Δύο αστικά λεωφορεία συγκρούστηκαν στη Βούλα, το πρωί της Παρασκευής, όταν λεωφορείο έπεσε πάνω σε άλλο προπορευόμενό του στη Λεωφόρο Καραμανλή. Από τύχη δεν επαναλήφθηκε ένα πολύνεκρο μακελειό αντίστοιχο με αυτό στα Τέμπη. Η οδηγός και 47 επιβάτες τραυματίστηκαν, αρκετοί από αυτούς ανήλικοι. Η ίδια σύμφωνα με δημοσιεύματα φέρεται να δήλωσε ότι αισθάνθηκε αδιαθεσία κι έχασε τον έλεγχο του οχήματος. Αναμενόμενο. Σύμφωνα με καταγγελίες των εργαζομένων η οδηγός μέσα σε τέσσερις μέρες δούλεψε δυο 16ωρες και δύο 8ωρες βάρδιες. Το συγκεκριμένο συγκοινωνιακό έργο κάποτε μέρος των δημόσιων αστικών συγκοινωνιών της Αθήνας, αποτελεί πλέον μέρος της Κοινοπραξίας Συγκοινωνιών Αττικής, έχει παραχωρηθεί δηλαδή σε ιδιώτες.

«Όταν εκεί πέρα δεν υπάρχει κανένας έλεγχος και δουλεύουνε 16 ώρα ή 10 ώρα ή όταν τα λεωφορεία κυκλοφορούν χωρίς μπάρες ασφαλείας, αυτό θα συμβεί. Μπάρες Ασφαλείας σημαίνει προστατευτικά που ακόμα και σε ένα απότομο φρενάρισμα εξασφαλίζει ότι δεν θα βρεθεί κανείς κολλημένος στο παρμπρίζ. Αν υπήρχαν οι μπάρες, σίγουρα οι τραυματισμένοι θα ήτανε λιγότεροι. Αυτά εξακολουθούν και γίνονται όχι μόνο στα ΚΤΕΛ της κοινοπραξίας, αλλά και στα λεωφορεία της ΟΣΥ» επισημαίνει στην Εργατική Αλληλεγγύη ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, εργαζόμενος στην ΟΣΥ. 

«Αυτά είναι στοιχειώδη πράγματα που έπρεπε να ελέγχονται από το ίδιο το Υπουργείο το οποίο όμως αδιαφορεί. Οι καταγγελίες είναι συγκεκριμένες και για τις ελλείψεις εργαζομένων και για τα ωράρια εργασίας και για την εντατικοποίηση της δουλειάς και για τα διαλείμματα που δεν γίνονται και για τους χρόνους διαδρομής. Αλλά δεν υπάρχει κανένας έλεγχος. Στον ιδιωτικό τομέα, στην Κοινοπραξία, είναι ακόμα χειρότερα τα πράγματα» καταγγέλει. «Οι δημοσιογράφοι και τα κανάλια να χτυπήσουν τις πόρτες αυτών που διοικούν που αισθάνονται ότι δεν τους ακουμπάει τίποτα. Ποιος φταίει; Ο οδηγός που δέχεται να δουλέψει διπλοβάδια όταν δεν δίνουν ακόμα και τις έκτακτες άδειες που δικαιούμαστε, γιατί δεν φτάνουν οι εργαζόμενοι; Δεν υπάρχουν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Ο ιδιώτης ξέρουμε πολύ καλά ότι αποζητάει το κέρδος. Όταν δεν κάνεις τις απαραίτητες προσλήψεις που χρειάζεσαι, τι αποτέλεσμα περιμένεις να έχεις; Αυτό ήταν ένα “ατύχημα” που ήρθε στη δημοσιότητα γιατί ήταν πολύς ο κόσμος. Περιστατικά με μικροτραυματισμούς όμως είναι συχνά και δεν μαθαίνονται». 

Οι καταγγελίες είναι εξαιρετικά παρόμοιες με όσα κατήγγειλαν οι συνδικαλιστές του ΟΣΕ σχετικά με τα Τέμπη. «Το ίδιο πράγμα είναι» σχολιάζει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος. «Κι εκεί τα καταγγέλανε τα σωματεία με εξώδικα στο υπουργείο και είδαμε ποια είναι η κατάληξη. Και η επιτροπή δεν κάλεσε καν τον Κώστα τον Γεννηδούνια που έκανε τις καταγγελίες. Αυτή είναι η πολιτική της κυβέρνησης που προωθεί τις ιδιωτικοποιήσεις».   

