτες της εύθραυστης κατάστασης της χώρας και του αυξανόμενου χάσματος μεταξύ της ρητορικής των νέων αρχών και των κοινωνικοοικονομικών πολιτικών τους, οι οποίες συχνά έρχονται σε αντίθεση με τους δηλωμένους στόχους τους στην πράξη. 

Στο πολιτικό μέτωπο, οι νέες αρχές άλλαξαν την προσέγγισή τους όσον αφορά το αίτημά τους για εθνική συνδιάσκεψη. Αφού την ανέβαλαν, τη μετέτρεψαν σε «Εθνική Διάσκεψη Διαλόγου» και ανακοίνωσαν μια προπαρασκευαστική επιτροπή αποτελούμενη από προσωπικότητες που πρόσκειται στο καθεστώς. Ωστόσο, οποιαδήποτε εθνική διάσκεψη που δεν θα περιλαμβάνει πραγματική εκπροσώπηση όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων της χώρας θα είναι ελλιπής και αναποτελεσματική για τη διευκόλυνση μιας υγιούς μετάβασης. 

Μια πιο αποκαλυπτική ένδειξη των πραγματικών προθέσεων των νέων αρχών θα είναι ο σχηματισμός της μεταβατικής κυβέρνησης, που αναμένεται να ανακοινωθεί τον επόμενο μήνα. Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να είναι χωρίς αποκλεισμούς και αντιπροσωπευτική και όχι μονοπώλειο μίας μόνο παράταξης. Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι τα καθήκοντα της μεταβατικής κυβέρνησης, εκτός από τη διασφάλιση της ασφάλειας και την ειρήνη στο εσωτερικό της χώρας, πρέπει να περιλαμβάνουν τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των Σύριων μέσω δίκαιων κοινωνικών πολιτικών, την αναδιάρθρωση του στρατιωτικού μηχανισμού και του μηχανισμού ασφαλείας ώστε να υπηρετεί τον συριακό λαό, και τη δημιουργία των συνθηκών για ελεύθερες και δίκαιες εκλογές για τη συγκρότηση μιας συντακτικής συνέλευσης που θα αναλάβει τη σύνταξη ενός νέου συντάγματος.

Θα πρέπει να ακολουθήσουν ελεύθερες και δίκαιες βουλευτικές εκλογές με βάση την αναλογική εκπροσώπηση και προεδρικές εκλογές. Κατά τη διάρκεια αυτής της μεταβατικής περιόδου, ο χώρος των δημόσιων και ατομικών ελευθεριών, που κερδήθηκε με τις τεράστιες θυσίες του συριακού λαού, πρέπει να προστατευθεί και να επεκταθεί. 

Εναπόκειται στις εθνικές, δημοκρατικές και αριστερές δυνάμεις σε αυτή την κρίσιμη φάση να κινητοποιήσουν τις προσπάθειές τους για την επίτευξη των ακόλουθων καθηκόντων: διασφάλιση της ειρήνης και τερματισμός των ένοπλων συγκρούσεων, επανένωση της χώρας μέσω μιας πολιτικής διαδικασίας με διαπραγματεύσεις που θα υποστηρίζει την εγκαθίδρυση ενός δημοκρατικού συστήματος που θα εκπροσωπεί όλους τους Σύριους, εφαρμογή πολιτικών κοινωνικής δικαιοσύνης, προστασία των ελευθεριών, υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων με την εκδίωξη των ξένων κατακτητών και των πολιτοφυλακών και ανάκτηση των κατεχόμενων εδαφών. 

Για το σκοπό αυτό, πρέπει να οικοδομήσουμε ενιαία μέτωπα που θα περιλαμβάνουν όλα τα πρόθυμα κόμματα, δυνάμεις, ενώσεις και συνδικάτα που δεσμεύονται να εργαστούν συλλογικά για αυτά τα καθήκοντα. Σε αυτή τη φάση, οι Σύριοι, ενθαρρυμένοι από τη χαρά της απελευθέρωσης από το εγκληματικό πρώην καθεστώς, πρέπει να βρουν την ελπίδα να οικοδομήσουν ένα καλύτερο μέλλον για τους εαυτούς τους - ένα μέλλον που θα κατασκευάσουν με τα δικά τους χέρια, σε πλήρη ελευθερία.