Εργατική Αλληλεγγύη 09/07/2025, No 1680

Στις 9 Ιούλη τα νοσοκομεία της Δυτικής Ελλάδας απεργούν με προκηρυγμένη απεργία από την ΕΙΝΗ και με την κάλυψη της ΟΕΝΓΕ. Στον ίδιο βηματισμό περνάνε η 'Ενωση Ιατρών Νοσοκομείων Αχαΐας (ΕΙΝΑ) και η Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Αιτωλοακαρνανίας (ΕΙΝΑΑ). Το πρωί της Τετάρτης, πούλμαν θα ξεκινήσει από τα Γιάννενα μεταφέροντας απεργούς διαδηλωτές στην διεύθυνση της 6ης ΥΠΕ στην Πάτρα, όπου θα πραγματοποιηθεί  συγκέντρωση στις 11:30πμ. Η απεργία στη Δυτική Ελλάδα απλώνεται και στην Αθήνα με τα νοσοκομεία  “Έλενα Βενιζέλου”, “Άγιος Σάββας”,  ΨΝΑ  Δρομοκαίτειο και ο Σύλλογος Ειδικευόμενων γιατρών στο Δαφνί να έχουν πάρει απόφαση για στάσεις εργασίας και συμμετοχή στην απεργιακή συγκέντρωση στο Υπουργείο Υγείας στη 1μμ.

Η σύγκρουση με την κυβέρνηση συνεχίζεται και μέσα στο καλοκαίρι με τα νοσοκομεία όλης της χώρας να έχουν βρεθεί σε διαρκείς κινητοποιήσεις και δράσεις απέναντι στη διάλυση του ΕΣΥ. Η έλλειψη προσωπικού, η υπερεφημέρευση, η εξάντληση του προσωπικού με ελάχιστα ρεπό να δίνονται στους εργαζόμενους αποτελούν κοινό τόπο για τα νοσοκομεία πανελλαδικά. Στην επαρχία, τα νοσοκομεία λειτουργούν με δεκάδες κενές θέσεις γιατρών ενώ τα περιφερειακά νοσοκομεία λειτουργούν με μετακινήσεις γιατρών και εντέλλεσθε, όπως στη Δυτική Ελλάδα όπου τα  νοσοκομεία Πρέβεζας, Άρτας και Φιλιατών  αναγκάζονται να στέλνουν τις εισαγωγές τους στο πανεπιστημιακό και το Χατζηκώστα στα Γιάννενα. Ανά νοσοκομείο οργανώθηκαν κινητοποιήσεις και στάσεις εργασίας. Μόνο την προηγούμενη εβδομάδα τα νοσοκομεία Γεννηματάς και Έλενα Βενιζέλου έκαναν στάσεις εργασίας και παράσταση διαμαρτυρίας στις Διοικήσεις των νοσοκομείων τους. Στο νοσοκομείο Γεννηματάς την προηγούμενη βδομάδα ξεκίνησαν τα επείγοντα να λειτουργούν με βραχιολάκι, με τις εικόνες που έρχονταν από τους εργαζόμενους να περιγράφουν την αδυναμία διαχείρισης των περιστατικών λόγω της έλλειψης προσωπικού. Την ίδια στιγμή, στο νοσοκομείο Έλενα Βενιζέλου η έλλειψη προσωπικού επηρέαζε τις λειτουργίες των χειρουργείων, του ακτινολογικού τμήματος, της αιμοδοσίας και του ογκολογικού.