Ανακοίνωση για τη σύγκρουση των λεωφορείων στη Βούλα εξέδωσε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μεταξύ άλλων τονίζει ότι «δεν ήταν αποτέλεσμα ανθρώπινου λάθους, όπως σπεύδουν να παρουσιάσουν κυβέρνηση, ΜΜΕ και διοικήσεις. Ήταν ένα ακόμα προαναγγελθέν έγκλημα, καρπός της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων και της λογικής του κέρδους που υπηρετεί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, συνεχίζοντας το έργο όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Συστηματική πολιτική

Για λίγα μόνο δευτερόλεπτα δεν θρηνήσαμε νεκρούς – μια μακάβρια υπενθύμιση πως τα “Τέμπη” δεν είναι εξαίρεση αλλά αποτέλεσμα μιας συστηματικής πολιτικής που βάζει το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Η ιδιωτική εταιρεία που είχε αναλάβει τη γραμμή –μέσω παραχώρησης συγκοινωνιακού έργου από την κυβέρνηση– εφαρμόζει μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας: 16ωρες βάρδιες, ανύπαρκτα ρεπό, μη τήρηση του 11ωρου ανάπαυσης, ελλείψεις στη συντήρηση και την ασφάλεια των οχημάτων.

Το ατύχημα είναι αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής. Η κυβέρνηση και το κεφάλαιο σκοτώνουν.

Κρατικοποιήσεις με εργατικό έλεγχο

Τα βήματα για μια μεγάλη καμπάνια με στόχο την επανακρατικοποίηση των σιδηροδρόμων και όλων των ιδιωτικοποιημένων κοινωνικών αγαθών, συζήτησαν εργαζόμενοι/ες από μια σειρά κλάδους, στη σύσκεψη που οργάνωσε ο Συντονισμός Εργατικής Αντίστασης, τη Δευτέρα 7/7. Συμμετείχαν αγωνιστές/ριες από τις συγκοινωνίες, τα νοσοκομεία, τον ΑΔΜΗΕ, το Υπουργεία Πολιτισμού και Οικονομικών, την ΕΥΔΑΠ και τον ιδιωτικό τομέα.

Στο άνοιγμά του εκ μέρους του Συντονισμού, ο Τάσος Αναστασιάδης, έβαλε τέσσερις παράγοντες που κάνουν ακόμα πιο επιτακτική την κλιμάκωση της μάχης για επανακρατικοποιήσεις: 

«Πρώτον, οι εξελίξεις σε σχέση με το έγκλημα των Τεμπών. Η κοροϊδία της προανακριτικής για τον Καραμανλή δείχνει ότι το ζήτημα δεν θα λυθεί με κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Συν τοις άλλοις δύο χρόνια μετά, στον ΟΣΕ δεν έχει αλλάξει τίποτα, μάλλον χειρότερα είναι τα πράγματα. Η κατάσταση είναι τέτοια που το σωματείο των μηχανοδηγών καταγγέλει ότι πάνω από 40 συνάδελφοί τους παραιτήθηκαν λόγω των συνθηκών. 

Δεύτερον, τα Τέμπη δεν είναι μόνο στο σιδηρόδρομο, είναι παντού. Είδαμε τι έγινε με τα λεωφορεία που συγκρούστηκαν στη Βούλα. Από τύχη δεν έγινε ένα μακελειό αντίστοιχο των Τεμπών. Παρόλα αυτά 47 άτομα τραυματίστηκαν. Αυτό σημαίνει συγκοινωνία σε ιδιώτες. Το συγκεκριμένο δρομολόγιο το εκτελούσε η Κοινοπραξία Συγκοινωνιών Αττικής, το ιδιωτικοποιημένο κομμάτι των αστικών συγκοινωνιών της Αθήνας. Κι από αυτά που βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας, σήμαινε ότι η οδηγός δούλευε 16 ώρες, χωρίς μέτρα ασφαλείας κλπ.