Ενώ τα νοσοκομεία στενάζουν από τις ελλείψεις, ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, τρέχει να εγκαινιάσει τα βραχιολάκια στα μεγάλα νοσοκομεία και να πανηγυρίσει προσλήψεις , όπως έκανε την Πέμπτη 3 Ιούλη, όπου ο ίδιος και η Υπουργός Εργασίας Νίκη Κεραμέως, επισκέφτηκαν το νοσοκομείο Ευαγγελισμός για να πανηγυρίσουν πρόγραμμα απασχόλησης τραυματιοφορέων. Οι εργαζόμενοι οργάνωσαν έκτακτη κινητοποίηση στις 3 Ιούλη απαντώντας αφενός στα ψέματα του Άδωνι για τη μείωση του χρόνου αναμονής στα επείγοντα, ζητώντας μόνιμες προσλήψεις προσωπικού και λέγοντας ότι αυτός και η Κεραμέως, με το νέο εργασιακό νομοσχέδιο-τερατούργημα που θέλει να φέρει, δεν έχουν θέση σε κανένα νοσοκομείο.

Το Συντονιστικό Νοσοκομείων οργανώνει το άπλωμα της απεργίας στις 9 του Ιούλη  με όλες του τις δυνάμεις. Στην ανακοίνωσή του περιγράφει την εικόνα του ΕΣΥ πανελλαδικά και καλεί σε απεργιακή σύγκρουση διαρκείας με την κυβέρνηση που βάζει τα κέρδη των ιδιωτών συνεχώς πάνω από τις ζωές των εργαζομένων και των ασθενών. Ανακοίνωση στήριξη της απεργίας στις 9 του Ιούλη έχει βγάλει και η Πρωτοβουλία «Στη Φυλακή οι δολοφόνοι της Zackie  Oh/ Ζακ», μέλη της οποία παρεβρέθηκαν στην στάση εργασίας που πραγματοποίησε το σωματείο Εργαζομένων στο νοσοκομείο «Έλενα Βενιζέλου» την Τετάρτη 2 Ιούλη. Στην ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας αναλύεται το τι σήμαινει πόλεμος στην Υγεία για τις γυναίκες και  τα τρανς άτομα, με τις επιλογές της μη συνταγογράφησης φαρμάκων για φυλομεταβάση, της διάλυσης των δημόσιων νοσοκομείων  των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπων της εργατικής τάξης και με την επιλογή στιγματισμού των τρανς ατόμων με τη διατήρηση απαρχαιωμένων ψυχιατρικών οδηγών που καταχωρούν την τρανς ταυτότητα ως ψυχιατρική διαταραχή.

---

Δύο πράγματα χωρίς προηγούμενο συνέβησαν την προηγούμενη εβδομάδα στο ΨΝΑ Δαφνί. Το πρώτο είναι ότι η διοίκηση ανακοίνωσε σε παρατασιακό συνάδελφο ότι εάν δεν πληρωθούν τα κενά στη παθολογική κλινική, η οποία λειτουργεί στο κόκκινο αυτό το διάστημα, δεν θα ανανεωθεί η παράτασή τού εν είδει εκβιασμού. Την επόμενη μέρα του ανακοίνωσαν ότι απολύεται. Αμέσως οργανώσαμε συνέλευση, πήραμε απόφαση για κινητοποίηση και στάση εργασίας την Πέμπτη 3 Ιούλη. Εν τέλει το πήρανε πίσω εν μία νυκτί. Δεν πρόλαβε όμως να μαζευτεί η κατάσταση και το ίδιο βράδυ συνελήφθησαν δύο εφημερεύοντες συνάδελφοι στο νοσοκομείο. 

Αυτό είναι αποτέλεσμα της εγκυκλίου Βαρτζόπουλου που προσπαθεί να διευκολύνει την αστυνομία, η οποία αυτή τη στιγμή ελλείψει οποιασδήποτε δομής που θα κάνει κανονικά τη διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας με ιατρικούς και όχι αστυνομικούς όρους, επιτελεί τον ρόλο του ΕΚΑΒ στους προς ακούσια εξέταση ασθενείς. 

Αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν διαρκείς απειλές, ύβρεις από τους αστυνομικούς προς τους εφημερεύοντες σε κάθε εφημερία γιατί θεωρούν ότι τους καθυστερούμε με έναν τρόπο. Ήταν απλά ζήτημα χρόνου κάποιος εξαγριωμένος αστυνομικός να μπει σε αυτή τη διαδικασία. Είχαμε ενημερώσει πολλές φορές την Διοίκηση και την προηγούμενη εβδομάδα όντως υπήρξε ένα τέτοιο περιστατικό. Με γελοίες και ανυπόστατες κατηγορίες οι συνάδελφοι συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο τμήμα. Αμέσως οργανώσαμε συγκέντρωση, οι συνάδελφοι αφέθηκαν ελεύθεροι και την επόμενη μέρα κάναμε στάση εργασίας. Την επόμενη παραιτήθηκε ο υπεύθυνος της ιατρικής υπηρεσίας. Αυτός ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος είχε αναλάβει στην πραγματικότητα την υλοποίηση του νομοσχεδίου Βαρτζόπουλου. Την υλοποίηση της διάλυσης της ψυχικής υγείας, δεν είναι καινούργιο μοντέλο. 

Στην απεξάρτηση για παράδειγμα που έχει περάσει πλέον σε ένα νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, αυτή η διαδικασία γίνεται προσπάθεια να περάσει με τεράστια ταχύτητα. Σήμερα έχει μείνει το μισό προσωπικό γιατί πολλοί συνάδελφοι επέλεξαν να μην μείνουν στην απεξάρτηση και στην ανασφάλεια που προκαλούσε το γεγονός ότι οι συμβάσεις ήταν με ένα ΝΠΙΔ. Άρα δημιουργήθηκαν τεράστια κενά τα οποία δεν καλύφθηκαν και αυτή τη στιγμή τίθεται προς αμφισβήτηση η λειτουργία  των προγραμμάτων. 

Η κοινή μάχη όλων των υγειονομικών μπορεί να σώσει την ψυχική υγεία. Βάζοντας μπροστά το πρόταγμα για προσλήψεις, το πρόταγμα για μονιμοποίηση όλου του προσωπικού, ξαναπιάνοντας το νήμα των αγώνων που λέει διπλές κλίνες, διπλό προσωπικό και διπλοί μισθοί. 'Έτσι τα νοσοκομεία θα λειτουργούν με τον τρόπο και με τον κόσμο που χρειάζεται και μπορούν να έχουν. Αυτή η διαδικασία προφανώς έχει περάσει μέσα από πολλές μάχες, δεν είναι τυχαίο ότι έχουμε μία πανυγειονομική απεργία κάθε μήνα μήνα σχεδόν. 

Για εμάς η προοπτική είναι να δώσουμε ξανά τη μάχη στις 9 του μήνα. Προοπτική την οποία στην πραγματικότητα την ξεκινάνε ήδη οι συνάδελφοι από τη Δυτική Ελλάδα και την Ήπειρο που αποφάσισαν  να σηκώσουν το γάντι απέναντι στη διάλυση και την υποστελέχωση. Πρέπει να βρεθούμε όλοι μαζί σε αυτή την προοπτική που έτσι κι αλλιώς όλους μας ενώνει σε όλα τα σημεία του ΕΣΥ.

 

Την Τετάρτη 9 Ιούλη απεργούμε στο νοσοκομείο της Άρτας με βασικό αίτημα να είναι οι μετακινήσεις γιατρών. Τα επαρχιακά νοσοκομεία καλύπτονται με γιατρούς που μετακινούνται. Οπότε από την Πάτρα πάνε στον Πύργο, πάνε στο Μεσολόγγι και στην Άρτα για να καλύψουν μέρες στις κλινικές. Αυτό είναι αναποτελεσματικό και αποδυναμώνει τα νοσοκομεία από τα οποία φεύγουνε ενώ παράλληλα καταργεί  την περίθαλψη και τη διάγνωση που θα έπρεπε να προσφέρει μία κλινική και ένα νοσοκομείο. Γι’ αυτό η μετακίνηση είναι ένα όνομα για να καλυφθεί ένα κενό. 