Τρίτον, δεν είναι μόνο οι συγκοινωνίες, η επίθεση των ιδιωτικοποιήσεων είναι γενικευμένη. Από τη δημόσια Υγεία και το Νερό, μέχρι την Ενέργεια και τον Πολιτισμό. Η μάχη για κρατικοποιήσεις ενάντια στα ξεπουλήματα, αγγίζει όλη την εργατική τάξη.

Και τέταρτον θα πρέπει να συνυπολογίσουμε την κρίση της κυβέρνησης που βλέπει νέα κορύφωση με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και την παραίτηση του Βορίδη, ενός από τα πρωτοπαλίκαρα του Μητσοτάκη.

Χρειαζόμαστε μια πρωτοβουλία μάχης, όχι απλά προπαγάνδισης των θέσεων ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις. Αλλά που θα σπρώξει σε κάθε χώρο δουλειάς ώστε να οργανωθούν απεργιακές απαντήσεις στο ζήτημα. Υπάρχει άλλωστε πλούσια εμπειρία -από την ΕΑΣ το ’91-’92, ως του βρετανικούς σιδηρόδρομους που επανακρατικοποιούνται και τη μάχη της ΕΡΤ πριν 10 χρόνια».

Ο Νίκος Σμπαρούνης, εργαζόμενος στο Μετρό της Αθήνας, έδωσε την εικόνα των συνθηκών εργασίας και της αποδιοργάνωσης συνολικά του συγκοινωνιακού φορέα: «Πολλοί συνάδελφοι αποχωρούν από το Μετρό και πάνε ακόμα και σε πιο κακοπληρωμένες δουλειές λόγω των συνθηκών που επικρατούν. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν burnout και σχεδόν κανείς δεν εργάζεται πάνω στο αντικείμενό του. Χρειάζεται να παλέψουμε για κρατικοποιήσεις με όρους βιώσιμους για τους εργαζόμενους».

Eπικίνδυνη

«Στη Βούλα έγινε έγκλημα όπως στα Τέμπη, παρότι από τύχη δεν είχαμε νεκρούς. Νέα παιδιά που πήγαιναν για μπάνιο ήταν οι επιβάτες» υπογράμμισε η Μαρία Χαρχαρίδου, νοσηλεύτρια στο ΓΝΑ Γεννηματάς. «Καταλαβαίνουμε πόσο επικίνδυνη είναι η 24ωρη λειτουργία του Μετρό υπό αυτές τις συνθήκες. Εγώ δεν αισθάνομαι καμία ασφάλεια στις συγκοινωνίες πλέον. Αντίστοιχη διάλυση ζούμε στα νοσοκομεία, μαζί με τον εκφοβισμό που εξαπολύουν οι διοικήσεις. Μπορούμε να συνδέσουμε τις μάχες στους χώρους μας».

«Η ιδιωτικοποίηση στο Υπουργείο Πολιτισμού, σημαίνει τα κυλικεία στους ιδιώτες, η καθαριότητα, η είσοδος στην Ακρόπολη. Και παρ’ όλα αυτά λιποθυμούν τουρίστες από τη ζέστη και οι μόνοι που υπάρχουν για να τους βοηθήσουν είμαστε εμείς οι εργαζόμενοι και κάποιοι εθελοντές του Ερυθρού Σταυρού. Προφανώς επικίνδυνη είναι η εργασία και για εμάς» μετέφερε ο Αντώνης Φώσκολος, εργαζόμενος στο Βράχο της Ακρόπολης.

«Να διεκδικήσουμε κρατικοποίηση με αυξήσεις στους μισθούς, γιατί πράγματι οι περικοπές των μνημονίων έκαναν απωθητικό το δημόσιο σε πολλούς εργαζόμενους» συμπλήρωσε ο Νίκος Τουρνάς, εργαζόμενος στην ΑΑΔΕ. 

Μια σειρά παρεμβάσεις έφεραν ανάλογες εικόνες από τους χώρους τους, αναδεικνύοντας τη γενικευμένη επίθεση των ιδιωτικοποίησεων και μπήκαν πλήθος προτάσεων για το άνοιγμα της καμπάνιας. Μέσα στις επόμενες ημέρες θα εκδοθεί έντυπο υλικό και θα γίνουν οι πρώτες μεγάλες εξορμήσεις σε χώρους εργασίας.