Οι παθολογικές κλινικές λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο σε μεγάλο βαθμό. Το ακτινολογικό επίσης είναι βασικό γιατί όταν έχεις κενές μέρες από ακτινολόγο σημαίνει ότι σε ένα τροχαίο, σε ένα επείγον περιστατικό δεν μπορείς να κάνεις μία αξονική ή έναν υπέρηχο άμα τύχει. Εδώ έχουμε ένα νοσοκομείο που δεν καλύπτει μόνο τον νομό Άρτας αλλά και όμορους νομούς. Έρχονται άνθρωποι από την Αμφιλοχία και πάνω, από τη Λευκάδα και την Πρέβεζα. Είναι πολύ βασικό το να μην έχεις ακτινολόγο. Επίσης το 45% των οργανικών θέσεων είναι κενές, γεγονός που εντείνει το καθεστώς υπερεφημέρευσης των γιατρών και τη δυσκολία του νοσοκομείου να ανταπεξέλθει. Συν ότι τα επαρχιακά νοσοκομεία πλέον δεν έχουν ειδικευόμενους στις βασικές κλινικές. Γιατί και πολύς κόσμος έχει φύγει αλλά και οι συνθήκες δεν είναι δελεαστικές. 

Σε ένα νοσοκομείο που δεν υπάρχουν ειδικευόμενοι είναι και η δουλειά περισσότερη και λείπει και η εκπαίδευση γιατί όταν μια κλινική καταρρέει δεν είναι σε θέση να εκπαιδεύσει. 

Έτσι έχουμε ξεμείνει από ειδικευόμενους γεγονός που σημαίνει ότι καλούνται αγροτικοί γιατροί να μετακινούνται από τα Κέντρα Υγείας για να καλύψουν τα κενά στα νοσοκομεία αποδυναμώνοντας έτσι και την πρωτοβάθμια υγεία. Αυτά δεν είναι συμπτώματα μόνο του νοσοκομείου της Άρτας. Συμβαίνουν σε όλο το ΕΣΥ που καταρρέει. Δεν έχουν γίνει προσλήψεις, υπάρχουν παντού κενά, ενισχύεται ο ιδιωτικός τομέας και το δημόσιο απαξιώνεται διαρκώς. Πρόκειται για οργανωμένο σχέδιο που καταλήγει να απαξιώνει την υγεία του κόσμου. Γι’ αυτό συμμετέχουμε όλοι και όλες στην απεργία, για να σώσουμε το ΕΣΥ και να σταματήσουμε τη διάλυση.

 

Δεν είναι εύκολο, εν έτει 2025, να μιλά κανείς για την υγεία ως «αγαθό». Η λέξη έχει φθαρεί από την υπερβολική χρήση και τις λίγες πράξεις που τη συνοδεύουν. Όμως κάθε φορά που μια απεργία υγειονομικών βάζει στο επίκεντρο το Εθνικό Σύστημα Υγείας, επανέρχεται η ερώτηση που αρνείται να εξαφανιστεί: είναι η φροντίδα των ανθρώπων πραγματικά προτεραιότητα για την πολιτεία; Ακόμη και αν δεν έχεις περάσει ποτέ από ένα νοσοκομείο ως ασθενής, είναι αρκετό να βρεθείς για λίγα λεπτά στην αίθουσα αναμονής των επειγόντων για να καταλάβεις. 

Οι γιατροί κινούνται σχεδόν μηχανικά, οι νοσηλευτές προσπαθούν να είναι παντού την ίδια στιγμή, ενώ οι ασθενείς άνθρωποι όλων των ηλικιών περιμένουν με βλέμματα που συνδυάζουν κόπωση και αβεβαιότητα. Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να δεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Υπάρχει μια σιωπηλή φθορά που διαπερνά το σύστημα και γίνεται πλέον αισθητή σε όλους, όχι μόνο στους εργαζόμενους του ΕΣΥ, αλλά και σε όσους βρίσκονται στην άλλη πλευρά: εκείνη των ανθρώπων που ζητούν βοήθεια. Το θέμα δεν είναι απλώς συντεχνιακό. Αγγίζει κάτι ευρύτερο, σχεδόν υπαρξιακό: σε τι είδους κοινωνία θέλουμε να ζούμε; Σε μια κοινωνία που επενδύει στη φροντίδα ή σε μια που μετράει μόνο κόστος και κέρδος; Όταν δαπανώνται τεράστια ποσά για εξοπλισμούς, ενώ την ίδια στιγμή δεν υπάρχουν διαθέσιμα ρεπό για τις εφημερίες των γιατρών, γεννιέται εύλογα μια σύγκρουση προτεραιοτήτων – όχι μόνο πολιτικών, αλλά και ηθικών. 

Η απεργία των υγειονομικών δεν είναι απλώς ένα ακόμα επεισόδιο στον κύκλο των αντιπαραθέσεων. Είναι μια υπενθύμιση ότι η καθημερινότητα δεν είναι αριθμοί αλλά άνθρωποι. Και πως όσο δεν το αναγνωρίζουμε αυτό, η φθορά δεν θα αφορά μόνο το ΕΣΥ, αλλά και τον ίδιο τον πυρήνα της κοινωνικής μας συνοχής. Σε αυτή τη συγκυρία, είναι κρίσιμο όλοι οι εργαζόμενοι στον χώρο της υγείας να ενώσουν τις φωνές τους και να δώσουν το παρών στην απεργία όχι μόνο ως πράξη αντίδρασης, αλλά ως πράξη ευθύνης απέναντι σε ό,τι ακόμα κρατά την έννοια της δημόσιας φροντίδας ζωντανή.

 

Είχαμε μία παράσταση διαμαρτυρίας στον Άγιο Σάββα τις προηγούμενες μέρες και συνάντηση του σωματείου με τη Διοίκηση για τις τεράστιες ελλείψεις, για το γεγονός ότι κλείνουν τμήματα για να μπορούν να  βγαίνουν οι βάρδιες. 

Έχει κλείσει ολόκληρο χειρουργικό τμήμα και πάλι οι βάρδιες δεν βγαίνουν. Παραδέχθηκαν επίσης ότι όποιος καρκινοπαθής δεν αποδέχεται το voucher για να χειρουργήσει τον καρκίνο του ο άγνωστος στον ιδιωτικό τομέα, τότε διαγράφεται από τις λίστες, γεγονός που είναι απαράδεκτο. Κάποιος έρχεται στον Άγιο Σάββα γιατί ξέρει ότι υπάρχει μία τεχνογνωσία και μία εμπειρία. 

Παρόλα αυτά λένε στους ασθενείς ότι δεν θα χειρουργηθούν σε εμάς και να πάνε στον ιδιωτικό τομέα που δεν θα ξέρουν ποιος θα τους χειρουργήσει. Για το εργατικό ατύχημα που είχαμε με τους εργαζόμενους που έπαθαν εγκαύματα στη χειρουργική αίθουσα του “Ελπίς” λόγω της μετακίνησής τους με κακό σχεδιασμό και άρον- άρον από την πλευρά της διοίκησης μας είπαν ότι δεν υπάρχει καμία διοικητική ευθύνη. Παράλληλα υπάρχει μία ολόκληρη διαδικασία με απειλές και εκβιασμούς. Η κατάσταση είναι τραγική και το μόνο που κάνουν είναι να παίρνουν απειροελάχιστους ΟΑΕΔ, με τρίμηνες μετακινήσεις. Μας λένε ότι το  νοσοκομείο λειτουργεί στο 60% και λόγω της έλλειψης προσωπικού, ενώ ταυτόχρονα μας λένε ότι δεν χάνονται χειρουργεία από τη λίστα. Πως γίνεται αυτό; Όλα αυτά χρειάζεται να απαντηθούν απεργιακά και η απάντηση να είναι κεντρική. Επικρατεί αναβρασμός ανά νοσοκομείο, η απάντηση και από τα σωματεία και από τις ομοσπονδίες χρειάζεται να είναι ανάλογη των περιστάσεων.

 

Το Γενικό Συμβούλιο της ΠΟΕΔΗΝ συνεδρίασε σε μια περίοδο γενικευμένης κρίσης του δημόσιου συστήματος υγείας, μέσα σε ένα καλοκαίρι που ήδη μετρά δεκάδες στάσεις εργασίας σε νοσοκομεία όλης της χώρας κι ενώ το προηγούμενο βράδυ είχαν συλλάβει συναδέλφισσες, -ους από το Δαφνί. 

Η απόπειρα της κυβέρνησης να αυξήσει την «παραγωγικότητα» των χειρουργείων κόβοντας τις 2βδόμαδες άδειες κι αυξάνοντας τις χειρουργικές αίθουσες, για παράδειγμα στον Ευαγγελισμό, ανακόπηκε μόνο με την απειλή επαναλαμβανόμενων στάσεων εργασίας στο χειρουργείο κι ενώ είχαν τη δυναμική να ξεδιπλωθούν σε στάσεις εργασίας με αιχμή τις προσλήψεις η ηγεσία του ΚΚΕ δεν το έκανε και συνέχισε τη στάση αυτή στο Γενικό Συμβούλιο της ΠΟΕΔΗΝ  όπου δεν πρότεινε κανένα πρόγραμμα κινητοποιήσεων. 

Κι όμως, ενώ οι υγειονομικοί κινητοποιούνται και οργανώνονται μέσα στο καλοκαίρι –με αιχμή τη διαδήλωση της 9/7 στην Πάτρα και στο Υπουργείο Υγείας από τη Δυτική Ελλάδα και νοσοκομεία της Αθήνας αντίστοιχα–, η ηγεσία της ΠΟΕΔΗΝ παραμένει σε αναμονή για τη ΔΕΘ και τις εκλογές. Αποφάσισε συμμετοχή στη διαδήλωση των συνδικάτων στη ΔΕΘ και μία μέρα πριν απεργιακή διαδήλωση των νοσοκομείων στη Θεσσαλονίκη. Επιχειρήματα του τύπου: “ο κόσμος βγαίνει σε άδειες”, υποτιμώντας τις δεκάδες στάσεις που βγήκαν μέσα στον Ιούνιο κατά τόπους και τη δυναμική τους και παρά τα ατελείωτα σκάνδαλα που μεγαλώνουν τη σήψη της δολοφονικής κυβέρνησης της ΝΔ, δεν υπήρχε η διάθεση να απαντήσουμε απεργιακά εδώ και τώρα. 

Πρωταγωνιστικό ρόλο στη φρένα έπαιξε η ΑΣΥ, η παράταξη του ΚΚΕ που επέμεινε να κρατήσει την κινητοποίηση τοπική, παρά την προκήρυξη 24ωρης απεργίας για τους γιατρούς από την ΟΕΝΓΕ. Οι παρατάξεις που στήριξαν την πρόταση σύγκρουσης ήταν εκείνες της Ανατροπής και του ΑΡΜΑτος (ΣΥΡΙΖΑ-Νέα Αριστερά). Η κατάσταση είναι οριακή: δεν βγαίνουν οι άδειες, δεν καλύπτονται οι βάρδιες, το ΕΣΥ ξεχαρβαλώνεται. Η απάντηση δεν είναι η αναμονή – είναι οι μαζικές προσλήψεις και η σύγκρουση με την πολιτική της ιδιωτικοποίησης. Η 9 Ιούλη μπορεί να γίνει βήμα γενίκευσης που ταυτόχρονα δυναμώνει το απεργιακό νήμα, γι' αυτό και κάνουμε την προσπάθεια να οργανωθεί από τα κάτω.